Ήθος εχάθη, δίνεται αμοιβή

Γράφει η Ηλιάνα Ζυγερίδου                   

Κάναμε συχνά λόγο στις εκθέσεις της τρίτης Λυκείου για ένα «παθογόνο φαινόμενο που ταλανίζει τη σύγχρονη κοινωνία» ονόματι ηθική κατάπτωση. Στην αρχή η βαρύγδουπη αυτή έκφραση προσέδιδε απλώς  μονάδες στον βαθμό και εμπλούτιζε το λεξιλόγιο του γραπτού. Με τον καιρό, όμως, και καθώς απεγκλωβιζόμασταν από την αποβλάκωση και το πνευματικό μούδιασμα που χαρακτηρίζει τη χρονιά των Πανελλαδικών Εξετάσεων γεννήθηκε ο εξής εύλογος προβληματισμός: τι ορίζεται ως ηθική κατάπτωση;

Αν θέταμε αυτό το ερώτημα σε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας πιθανώς θα συμπεριελάμβαναν στην απάντησή τους τις εξαλλοσύνες των νέων, τις προγαμιαίες σχέσεις, την απενοχοποίηση της σεξουαλικότητας, τη διεύρυνση των ορίων του ρόλου της γυναίκας και η λίστα θα συνεχιζόταν κατ’ αυτόν τον τρόπο. Παρατηρούμε πως όλα τα προαναφερθέντα διέπονται από ένα κλίμα απελευθέρωσης και έρχονται σε αντιδιαστολή με τα κατεστημένα των προηγούμενων αιώνων.

Ωστόσο, καθίστανται σκέλη της διάβρωσης του ήθους ή εντάσσονται απλά στις επιπτώσεις της πορείας της εξέλιξης;
Νομίζω πως η απώλεια  των εσωτερικών αρχών βασίζεται στον περιορισμό και όχι στη διάνοιξη των οριζόντων.

Αν ρίξουμε μια προσεκτική ματιά γύρω μας ίσως αναγνωρίσουμε τη σπανιότητα της ευγένειας. Η έλλειψη  του σεβασμού είναι συχνό ζήτημα στις μέρες μας είτε αυτός αφορά οικεία πρόσωπα της καθημερινότητας είτε ευρύτερες κοινωνικές ομάδες. Αμφότερες οι περιπτώσεις διαταράσσουν την ομαλή ροή των γεγονότων και δεν θεωρούνται εκτιμητέες.

Παράλληλα, είναι γεγονός η συρρίκνωση του φάσματος συναισθημάτων στο οποίο έχει πρόσβαση ο σύγχρονος άνθρωπος. Φοβόμαστε να εμπιστευτούμε, αρνούμαστε να κατανοήσουμε ή να υποχωρήσουμε και βρισκόμαστε εν τέλει παγιδευμένοι σε ατομικά διλλήματα που παραλείπουμε να εκφράσουμε, διότι η εξωτερίκευση κατακρίνεται και υποτιμάται.

Όλα αυτά μου ταιριάζουν πολύ περισσότερο στο προφίλ της ηθικής κατάπτωσης.

Αν έπρεπε να κατονομάσουμε ορισμένους παράγοντες που συμβάλλουν στην έξαρση του φαινομένου ίσως αναφέραμε την υλιστική διάθεση, τη φιλοχρηματία, τη σημαντική επιρροή των διαδικτυακών ερεθισμάτων και άλλα παραδείγματα που αποδυναμώνουν το ανθρωποκεντρικό πρότυπο ζωής. Μα θαρρώ πως αυτή είναι μια μεγάλη συζήτηση για την οποία αξίζει να αφιερώσουμε χρόνο κάποια άλλη στιγμή.

Το κείμενο αυτό ίσως αφήνει μια γεύση πικρίας και απογοήτευσης. Κάθε άλλο! Ας αποτελέσει για όλους μας την παρακινητήριο δύναμη για αυτοβελτίωση   και κατ’ επέκταση ομαδική πρόοδο. Κανείς μας δεν είναι άρτιος, αλλά ας προσπαθήσουμε να ενισχύσουμε και να διαφυλάξουμε τις εύθραυστες αξίες της ανθρωπιάς και της καλοσύνης.

1 Σχόλιο

  • Διαλεχτή Πετρίδου
    Posted 20 Δεκέμβριος 2020 23:00 0Likes

    Συγχαρητήρια.. Εξαιρετικό το κείμενο!!!

Αφήστε ένα σχόλιο