Του Γιώργου Ρουμελώτη
Καμία φωτογραφία, κανένα βίντεο και καμία μαρτυρία δεν μπορεί να αποτυπώσει το μέγεθος της καταστροφής εδώ στον Έβρο. Δεν είναι απλώς μια οικολογική καταστροφή. Πρόκειται για μια οικοσυστημική καταστροφή αφού δεν θα αφήσει ανεπηρέαστη ούτε την τοπική κοινωνία, η οποία είναι ήδη σε αναβρασμό.
ΤΑ ΚΑΜΕΝΑ
Για δέκατη τέταρτη μέρα μαίνεται ανεξέλεγκτη η πυρκαγιά στο Έβρο και κοντεύει να φτάσει στο Διδυμότειχο. Η φωτιά πέρασε έξω από το Σουφλί, εκκενώθηκε το Πρωτοκκλήσι, πλησιάζει στην Κυριακή κι ετοιμάζεται για εκκένωση ο Κόρυμβος. Στάχτη έγινε το 35% της επιφάνειας των δήμων Αλεξανδρούπολης και Σουφλίου. Το δάσος της Δαδιάς καταστράφηκε ολοσχερώς. “Βλέπω κάτι παράξενα πουλιά στο χωριό, με περίεργα ράμφη”, μου λέει ένας φίλος από τον Κόρυμβο. Το δάσος της Δαδιάς χρειάζεται τουλάχιστον 150 χρόνια για να μπορούν να φωλιάσουν και πάλι τα άγρια αρπακτικά και δεν είναι σίγουρο ότι θα επιστρέψουν, όσα επέζησαν, λένε οι επιστήμονες. Έχουν καεί πάνω από 840.000 στρέμματα δάσους και γεωργικού κεφαλαίου. Οι οικισμοί εκκενώνονται ο ένας μετά τον άλλον. Όλος ο Έβρος είναι σε κατάθλιψη. Μαύρισε ο τόπος, μαύρισε η ψυχή μας, μαύρισαν τα πνευμόνια μας. Στον δρόμο ξαναβλέπουμε κόσμο με μάσκες, αυτή τη φορά λόγω του καπνού. Η περιβαλλοντική καταστροφή είναι τεράστια. Μετά την πυρκαγιά θα ακολουθήσουν πλημμύρες, διαβρώσεις εδαφών, θερμοκρασιακές αλλαγές. Ο Έβρος δεν θα είναι πια όπως ήταν πριν.
Ο κόσμος επανεκτιμά πλέον και την παραμικρή κοιτίδα πρασίνου. Εδώ και δεκατέσσερις μέρες αναπνέουμε κάρβουνο, μυρίζουμε καμένα δέντρα και ζώα. Πάνω από 2.600 παραγωγικά ζώα και τουλάχιστον 1.600 κυψέλες μελισσών έχουν γίνει στάχτη.
Το κάθε δένδρο που απέμεινε είναι πιο σημαντικό από ποτέ.
Όχι όμως για όλους.
Όχι για τον Δήμαρχο Αλεξανδρούπολης.
ΤΑ ΚΟΜΜΕΝΑ
Ένας από τους ελάχιστους χώρους πρασίνου που διαθέτει η πόλη μας είναι ένα παλιό δασικό φυτώριο που λόγω της εγκατάλειψής του μετατράπηκε σε άλσος. Αποτελείται από 400 περίπου δασικά δέντρα, ηλικίας τριάντα με σαράντα ετών. Μέσα σ’ αυτό το άλσος, η δημοτική αρχή θέλει να χτίσει ένα κλειστό γυμναστήριο εφαρμόζοντας μια απόφαση που πάρθηκε πολύ πριν τη νέα ζοφερή μας πραγματικότητα. Σύμφωνα με τη μελέτη χρειάζεται να κοπούν τουλάχιστον 250 δέντρα. Η πόλη είναι αναστατωμένη και αντιδρά.
Ενεργοί πολίτες ανέδειξαν και πάλι το θέμα. Συγκάλεσαν λαϊκή συνέλευση στην οποία συμμετείχαν 500 περίπου δημότες και δημότισσες κάθε ηλικίας, από όλους τούς πολιτικούς χώρους και από όλες τις δημοτικές παρατάξεις τις αντιπολίτευσης. Δύο ήταν τα αιτήματα του κόσμου: 1. να καθυστερήσει η εταιρία τις εργασίες κοπής των δέντρων για μία μέρα και 2. να συγκληθεί έκτακτο Δημοτικό Συμβούλιο για να επανεξετάσει το θέμα, υπό το πρίσμα της τεράστιας οικολογικής καταστροφής που βιώνει ο νομός μας και ο δήμος μας. Η εταιρία αρχικά δέχθηκε. Ο Δήμαρχος, εξαφανισμένος. Με μια ανάρτησή του στο Facebook, δηλώνει αποφασισμένος να προχωρήσει το έργο. Μέσω του Facebook. Δεν συγκαλεί Δημοτικό Συμβούλιο, δεν απαντά στα τηλέφωνα των δημοσιογράφων, δεν συνομιλεί με την αντιπολίτευση.
Την επόμενη μέρα η εταιρία αθετεί την υπόσχεσή της, ο Δήμαρχος εξακολουθεί να είναι εξαφανισμένος, τα αλυσοπρίονα παίρνουν μπρος, οι πολίτες διαμαρτύρονται και η αστυνομία εκτελεί “άνωθεν” εντολές. Δεκαπέντε άτομα συλλαμβάνονται και οδηγούνται στο Τμήμα. Η αιτιολογία ήταν ότι κατατέθηκε μήνυση από την εταιρία. Παρευρισκόμενος δικηγόρος και πρώην δήμαρχος ζήτησε να δει τη μήνυση αλλά “δεν ήταν έτοιμη ακόμη”. Τον συνέλαβαν κι αυτόν.
Τρεις ώρες ετοιμαζόταν η μήνυση. Στο τέλος μας είπαν ότι τελικά η εταιρία άλλαξε γνώμη και δεν υπέβαλε μήνυση. Τότε άλλαξε και ο λόγος της προσαγωγής μας. Τελικά δεν έγινε λόγω της μήνυσης αλλά μετά από αυτόφωρη διαδικασία επειδή “επιτεθήκαμε”, λέει, “στους αστυνομικούς και τους χτυπήσαμε”.
Δηλαδή μας προσήγαγαν αναίτια λόγω μιας μήνυσης που δεν έγινε ποτέ και μετά μας κατηγόρησαν για “απείθεια” και “άσκηση βίας” σε μία προσαγωγή που τελικά δεν υπήρχε λόγος να γίνει. Για τον δήμαρχο όμως φαίνεται πως υπήρχε λόγος να παραμείνουμε στο Τμήμα. Για να δουλεύουν ανενόχλητα τα αλυσοπρίονα στο άλσος. Την ώρα που περνούσαν από πάνω τα πυροσβεστικά αεροπλάνα που πήγαιναν να σβήσουν τα δέντρα που καιγόταν στη Δαδιά, τα αλυσοπρίονα άρχιζαν να κόβουν τα δέντρα στην Αλεξανδρούπολη.
Ό,τι γλίτωσε από τη φωτιά, το αποτελειώνουν τα αλυσοπρίονα.
Στην τοπική μας κοινωνία, η περιβαλλοντική ευαισθησία επηρεάζει πλέον ακόμη και τις πιο άκαμπτες συνειδήσεις. Ο πρώην δήμαρχος και πολλοί δημοτικοί σύμβουλοι αναγνωρίζουν το μερίδιο της ευθύνης τους, παραδέχονται τα λάθη τους και τάσσονται υπέρ των δέντρων, η εταιρία αποφασίζει να μην κάνει τελικά μήνυση, ο επικεφαλής αστυνομικός παραιτείται από την υπόθεση λόγω ηθικής διαφωνίας και όλες οι δημοτικές παρατάξεις συμφωνούν στο να βρεθεί ένας άλλος χώρος, ώστε να μη χρειάζεται να κοπούν τόσα δέντρα.
Ο μόνος που είναι αδιάλλακτος και αμετακίνητος από την αρχική απόφαση, είναι ο Δήμαρχος.
Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ
Ένας δήμαρχος που αδυνατεί να αντιληφθεί το μέγεθος της περιβαλλοντικής καταστροφής, αδυνατεί να συναισθανθεί τους δημότες, αδυνατεί να αναθεωρήσει τις απόψεις του, αδυνατεί να παραδεχθεί τα λάθη του και αδυνατεί να συνομιλήσει με τους πολίτες που διαφωνούν, είναι ένας δήμαρχος που έχει χάσει την επαφή με την τοπική κοινωνία.
Αρκούσε απλώς να κάνει το αυτονόητο, δημοκρατικό και θεσμικό του καθήκον: να ακούσει τη λαϊκή απαίτηση και να συγκαλέσει έκτακτο δημοτικό συμβούλιο για να επανεξετάσει το θέμα.
Αρκούσε να κάνει κάτι τόσο απλό για να κρατήσει την πόλη ενωμένη. Για μια ακόμη φορά όμως τον νίκησε η εμπάθεια.
Ολόκληρη η δημοτική αρχή και όλοι οι υποψήφιοι και οι υποψήφιες με τον συγκεκριμένο δήμαρχο, πρέπει να ντρέπονται γι’ αυτές τις συλλήψεις. Είναι ντροπή για τη δημοκρατία. Είναι ντροπή για τον δήμο μας.
Προσωπικά αισθάνομαι ότι για μια ακόμη φορά έκανα το χρέος μου απέναντι στην περιβαλλοντική και την κοινωνική μου συνείδηση. Απέναντι στις αξίες και την “ηθική” που υπηρετώ, μια έννοια που αποτελεί και το επίκεντρο των μεταπτυχιακών και των διδακτορικών μου σπουδών. Υπερασπίστηκα το περιβάλλον και το δικαίωμα στη ζωή. Δεν άσκησα ποτέ βία σε κανέναν και δεν πούλησα ποτέ εξουσία σε κανέναν. Ούτε στη δουλειά μου, ούτε στην οικογένειά μου, ούτε σε κανέναν συνάνθρωπό μου, ούτε καν στον σκύλο μου. Δεν θα μπορούσα άλλωστε να κάνω ποτέ αυτό κατά του οποίου αγωνίζομαι.
Θέλω να εκφράσω ένα μεγάλο ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά σε όλο τον αλληλέγγυο κόσμο που μας συμπαραστάθηκε έξω από το Αστυνομικό Τμήμα.
Και θέλω να κάνω μια ζεστή αγκαλιά σε όλους και όλες που προσαχθήκαμε. Είναι τιμή μου να αγωνίζομαι για τις κοινές μας αξίες μαζί με δεκαοχτάχρονα παιδιά, φοιτητές και φοιτήτριες, συνταξιούχους και εργαζόμενες, αναρχικούς, δεξιούς, αριστερούς, κεντρώους, μαζί με πρώην και νυν αυτοδιοικητικούς συμπολίτες μου από όλους τους πολιτικούς χώρους. Θεωρώ ότι τα 15 αυτά άτομα είμαστε ένα συμπύκνωμα μιας υγιούς κοινωνίας. Άτομα που ξέρουμε να βάζουμε στην άκρη τις ιδεολογικές μας διαφωνίες όταν πρόκειται να υπερασπιστούμε τις κοινές μας αξίες. Έναν τέτοιο δήμο θέλω να φτιάξουμε. Πλουραλιστικό, συμμετοχικό, αγωνιστικό και αλληλέγγυο.
Να μην επιτρέψουμε την ποινικοποίηση της διαμαρτυρίας.
Όχι άλλες καταστροφικές φωτιές, όχι άλλα καταστροφικά αλυσοπρίονα, όχι άλλοι καταστροφικοί δήμαρχοι.
Αλεξανδρούπολη, 1/9/2023
Γιώργος Ρουμελιώτης
Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος με την Παράταξη ‘’Πόλη και Πολίτες’’