Της Κατερίνας Μπέρδου
Η κυβέρνηση βρίσκεται σε αποδρομή. Κλείνει τον κύκλο της υπό το βάρος των σκανδάλων που η ίδια δημιούργησε ή συγκάλυψε, με μια κοινωνία αφημένη στην τύχη της, που στενάζει από την ακρίβεια και την απουσία προοπτικής, με μια χώρα χωρίς στρατηγική κατεύθυνση για το αύριο.
Αυτό είναι το αποτύπωμα που θα αφήσει πίσω της η κυβέρνηση, καθώς αποχωρεί από το προσκήνιο της ιστορίας μέσα σε μια δυσώδη ατμόσφαιρα αλαζονείας και αδιαφάνειας. Μια ατμόσφαιρα που σφραγίζεται από τη συμπεριφορά στελεχών πρώτης γραμμής, μέσα από την περιφορά τους στα κανάλια, και που αντανακλά το ύφος και το ήθος εξουσίας της ΝΔ του κ. Μητσοτάκη. Ένας συνδυασμός αλαζονείας και θράσους, ψευδεπίγραφης «αριστείας» αλλά πραγματικής πελατειακής συνδιαλλαγής.
Δεν είναι, βέβαια, κάτι πρωτοφανές για τα δεδομένα αυτής της κυβέρνησης. Την ίδια εικόνα είδαμε σε κάθε ένα από τα σκάνδαλα που διαδέχονται το ένα το άλλο, με πιο πρόσφατη την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ: όποιος είναι «δικός μας», κομματικό στέλεχος ή παιδί του κομματικού σωλήνα, έχει προνομιακή μεταχείριση. Μπορεί ακόμη και να προσλαμβάνεται σε δημόσιες θέσεις χωρίς να διαθέτει έστω τα ελάχιστα τυπικά προσόντα που απαιτούνται.
Δεν είναι, όμως, μόνο αδιαφάνεια και πελατειασμός. Είναι πάνω από όλα ύβρις και αλαζονεία. Είναι πρόκληση για την κοινωνία, την ώρα που μια ολόκληρη νέα γενιά, με πολλαπλάσια προσόντα, δουλεύει για τον βασικό μισθό σε εξοντωτικές συνθήκες εργασίας ή συνεχίζει να μεταναστεύει στο εξωτερικό προς αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης. Δεν μπορεί η απάντηση στους νέους και τις νέες που αναζητούν αξιοκρατία και προκοπή στηριζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις να είναι το κομματικό κράτος, το ρουσφέτι και το βόλεμα.
Μα, λένε κάποιοι, η ΝΔ δεν διατηρεί μια κυρίαρχη θέση στο κομματικό σύστημα, χωρίς αξιόλογο αντίπαλο; Προς το παρόν, και μόνο. Έχει όμως περάσει το σημείο χωρίς επιστροφή, όπου ό,τι υπόσχεση και να δώσει δεν έχει αντίκρισμα πέρα από τον σκληρό πυρήνα των κομματικών της φίλων.
Οι στιγμές είναι κρίσιμες ακριβώς επειδή βρισκόμαστε σε αυτό το σημείο καμπής. Η κυβέρνηση δεν μπορεί πια να κυβερνά έτσι. Έχει χάσει την πολιτική και την ηθική της νομιμοποίηση. Η κοινωνία όμως έχει ανάγκη, ζητά και απαιτεί μια νέα, προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης για την επόμενη μέρα της χώρας. Ένα σχέδιο που θα συσπειρώνει έμπειρες αλλά και νέες δυνάμεις της κοινωνίας, της επιστήμης, της εργασίας, με όρεξη και δυναμισμό. Μια συλλογική προσπάθεια που θα αφήνει πίσω την κυβέρνηση και τους «φίλους» της και θα βάζει μπροστά όλους εμάς.