room-to-grow-bnner

Το «αντίο» του Τζούριτς που από την Ορεστιάδα «έγραψε» 126 συμμετοχές στην Εθνική Ελλάδας βόλεϊ

Μετά από 126 συμμετοχές και 13 χρόνια συνεχής παρουσίας με τα χρώματα της Εθνικής Ελλάδος, ο 31 χρονών αρχηγός και σημαία της ομάδας με καταγωγή από τον Έβρο, Δημήτρης Τζούριτς, γράφει τον δικό του επίλογο και αποχωρεί πλέον από το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.

Ο Δημήτρης γεννήθηκε στο Σαράγεβο, ωστόσο από τριών έως επτά ετών έζησε στην Ορεστιάδα. Αργότερα μετακόμισε στην Κύπρο όπου αγωνίστηκε στον Παφιακό, που αποτέλεσε τη δεύτερή του ομάδα μετά την Μπούντοσνοστ. Επέστρεψε στην Ορεστιάδα σε ηλικία 15 ετών όπου αγωνίστηκε στο παιδικό και εφηβικό τμήμα της τοπικής ομάδας.

Με συνέντευξη του στην ιστοσελίδα της ΕΟΠΕ ο Ορεστιαδίτης διαγώνιος έδωσε το στίγμα του αποχαιρετισμού, θυμάται και ευχαριστεί.

Πότε πήρες την απόφαση να σταματήσεις από την Εθνική και γιατί;

Το σκεφτόμουν εδώ και αρκετό καιρό αλλά το αποφάσισα πέρσι. Έχω ταλαιπωρηθεί αρκετά την τελευταία δεκαετία και όλα μου τα καλοκαίρια ήταν γεμάτα και δύσκολα. Οι γονείς μου στη Σερβία, η νυν γυναίκα μου στην Ιταλία και εγώ στην Ελλάδα με την Εθνική κάθε καλοκαίρι να «παλεύω». Όταν λοιπόν παντρεύτηκα και απέκτησα παιδί αποφάσισα να βάλω σε πρώτη προτεραιότητα την οικογένειά μου. Θέλω να είμαι μαζί τους τα καλοκαίρια δεν θέλω να είμαι άλλο με μια βαλίτσα στο χέρι όπως γινόταν την τελευταία δεκαετία. Ειδικά οι δύο τελευταίες χρονιές ήταν εξαντλητικές για μένα και πιστεύω ότι έχει έρθει η ώρα να παίξουν και  μικρότεροι και ελπίζω και εύχομαι να γίνουν καλύτεροι από μένα στην Εθνική ομάδα.

Θα άλλαζες απόφαση αν και εφόσον «κάρφωνες» στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα τον προηγούμενο Σεπτέμβριο;

Σε καμία περίπτωση. Ίδια απόφαση θα έπαιρνα. Το ήξεραν η γυναίκα μου, οι γονείς μου, η αδελφή μου, τους το είχα πει. Ακόμη και στην κόρη μου στη Μία το είχα πει αλλά δεν με καταλάβαινε (γέλια). Έκλαιγε συνέχεια, μάλλον ήθελε να συνεχίσω…

Στην Ελλάδα, στην ομοσπονδία, ποιος ήταν ο πρώτος άνθρωπος που το έμαθε;

Ο πρόεδρος, ο κ. Καραμπέτσος τον οποίο θέλω να ευχαριστήσω για όλη τη στήριξη που μου πρόσφερε τα τελευταία δύο χρόνια. Ήξερε τι περνούσα, με τους τραυματισμούς μου, με τις μετακινήσεις μου αλλά ήταν από τους λίγους που ήταν δίπλα μου. Με έπαιρνε τηλέφωνο, ενδιαφερόταν, κάτι που για έναν αθλητή είναι πάρα πολύ σημαντικό. Τον ευχαριστώ από καρδιάς…

Θυμάσαι την πρώτη φορά που έπαιξες στην Εθνική;
Πρώτη προετοιμασία έκανα το 2007 με προπονητή τον Λεώνη. Τότε δεν έπαιξα γιατί δεν είχα διαβατήριο. Έκανα προετοιμασία με την ανδρική ομάδα και για πρώτη φορά φόρεσα τη φανέλα με το Εθνόσημο με την Εθνική Παίδων στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος στη Γερμανία. Την επόμενη χρονιά έπαιξα στην Εθνική και θυμάμαι τον πρώτο αγώνα στη Γλυφάδα σε φιλικό με τους Αυστραλούς. Έπαιξα ακραίος τότε σαν αλλαγή. Βασικός έπαιξα το ίδιο καλοκαίρι στο Ευρωπαϊκό Λιγκ με Αγγλία, Πορτογαλία και Σλοβακία. Μάλιστα έπαιξα και διαγώνιος αντί του Ρουμελιώτη και του Αρμενάκη. Δεν θα ξεχάσω την πρώτη φορά ποτέ με τη φανέλα της Εθνικής. Ανατριχίλα. Στο λέω και ανατριχιάζω, ξεχωριστή στιγμή.

Γιατί διάλεξες την Ελλάδα και όχι τη Σερβία τότε;

Γιατί απλά ήθελα να παίξω εκεί που μεγάλωσα και εκεί που είχα τους περισσότερους φίλους. Δεν ήταν εύκολη η επιλογή. Ο πρόεδρος της Σερβίας, ο κ. Μπόρισιτς, με ήθελε και μάλιστα είχε μιλήσει με τον πατέρα μου. Θυμάμαι, σαν να είναι τώρα, ότι είχαμε κάτσει σε ένα τραπέζι και συζητούσαμε με τον πατέρα μου τι θα κάνω. «Μπαμπά δεν πάω στη Σερβία, δεν ξέρω κανέναν. Θα είμαι ξένος εκεί. Θα παίξω στην Ελλάδα» του είχα πει και όντως φόρεσα τη φανέλα της Εθνικής. Ήθελα να παίξω εκεί που μεγάλωσα. Την Ελλάδα την είχα και την έχω σαν πατρίδα μου. Είναι το «σπίτι» μου και το ξέρω. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος στην Σερβία και ο μπαμπάς έπαιζε επαγγελματικά στην Ιταλία στην Ελλάδα γυρίσαμε και μείναμε. Ήξερα ότι έπαιρνα ρίσκο επιλέγοντας την Εθνική γιατί είναι σίγουρο ότι με τη Σερβία θα έπαιζα Ολυμπιακούς αγώνες, Παγκόσμια πρωταθλήματα, θα ήμουν στις μεγαλύτερες διοργανώσεις. Όμως ακόμη και τώρα αν έπαιρνα την απόφαση το ίδιο θα έκανα. Δεν μετανιώνω που φόρεσα την Ελληνική φανέλα. Θα ήθελα μάλιστα να ευχαριστήσω τον τότε πρόεδρο κ. Μπελιγράτη ο οποίος με πρόσεχε πολύ. Ήξερε ότι ήμουν παιδί και με βοήθησε σε πολλούς τομείς. Ήταν άνθρωπος και τον ευχαριστώ.

Ποιους αθλητές θυμάσαι στο ξεκίνημά σου στην Εθνική;

Είχα τη χαρά να παίζω μαζί με «δασκάλους» που με έμαθαν πολλά. Ο Βασίλης (Κουρνέτας), ο Κώστας (Χριστοφιδέλης), ο Μάριος (Γιούρδας), ο «Τσάκι» (Τσακιρόπουλος), ο Αντρέι (Κράβαρικ), ο «Τέο» (Μπάεφ), φοβάμαι μην ξεχάσω κάποιον. Δεν ξέρω αν με ένα μόνο «ευχαριστώ» μπορώ να …ισοφαρίσω όλα όσα με έμαθαν. Ήμουν μικρός τότε και σε αυτούς οφείλω πάρα πολλά. Πήρα τις βάσεις για να φτιάξω χαρακτήρα εντός και εκτός γηπέδου. Σε κάθε προπόνηση χαιρόμουν να παίζω μαζί τους. Είμαι πολύ τυχερός που τους πρόλαβα. Ακόμη και όταν έπαιζα σε υψηλό επίπεδο δεν τους ξέχασα ποτέ.

Να φανταστώ ότι από ιστορίες θα έχεις να πεις πολλές στην κόρη σου;

Αρκετές, αλλά μια, αυτή που θα σου πω δεν θα της την πω, ασχέτως αν μετά από κάποια χρόνια θα μπορεί να την διαβάσει. Σε κάποια αποστολή λοιπόν μπαίνει στο δωμάτιο ο Αντρέι (Κράβαρικ) και μου δείχνει στο κινητό του μια φωτογραφία από μια πολύ όμορφη κοπέλα. «Σου αρέσει;» με ρωτάει. Άρχισα λοιπόν εγώ, πιτσιρικάς τότε, να του λέω διάφορα αντρικά που δεν μπορώ να σας μεταφέρω. «Σου αρέσει λοιπόν έ;» με ξαναρωτάει. «Ναι του απαντώ». Και μου λέει τότε: «Είναι η γυναίκα μου». Όπως καταλαβαίνεις μένω κάγκελο και περιμένω να με πλακώσει στις σφαλιάρες. Αλλά ο Αντρέι είχε ένα περίεργο, απίστευτο, χιούμορ που μου έχει μείνει χαραγμένο.

Πάντως είσαι ένας από τους παίκτες που έζησες την φουρνιά που προανέφερες αλλά και τη νέα γενιά…

Αλήθεια είναι αυτό, πρόλαβα και τις δύο γενιές. Έζησα την αλλαγή νοοτροπίας και φιλοσοφίας αλλά και αποτελεσμάτων. Διαφορετικοί στόχοι τη δεκαετία του 2000, διαφορετικοί αυτή του 2010. Εγώ πάντως κρατάω τις ευχάριστες στιγμές και δεν θέλω να θυμάμαι καν τις άσχημες. Καμαρώνω τους φίλους μου να παίζουν και αυτό με γεμίζει χαρά.

Έχεις κλάψει ποτέ για την Εθνική;

Θα σου πω ότι ενώ γενικά δεν είμαι άνθρωπος που κλαίει, για την Εθνική έχω κλάψει τις περισσότερες φορές στη ζωή μου. Πρώτη φορά έκλαψα το 2009 στη Σμύρνη όταν χάσαμε από τους Γάλλους και δεν περάσαμε στα ημιτελικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Είχα κάνει και ρεκόρ μπλοκ σε εκείνον τον αγώνα. Μόλις έληξε «τρύπωσα» σαν …ποντίκι σε ένα χώρο που κάναμε προπόνηση και πλάνταξα στο κλάμα χωρίς να με δει κανείς. Δεύτερη φορά που θυμάμαι τον εαυτό μου να κλαίει είναι όταν χάσαμε από τους Ισπανούς την πρόκριση για το Ευρωπαϊκό στην Κοζάνη. Τότε πιέστηκα πολύ. Μόνο εμείς ξέρουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζαμε με την τότε διοίκηση της ομοσπονδίας. Χάσαμε την πρόκριση και ανέλαβα την ευθύνη. Ήξερα ότι εγώ έπαιρνα τις περισσότερες μπάλες και έπρεπε να τα καταφέρουμε. Είχα βάρος στις πλάτες μου που έπρεπε να σηκώσω. Όταν δεν προκριθήκαμε «έσκασα» μπροστά σε όλους. Λύγισα. Το ξέρετε όλοι ότι σαν αθλητής δεν είμαι και το πιο εύκολο άτομο. Ακόμη και …σκάκι να παίζω δεν θέλω να χάνω. Παίζω χαρτιά με τη γυναίκα μου και τρελαίνομαι όταν χάνω. Είμαι απαιτητικός από τον εαυτό μου, από τους συμπαίκτες μου, από όλους. Τότε λοιπόν στην Κοζάνη είχα πει σε όλους «ή τώρα ή ποτέ». Πίστευα ότι είχαμε μεγάλη ευκαιρία αλλά δεν τα καταφέραμε.

Γράψε εσύ τον επίλογο στην συνέντευξη…

Θα ήθελα να ευχαριστήσω έναν προς έναν τους συμπαίκτες μου, τους προπονητές μου και τους φιλάθλους που μας στάθηκαν και με αγάπησαν. Θα έχω πάντα την φανέλα της Εθνικής στην ντουλάπα μου και δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτά τα 13 υπέροχα χρόνια που πέρασα. Θα είμαι πάντα ο πιο πιστός οπαδός της…

 

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο