Τεχνολ(α)γία

Γράφει η Ηλιάνα Ζυγερίδου

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η πορεία της χώρας μας απέχει αρκετά από αυτή της παγκόσμιας τεχνολογίας που εκτοξεύθηκε τα τελευταία χρόνια. Η έλλειψη κατάρτισης, εξοπλισμού και σε πολλές περιπτώσεις η απουσία ενδιαφέροντος για τον τομέα οδηγούν στην ύπαρξη μεγάλου ποσοστού τεχνολογικού αναλφαβητισμού. Κι όμως, τους μήνες που πέρασαν, η Ελλάδα της αγιάτρευτης γραφειοκρατίας και άρνησης αποχωρισμού των παραδοσιακών μεθόδων, πασχίζει να διατηρηθεί λειτουργική, βασιζόμενη… Μαντέψτε! Στην τεχνολογία!

Από την αθώα νοικοκυρά που θαυμάζει το μαγικό router ως την γιατρό που αποζητά ένα πιο σύγχρονο ακτινολογικό μηχάνημα. Από τον μαθητή που στο σχολείο γράφει άκρως θεωρητικά –σχετικά ανούσια- διαγωνίσματα στο μάθημα της πληροφορικής μέχρι τον καθηγητή του που αναζητά απεγνωσμένα κάποιο μέσο οπτικοακουστικού υλικού.  Από τους σχετικά αμύητους μεσήλικες που θεωρούν ότι τα κινητά χρησιμεύουν μόνο στην αποβλάκωση των νέων, έως τους νέους που γεννηθήκαμε μέσα στον κόσμο της οθόνης. Η όλη ιδέα της τεχνολογίας έχει καθιζάνει με πάρα πολύ λάθος τρόπο στο μυαλό μας. Και το pre-covid κράτος εκμεταλλευόμενο τον εφησυχασμό του λαού στις περιορισμένες πτυχές αυτού του κλάδου και υπεκφεύγοντας περίτεχνα τα περιορισμένα υπαρκτά αιτήματα αναβάθμισής του, αμέλησε να τον ενισχύσει.

Πώς μας επηρεάζει αυτό σήμερα;

Η ύπαρξη ηλεκτρονικού εξοπλισμού στα σχολεία οριακά καλύπτει τις βαθμίδες του Δημοτικού και του Γυμνασίου. Συγκεκριμένα, στην καλύτερη των περιπτώσεων μιλάμε για έναν υπολογιστή ανά αίθουσα, μερικούς βιντεοπροβολείς και ένα εργαστήριο πληροφορικής με Windows τόσο παλιά που και ο ίδιος ο Μπιλ Γκέιτς μπορεί να έχει ξεχάσει να χρησιμοποίει. Στη χειρότερη των περιπτώσεων, αναφερόμαστε σε προσφορά του χρηματικού ποσού που προοριζόταν για ένα laptop στην προμήθευση πετρελαίου έτσι ώστε τα παιδιά να μην πηγαίνουν σχολείο
με κουβερτούλες… Συνεπώς, η τωρινή δημοφιλής τηλεκπαίδευση στηρίζεται στις ιδιωτικές παροχές που ο καθένας (διδάσκων και διδασκόμενος) δύναται να διαθέσει και για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πόσο δημόσια είναι η δημόσια εκπαίδευσή μας.

Στην φλεγόμενη Ιατρική και Μοριακή Βιολογία, τώρα, άλλη μια πτυχή που διαφάνηκαν τα κενά. Και όχι μόνο διαφάνηκαν τα κενά, μα δεν παρατηρήθηκε κάποια αξιοσημείωτη προσπάθεια κάλυψής τους. Οι Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, οι γνωστές από τα δελτία ειδήσεων ΜΕΘ, παρουσιάζονταν καθημερινά υπερπλήρεις και ασφυκτικές και ασθενειόπληκτοι σε κρίσιμη κατάσταση στάλθηκαν σπίτι να τελέσουν την καραντίνα τους. Σε αυτό το σημείο ας θυμηθούμε πως τεχνολογία δεν είναι μόνο το Facebook και το Instagram, αλλά και ο εξοπλισμός ενός επιστημονικού εργαστηρίου, ενός νοσοκομείου που θα διευκολύνει τις εξετάσεις, θα επιταχύνει τις διαδικασίες, θα κατασταθεί λυτρωτικός για επιστήμονα και ασθενή.

Δυστυχώς η λίστα δεν τελειώνει εδώ. Ωστόσο, αν για λίγο παραμερίσουμε τα ζητήματα αυτά, γεννάται ένας άλλος φόβος που αφορά τις μελλοντικές συνθήκες. Αναρωτιέμαι, όταν επιστρέψουμε στα φυσιολογικά δεδομένα, τι θα επιλέξουμε να κρατήσουμε από την περίοδο της καραντίνας; Θα καταφέρουμε να υιοθετήσουμε τα πλεονεκτήματα και να φροντίσουμε για την αποφυγή επανάληψης των μειονεκτημάτων; Ή μήπως γεννήθηκαν νέες βάσεις για την ακόμη πιο λανθασμένη εδραίωση της τεχνολογίας στη ζωή μας;

Η τεχνολογία δεν είναι από μόνη της ούτε δαιμονική ούτε αγία. Η ποιότητα και η ποσότητα της προσδίδουν κάθε φορά τη χροιά της. Τα θετικά της γνωρίσματα δεν αποτελούν δικαιολογία για την απολυταρχία της, ούτε τα αρνητικά για την ανυπαρξία της. Είναι ανάγκη να εξαπλωθεί αλλά όχι να κυριαρχήσει, πρωταγωνιστής είναι ο χειριστής και όχι το μηχάνημα. Σε κάθε ειδικότητα ας ψάξουμε τα χρήσιμα και πολύτιμα εργαλεία της και ας αγωνιστούμε –καθένας με τον τρόπο και τη δύναμη που διαθέτει- για την παροχή τους όπου αυτή είναι απαραίτητη ή επικουρική.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο