Μια ζεστή μέρα του Ιούνη, στο προαύλιο του 1ου Γυμνασίου στην Αλεξανδρούπολη, το ρολόι δείχνει οκτώ και χτυπάει το κουδούνι. Οι θύρες του σχολείου ανοίγουν και μια μεγάλη παρέα περνάει το κατώφλι και βρίσκει το δρόμο της προς την αίθουσα όπου κάποτε μαθήτευε. Αγόρια και κορίτσια κάθονται στα θρανία και αντί για βιβλία ξεφυλλίζουν αναμνήσεις.
Ο Γιάννης, η Ρία και η Μαρίνα δεν έστησαν απλά ένα reunion αλλά μια ολόκληρη σκηνοθεσία. Μας έβαλαν ξανά στο ρόλο του μαθητή. Ο ήχος του κουδουνιού, οι διάδρομοι με τις αίθουσες, τα καρεκλάκια όπου καθόμασταν ώρες αμέτρητες, ήταν όπως τα θυμόμασταν. Μόνο η τεχνολογία μας τα χάλασε λίγο, που εξαφάνισε τους μαυροπίνακες.
35 χρόνια μετά, οι απόφοιτοι του 4ου Γυμνασίου* του 1991, έδωσαν ραντεβού το 2026 στον ίδιο χώρο. Η ώρα ήταν 8 το απόγεμα και το πρόγραμμα δεν είχε ούτε μια ώρα μάθημα. Μόνο κουβέντα, γέλια, catching up αλλά και… παρέα με τρεις καθηγήτριες, που μας τίμησαν με την παρουσία τους. Κάθισαν στα ίδια θρανία μαζί μας και μοιράστηκαν και αυτές τις αναμνήσεις τους μαζί μας.
Η παρέα δεν έμεινε για πολύ στο σχολείο. Πήρε μια γεύση από παρελθόν και μετά ήρθε η ώρα για γεύσεις κουζίνας, κρασί και μουσική, σε γνωστή -και ιστορική- ταβέρνα. Ιστορίες από το παρόν και το παρελθόν, από το Δημοτικό μέχρι το Λύκειο, από την επαγγελματική μέχρι την οικογενειακή ζωή. Από την μια γενιά στην επόμενη. Για τους πιο ζωηρούς πενηντάρηδες «μαθητές» και «μαθήτριες», δεν έλειψε και ο χορός.
Ραντεβού σε… πέντε χρόνια;
Μ.Λ.
* στο κτίριο σήμερα στεγάζεται το 1ο Γυμνάσιο Αλεξανδρούπολης, το οποίο και ευχαριστούμε που άνοιξε τις πόρτες του Σαββατιάτικα για να μας υποδεχτεί.
