Ο διεθνούς φήμης κιθαρίστας και συνθέτης μιλά στη ΓΝΩΜΗ, με αφορμή τη συναυλία του με τον Χρήστο Θηβαίο, στις 26 Ιουλίου, στο πάρκο Αλτιναλμάζη. Η συνεργασία του με τον Μίκη Θεοδωράκη, που, όπως αναφέρει, «υπήρξε μια βαθιά και καθοριστική εμπειρία, τόσο ως μουσικό όσο και ως άνθρωπο»
Μία στάση και στην Αλεξανδρούπολη θα κάνουν την Κυριακή 26 Ιουλίου ο αγαπημένος ερμηνευτής και συνθέτης Χρήστος Θηβαίος και ο διεθνούς φήμης κιθαρίστας και συνθέτης Παναγιώτης Μάργαρης, που αποτελούν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα συναυλιακά δίδυμα του φετινού καλοκαιριού.
Με αφορμή τη συναυλία αυτή, ο Παναγιώτης Μάργαρης μίλησε στη ΓΝΩΜΗ για την αγάπη και την αφοσίωσή του στην κιθάρα, για τη συνεργασία του με τον Χρήστο Θηβαίο, αλλά και με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ σχολίασε την παρούσα κατάσταση στα καλλιτεχνικά δρώμενα της χώρας, όπου, συχνά, το «εύπεπτο» κυριαρχεί…
Η συνέντευξη
- Η κιθάρα δεν είναι απλώς το όργανο που επιλέξατε, αλλά μοιάζει να είναι η “φωνή” σας. Πότε καταλάβατε ότι μέσα από αυτήν μπορούσατε να εκφράσετε όσα δεν λέγονται με λόγια;
Το κατάλαβα για πρώτη φορά στα 19 μου, όταν άρχισα να εμβαθύνω στην κλασική κιθάρα, μέσα από τα μαθήματα και τις σπουδές μου με τον Νότη Μαυρουδή. Τότε άρχισα να ανακαλύπτω σταδιακά τις δυνατότητες και τον πλούτο αυτού του οργάνου. Όσο προχωρούσα βαθύτερα στον χώρο, μέσα από τις συναυλίες και τη δισκογραφία, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούσα ότι η κλασική κιθάρα μπορούσε να γίνει ο βασικός τρόπος με τον οποίο εκφράζομαι μουσικά.
- Έχετε διαγράψει μια σπουδαία πορεία, με πάρα πολλές συναυλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό και συνεργασίες με κορυφαίους καλλιτέχνες. Υπάρχει κάποια στιγμή στην καριέρα σας που θεωρείτε καθοριστική για τον μουσικό και τον άνθρωπο Παναγιώτη Μάργαρη;
Όλες οι συνεργασίες μου υπήρξαν σημαντικές και μου έδωσαν πολύτιμες εμπειρίες. Αν όμως έπρεπε να ξεχωρίσω μία, θα ήταν εκείνη με τον Μίκη Θεοδωράκη. Η γνωριμία μας δεν περιορίστηκε στο μουσικό επίπεδο· είχα την ευκαιρία να τον γνωρίσω και προσωπικά, καθώς την περίοδο που δούλευα πάνω στο CD «Ο Παναγιώτης Μάργαρης ερμηνεύει Μίκη Θεοδωράκη» περνούσα καθημερινά χρόνο μαζί του στο σπίτι του. Η συνεργασία αυτή υπήρξε για μένα μια βαθιά και καθοριστική εμπειρία, τόσο ως μουσικό όσο και ως άνθρωπο..
- Οι διασκευές σας έχουν έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα, καθώς καταφέρνετε να δίνετε νέα ζωή σε τραγούδια που όλοι γνωρίζουμε. Τι είναι αυτό που σας κάνει να επιλέγετε ένα κομμάτι και πότε νιώθετε ότι έχει γίνει πλέον… δικό σας;
Το βασικό κριτήριο για να επιλέξω ένα κομμάτι και να επιχειρήσω να το διασκευάσω είναι να με αγγίζει και να μπορώ να το φανταστώ μέσα από τον ήχο της κλασικής κιθάρας. Από εκεί και πέρα, αρχίζει η διαδικασία της αναζήτησης: πώς μπορεί ένα τραγούδι που έχει ήδη τη δική του ταυτότητα να μεταφραστεί σε ένα διαφορετικό ηχητικό περιβάλλον, χωρίς να χάσει την ουσία του. Η κλασική κιθάρα έχει τέτοιο εύρος και εκφραστικές δυνατότητες, ώστε μπορεί να προσδώσει σε κάθε κομμάτι μια νέα διάσταση και έναν διαφορετικό χαρακτήρα.
- Η συνεργασία σας με τον Χρήστο Θηβαίο έχει δημιουργήσει μια ξεχωριστή σχέση με το κοινό. Πώς βιώνετε αυτή τη μουσική συνύπαρξη και τι είναι αυτό που δίνει ο ένας στον άλλον πάνω στη σκηνή;
Η συνεργασία μου με τον Χρήστο Θηβαίο είναι ιδιαίτερα ξεχωριστή, γιατί ο Χρήστος δεν είναι μόνο ένας εξαιρετικός ερμηνευτής, αλλά και ένας πολύ σημαντικός μουσικός. Στις κοινές μας εμφανίσεις υπάρχει μια διαρκής ανταλλαγή ενέργειας και συναισθήματος, ενώ ο αυτοσχεδιασμός αποτελεί βασικό στοιχείο της συνύπαρξής μας. Συχνά εκπλήσσουμε ο ένας τον άλλον πάνω στη σκηνή, με αποτέλεσμα καμία συναυλία να μην είναι ακριβώς ίδια με την προηγούμενη. Αυτή η αμεσότητα και το στοιχείο του απρόβλεπτου είναι, ίσως, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της συνεργασίας μας.
- Πώς βλέπετε τα καλλιτεχνικά πράγματα στην Ελλάδα σήμερα; Υπάρχουν περιθώρια δημιουργίας και ανάδειξης νέων καλλιτεχνών σε μονοπάτια όπως το δικό σας ή τα έχετε «καταπιεί» όλα η πιο … εύπεπτη πλευρά των πραγμάτων;
Νομίζω ότι σε κάθε εποχή συνυπήρχαν η ουσιαστική δημιουργία με την πιο εύκολη και πρόσκαιρη πλευρά της μουσικής, όπως υπήρχαν πάντα και καλοί και λιγότερο καλοί καλλιτέχνες. Σήμερα, πράγματι, το εύπεπτο και συχνά επιφανειακό τραγούδι έχει αποκτήσει μεγάλη προβολή. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν δημιουργοί με ουσιαστική αγάπη για τη μουσική, διάθεση για δουλειά και κάτι πραγματικό να πουν. Γι’ αυτό παραμένω αισιόδοξος. Το διαπιστώνω και στις συναυλίες, όπου συναντώ νέα παιδιά που εξακολουθούν να ακούν, να αναζητούν και να αγαπούν τη μουσική. Και πιστεύω ότι μέσα από αυτή τη νέα γενιά μπορούν να προκύψουν ενδιαφέρουσες και ουσιαστικές φωνές. Εδώ, κατά τη γνώμη μου, το «να προκύψουν ενδιαφέρουσες και ουσιαστικές φωνές» είναι πιο συγκεκριμένο και πιο δυνατό από το γενικό «κάτι πολύ καλό».
Κική Ηπειρώτου
Σύντομο βιογραφικό
Ο Παναγιώτης Μάργαρης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε κλασική κιθάρα από το 1984 έως το 2000. Τον Ιούνιο του 2000, πήρε το δίπλωμα του με άριστα παμψηφεί και Α’ Βραβείο. Ως συνθέτης έχει ηχογραφήσει τρείς προσωπικούς δίσκους (“Στης νύχτας το φως”, “Το τραγούδι της πεταλούδας”, “Δίχως Πυξίδα”). Έχει συνεργαστεί με τους περισσότερους μεγάλους Έλληνες τραγουδιστές και δημιουργούς.
Το 1999 ξεκίνησε να ηχογραφεί υπό τη μορφή κιθαριστικού ντουέτου την πολύ επιτυχημένη δισκογραφική σειρά “Cafe de l’ art”, διασκευάζοντας και ερμηνεύοντας στην κιθάρα αγαπημένες μουσικές και τραγούδια του διεθνούς και ελληνικού ρεπερτορίου.
Ο τέταρτος δίσκος με τίτλο “Café de l’ art / Cinema” και ο πέμπτος με τίτλο “Café de l’ art / Τσιτσάνης – Βαμβακάρης”, απέσπασαν το βραβείο καλύτερου ορχηστρικού δίσκου της χρονιάς στα ετήσια μουσικά βραβεία “Αρίων”.