Με το έργο να έχει ολοκληρωθεί σε ποσοστό άνω του 90%, η εικόνα του νέου Κηποθεάτρου στο πάρκο Προσκόπων δεν συνάδει με έναν χώρου πρασίνου
Την ίδια στιγμή, το Υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο Κοζάνης, παρά τα τρέχοντα προβλήματά του, αποτελεί πρότυπο μίας κατασκευής που σέβεται και συνδέεται με το περιβάλλον
Η δημιουργία ενός υπαίθριου θεάτρου μέσα σε έναν χώρο πρασίνου αποτελεί πάντοτε μια πρόκληση. Δυστυχώς, στην περίπτωση του νέου Κηποθεάτρου Αλεξανδρούπολης, που κατασκευάζεται εντός του Πάρκου Προσκόπων, η εικόνα που διαμορφώνεται μέχρι σήμερα δεν συνάδει με έναν χώρου πρασίνου.
Με το έργο να έχει υλοποιηθεί σε ποσοστό που ξεπερνά το 90%, αυτό που πασιφανώς κυριαρχεί είναι το μπετόν. Οι μεγάλες επιφάνειες από σκυρόδεμα δίνουν την εικόνα μιας βαριάς κατασκευής, η οποία έρχεται σε αντίθεση με τον χαρακτήρα ενός πάρκου. Αντί το θέατρο να ενσωματώνεται στο φυσικό τοπίο, μοιάζει να το αντικαθιστά, αλλοιώνοντας την αισθητική και τη φυσιογνωμία ενός χώρου, στον οποίο θα έπρεπε να είχε προσαρμοστεί η νέα κατασκευή.
Στον αντίποδα αυτής της γκρίζας εικόνας βρίσκεται το Υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο Κοζάνης. Χτισμένο μέσα σε ένα πευκόφυτο δασάκι, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας κατασκευής που σέβεται το περιβάλλον στο οποίο φιλοξενείται. Η χρήση του ξύλου, η απουσία εμφανών επιφανειών από σκυρόδεμα δημιουργούν ένα αποτέλεσμα που δένει αρμονικά με το τοπίο. Ο επισκέπτης δεν αντικρίζει μια τσιμεντένια, βαριά κατασκευή, αλλά έναν χώρο πολιτισμού που μοιάζει να αποτελεί φυσική συνέχεια του δάσους.
Δεν θα μπορούσαμε να μην αναφέρουμε πως φυσικά υλικά, όπως το ξύλο, δεν είναι το ίδιο ανθεκτικά με το τσιμέντο, με αποτέλεσμα το γνωστό ως «θεατράκι» της Κοζάνης να αντιμετωπίζει κάποια προβλήματα, μετά από μία εικοσαετία λειτουργίας. Για τη φετινή περίοδο μάλιστα αποφασίστηκε ότι θα μείνει κλειστό, καθώς απαιτούνται τεχνικές παρεμβάσεις και η ολοκλήρωση των απαραίτητων αδειοδοτήσεων, λόγω της χωροθέτησής του εντός δασικής έκτασης. Ωστόσο, τα ζητήματα αυτά αφορούν κυρίως τη λειτουργία και τη νομιμοποίηση της εγκατάστασης, όχι τη φιλοσοφία του σχεδιασμού της. Από αισθητική και περιβαλλοντική άποψη εξακολουθεί να αποτελεί ένα πραγματικό στολίδι για την πόλη.
Φυσικά, η σύγκριση των δύο θεάτρων δεν αφορά μόνο τα υλικά κατασκευής. Αναδεικνύει δύο διαφορετικές αντιλήψεις για τη σχέση των δημόσιων έργων με το φυσικό περιβάλλον. Από τη μία πλευρά, μια κατασκευή όπου το τσιμέντο κυριαρχεί και αλλοιώνει την εικόνα ενός πάρκου. Από την άλλη, ένα θέατρο που, παρά τις δυσκολίες λειτουργίας του, αποδεικνύει ότι ο πολιτισμός μπορεί να συνυπάρχει αρμονικά με τη φύση.