ΑστυνοΜία : Δύο όψεις…

Γράφει η Ηλιάνα Ζυγερίδου

Δεν πέρασαν παρά μερικοί μήνες από τα πρωτοφανούς έντασης επεισόδια που σημειώθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής με πυροδοτικό αίτιο τη δολοφονία του George Floyd. Ειδήσεις αστυνομικής βίας μετατέθηκαν στο προσκήνιο των δελτίων και παρόμοια περιστατικά αναδύθηκαν ταυτόχρονα σε πολλές περιοχές του πλανήτη, καθώς και στη χώρα μας.

Πριν σπεύσει κάποιος να διαμαρτυρηθεί ας καταστήσουμε σαφές ότι δεν προσάπτονται κατηγορίες σε κάθε μέλος των ενόπλων δυνάμεων. Αυτό δε θα ήταν μόνο υπερβολικό και λανθασμένο, αλλά και ιδιαίτερα άδικο. Ωστόσο από μία απλή ματιά στην επικαιρότητα προκύπτει το συμπέρασμα ότι τα σώματα ασφαλείας αποπνέουν μία επιθετική στάση. Ο Έλληνας πολίτης – και ο κάθε πολίτης – δεν κατέχει το αλάθητο ούτε κρίνεται αθώος για πράξεις που προκαλούν ζημία. Πώς δικαιολογείται όμως η αχρείαστα σκληρή συμπεριφορά αστυνομικών απέναντι στους συνανθρώπους τους; Πώς είναι δυνατή στις μέρες μας η απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής λόγω κάποιου φυλετικού, θρησκευτικού ή πολιτικού χάσματος που διεγείρει τον εκνευρισμό ενός οπλισμένου;

Η βία της αστυνομίας μάς προκαλεί την υπέρμετρη αυτή αγανάκτηση γιατί ο ρόλος της είναι φύσει προστατευτικός. Είναι ο αρμόδιος θεσμός για την ασφάλειά μας, οι πρώτοι που τηλεφωνούμε όταν υπάρχει κίνδυνος ή άμεση ανάγκη. Κατά συνέπεια, οι προαναφερθείσες εξάρσεις παρατίθενται σε πλήρη αντιδιαστολή με τον σκοπό ύπαρξης του σώματος. Αυτό το αντιθετικό παρουσιαστικό είναι που προβληματίζει και διχάζει.

Με κάθε κλυδωνισμό της σχέσης αστυνομίας-πολίτη ροκανίζεται η αμοιβαία εμπιστοσύνη κράτους-πολίτη. Σε κάθε περιστατικό οι δύο πλευρές επιρρίπτουν το φταίξιμο στην αντίπαλη, η κοινή γνώμη παίρνει θέση (ανάλογα με το υπόβαθρο του καθενός) και παρουσιάζονται μικρές παράλληλες αντιπαλότητες. Συχνά, ενισχύει τα επιχειρήματα της «αντιαστυνομικής» παράταξης το γεγονός ότι οι εκάστοτε κατηγορούμενοι εκμεταλλεύονται την δικαιολογία της αμυντικής στάσης στην προσπάθεια απέκδυσης των ευθυνών. Πέρα από αυτό το σημείο αναλαμβάνει δράση η δικαστική εξουσία, της οποίας η απόφαση έχει το μεγαλύτερο αντίκτυπο.

Ο Μάνος Χατζιδάκις είπε κάποτε: «Όταν έχω να κρίνω ανάμεσα σ’ ένα παιδί δεκαπέντε χρονών, που πετάει μολότοφ, κι έναν τριαντάρι εκπαιδευμένο αστυνομικό, που κρατάει πιστόλι, εγώ είμαι με το μέρος του παιδιού και όχι του αστυνομικού.». Διευρύνοντας τη δήλωσή του αυτή, προς τα πού γέρνει η ζυγαριά; Προς τον «ταραξία» – φιλήσυχο και μη – ή προς τον καταρτισμένο μάχιμο;

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο