Συνέντευξη με τον πρόεδρο του Αγροτικού Συνεταιρισμού Κοινής Γεωργικής Εκμετάλλευσης «ΑΡΔΑΣ», Τάσο Τοπαλίδη
Της Κικής Ηπειρώτου
Τα 28 χρόνια λειτουργίας συμπληρώνει φέτος ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Κοινής Γεωργικής Εκμετάλλευσης «ΑΡΔΑΣ», ένας συνεταιρισμός – υπόδειγμα και ‘στολίδι’ για τον Έβρο.
«Κι εμείς οι ίδιοι απορούμε μερικές φορές πώς έχουμε επιβιώσει» λέει ο πρόεδρος Τάσος Τοπαλίδης, δίνει όμως γρήγορα την εξήγησή του: «Το γεγονός ότι τα καταφέραμε, ιδιαίτερα τα τελευταία, τόσο δύσκολα χρόνια, οφείλεται στο πείσμα των παραγωγών μας και κυρίως στην αυστηρή οικονομική διαχείριση».
Ο ΑΣΚΓΕ «ΑΡΔΑΣ» δημιουργήθηκε το 1990 με νούμερο ένα προϊόν το ξακουστό Εβρίτικο σπαράγγι, που γέμιζε τα ράφια των καταστημάτων και τα τραπέζια των καταναλωτών στην Ευρώπη και κυρίως στη Γερμανία.
Δυστυχώς, το βαρύ πλήγμα που δέχθηκε η απαιτητική αυτή καλλιέργεια με τις πλημμύρες το 2006, επαναλήφθηκε το 2015, αναγκάζοντας τους ανθρώπους του Συνεταιρισμού να αλλάξουν προσανατολισμό και να δοκιμάσουν νέες καλλιέργειες. Σήμερα, με 28 παραγωγούς – μέληκαι 22 άτομα στο συσκευαστήριο, παράγουν και στέλνουν σε Ελλάδα και Ευρώπη μπρόκολο και κεράσι, αποδεικνύοντας πως τίποτα δεν χάνεται, όταν κάπου υπάρχει πείσμα, συνεργασία και σωστός προγραμματισμός.
Η συνέντευξη
-Κύριε Τοπαλίδη, πώς πάει φέτος η παραγωγή στο συνεταιρισμό; Τι προϊόντα καλλιεργούνται και πού διοχετεύονται;
Έχουμε σε 200 στρέμματα καλλιέργεια κερασιού, σε 400 στρέμματα καλλιέργεια μπρόκολου και σε 100 στρέμματα πεπόνι. Επίσης, σε πιο μικρές ποσότητες, καλλιεργούμε είδη πιο «ντελικατέσεν», όπως είναι το ραντίτσιο και το κινέζικο λάχανο. Το κεράσι, κατά 100%, εξάγεται σε χώρες της Ευρώπης, κυρίως σε Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία. Από το μπρόκολο, εξάγεται μόνο μία μικρή ποσότητα και η πλειοψηφία της παραγωγής διοχετεύεται σε αλυσίδες σούπερ μάρκετ, όπως και σε λαχαναγορές από Αθήνα και Θεσσαλονίκη, μέχρι Λάρισα και Κρήτη.
-Τι είναι αυτό που διαχρονικά ζητάτε από το κράτος και το αρμόδιο υπουργείο; Υπάρχει κάποιου είδους στήριξη σε προσπάθειες όπως η δική σας;
Σίγουρα μπορούν να βοηθήσουν με χίλιους τρόπους τέτοιες πρωτοβουλίες, όπως είναι η δική μας, θεωρώ όμως ότι, ειδικά αυτά τα χρόνια, δεν υπάρχει τέτοια πρόθεση. Το μόνο, το ελάχιστο που ζητάμε είναι τουλάχιστον να μην γίνονται εισαγωγές των προϊόντων που παράγουμε κι εμείς στην Ελλάδα. Να βρεθεί ένας τρόπος ώστε αυτό το φαινόμενο να εκλείψει. Δεν είναι δυνατόν να ανταγωνίζεται η ίδια η χώρα μας τον εαυτό της. Είναι πολύ σημαντικό κι είναι το ελάχιστο που μπορεί να γίνει έστω και τώρα.
-Ποιο θα λέγατε πως ήταν το «κλειδί» για την επιβίωση του Συνεταιρισμού όλα αυτά τα χρόνια, την στιγμή μάλιστα που ανάλογες προσπάθειες, σε άλλες περιοχές της χώρας, ναυάγησαν ;
Κι εμείς απορούμε μερικές φορές που τα έχουμε καταφέρει τόσο καλά. Θεωρώ πως αυτό οφείλεται στο πείσμα των παραγωγών μας. Ξέρουν ότι για να έχει μέλλον μία καλλιέργεια, θα πρέπει να τη δούμε σε βάθος πενταετίας, όχι χρόνο με το χρόνο. Δεν μπορούμε να καταδικάζουμε μία καλλιέργεια από την πρώτη φορά που θα πάει στραβά. Θα σας πω μόνο ένα παράδειγμα. Ο καλύτερος παραγωγός πέρσι έχασε τα λεφτά του από μία καλλιέργεια που δεν πέτυχε. Φέτος, έσπειρε ξανά το ίδιο. Ξέρουν οι παραγωγοί μας ότι υπό την ομπρέλα του συνεταιρισμού έχουν την στήριξη και τα εφόδια που χρειάζονται, είμαστε μια οικογένεια.
-Από οικονομικής άποψης υπάρχει προοπτική;
Είμαστε ένας υγιέστατος συνεταιρισμός και αυτό οφείλεται στην αυστηρή διαχείριση και σε καλά μελετημένες κινήσεις. Κάνουμε συχνούς ελέγχους πωλήσεων και δεν εφησυχάζουμε. Έχει πολύ μεγάλη σημασία για μας και το τονίζω, η αυστηρή οικονομική διαχείριση, διότι έχουμε δει πολλά τα τελευταία χρόνια στο χώρο μας.