Ο Σεπτέμβρης στον Έβρο…
Μόλις τελείωνε το καλοκαίρι, οι χρυσοχέρες και ακούραστες νοικοκυρές του Έβρου ανασκουμπώνονταν και στρώνονταν στη δουλειά. Ο χειμώνας μπροστά τους ήταν μακρύς και δύσκολος… και τα στόματα πολλά!
Το τσουκάλι έπρεπε να μπαίνει κάθε μέρα στη φωτιά.
Ανάμεσα στα καλούδια που ετοίμαζαν για τον χειμώνα, ξεχωριστή θέση είχε ο τραχανάς.
Ένα απλό, χορταστικό και νόστιμο φαγητό, που έλυνε τα χέρια της νοικοκυράς και αγαπιόταν από μικρούς και μεγάλους. Τρωγόταν όλες τις ώρες: για πρωινό, για μεσημεριανό, μα και για βραδινό.
Ζεστός, με μπουκίτσες ξερού χωριάτικου ψωμιού και λίγο σπιτικό αγελαδινό ή πρόβειο τυρί… ήταν από μόνος του ένα ολόκληρο γεύμα.
Κι όταν ήταν Κυριακή, γιορτή ή είχαν μουσαφιραίους, έμπαινε στην κατσαρόλα και κόκορας και τότε γινόταν πραγματικό αρχοντικό φαγητό!
Η παρασκευή του δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Ήθελε μέρες ολόκληρες: ζύμωμα και ξανά ζύμωμα, μάζεμα, κόψιμο, άπλωμα, τρίψιμο και τέλος στέγνωμα στον ήλιο. Κι όμως, δεν έλειπε από κανένα θρακιώτικο σπίτι.
Ο θρακιώτικος κόκκινος τραχανάς είναι διαφορετικός.
Νηστίσιμος, χωρίς γάλα και γεμάτος θρεπτικά συστατικά, φτιαχνόταν με τα καλούδια του καλοκαιριού: ντομάτες, κόκκινες πιπεριές, καρότα και κόκκινη κολοκύθα. Όλα αυτά του χαρίζουν το υπέροχο πορτοκαλί του χρώμα και εκείνη τη μοναδική, χαρακτηριστική γεύση.
Κι αν είσαι και λίγο… μερακλής, βάζεις και μια πιπερίτσα καυτερή!
Λένε πως ο θρακιώτικος τραχανάς έχει τις ρίζες του βαθιά στον χρόνο, από την αρχαιότητα και τα βυζαντινά χρόνια. Ένα ταπεινό και οικονομικό φαγητό του παλιού καιρού, που σήμερα γνωρίζουμε πόσο πολύτιμη και θρεπτική τροφή είναι.
Και μπορεί να περνούν τα χρόνια, να αλλάζουν οι εποχές και οι συνήθειες…
όμως μια κουταλιά κόκκινο τραχανά αρκεί για να μας γυρίσει πίσω, στις αυλές των γιαγιάδων μας, στον ήλιο του Σεπτέμβρη και στις μυρωδιές της παλιάς Θράκης…
Γιατί κάποιες γεύσεις δεν είναι απλώς φαγητό… είναι μνήμη, παράδοση και πατρίδα.
Ο θρακιώτικος κόκκινος τραχανάς — ένας μικρός θησαυρός της Θράκης!!Πηγή: Δημοτική βιβλιοθήκη Διδυμοτείχου