Παρέμβαση Ι. Τέντε: Ιστορία ενός Δέντρου – το παρελθόν ενός Τόπου

Του Ιωάννη Τέντε

Κύριε Διευθυντά,

Με ενδιαφέρον και ανησυχία παρακολουθώ το ζήτημα του πλάτανου επί της συμβολής των οδών Διονυσίου Σολωμού και Ελένης Φιλιππίδου και μόνο κατάπληξη μου προκαλεί η πρόσφατη συμφωνία της Επιτροπής Ποιότητας Ζωής του Δήμου Αλεξ/πολης με τη γνωμοδότηση του τμήματος πρασίνου υπέρ της κοπής του δέντρου.

Θα συμφωνήσω απόλυτα με την παρέμβαση της Οικολογικής Εταιρείας Έβρου που δημοσιεύτηκε (Εφημ. Γνώμη 28/12/2022, σελ.7). Επιπλέον, θα θυμίσω -και ας με διορθώσουν οι ειδικοί- ότι η σημερινή οδός Διονυσίου Σολωμού ήταν ρέμα το πάλαι ποτέ, ενδεχομένως ανιών κλάδος του ξεχασμένου πλέον Μπουλματζά Ντερε  (το ρέμα που πνίγει), με εκβολή Ανατολικά των ορίων του πρώτου μικρού λιμανιού της πόλης μας.

Μάλιστα, από άμεσες ή/και έμμεσες αφηγήσεις παλαιών κατοίκων της περιοχής που φτάνουν πίσω στα μισά του 19ου αιώνα και δεσμεύομαι να βεβαιώσω, αναφέρεται ότι στις παρυφές εκείνου του ρέματος και μέχρι κάτω από το ύψωμα όπου σήμερα είναι χτισμένη η Μητρόπολη, κάτω από τα πλατάνια έπαιρναν θέση τα καρτέρια σε παγάνες που οργανώνονταν για αγριογούρουνα.

Έτσι, το συγκεκριμένο δέντρο είναι όντως ένα πραγματικό θαύμα. Είναι πιθανότατα απόγονος εκείνων των δέντρων που έζησαν την πόλη μας πριν από τη γέννησή της. Είναι νεαρό και υγιές δέντρο. Ο κορμός του δεν εμποδίζει κανέναν. Είναι μνημείο και μάθημα Ιστορίας των απαρχών μας. Κάτι εξίσου σημαντικό με το θρυλικό Δέντρο του Ερημίτη. Και πρέπει να γίνει σαφές : Οι ρίζες αυτού του δέντρου δεν απειλούν κανένα πεζοδρόμιο. Αντίθετα, φτάνουν βαθύτερα και αγγίζουν την καρδιά της Ιστορίας ενός τόπου που μέρα-την-μέρα χάνει την μνήμη του καθώς τον λοβοτομούν όσοι αποκαλούν τα δέντρα εμπόδια, τις ρίζες τους παγίδες και τα φύλλα τους σκουπίδια.

Για όλους αυτούς τους λόγους, το συγκεκριμένο δέντρο (και όχι μόνο αυτό) πρέπει να παραμείνει και να συντηρηθεί με σεβασμό. Αν μη τι άλλο, αυτή είναι μια πράξη που πραγματικά βελτιώνει την ποιότητα ζωής όπως την εννοεί ο κοινός νους. Και όλοι ξέρουμε πλέον ότι η λογική της δαιμονοποίησης των μεγάλων δέντρων, του πριονιού και του ξαναφυτέματος σπάνια είχε απτά αποτελέσματα σε μια πόλη που παραμένει φτωχή σε πράσινο όπως η δική μας.

Με τιμή,

Ιωάννης Κ. Τέντες
Καθηγητής Βιοχημείας
Τμ. Ιατρικής ΔΠΘ.
itentes@med.duth.gr

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο