Οι Pink Floyd, ο Roger Waters και ο πόλεμος

του Μάνου Λασκαράκη

Ο τίτλος της είδησης που κυκλοφόρησε πριν μερικές μέρες στο διαδίκτυό «Οι Pink Floyd κυκλοφόρησαν τραγούδι μετά από 30 χρόνια», είναι ανακριβής. Πριν από οκτώ χρόνια, το 2014, οι Pink Floyd κυκλοφόρησαν το άλμπουμ «Endless River» που περιλάμβανε παλιές κυρίως ηχογραφήσεις, χωρίς ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία.

Μια δεύτερη ένσταση που ίσως προβάλει ένας «Floydian» (fan της μουσικής τους) είναι πως η σημερινή μπάντα είναι μόλις κατά το ήμισυ «pink», αφού ο πιανίστας Richard Right απεβίωσε το 2008, ενώ ο Roger Waters, στιχουργός και ηγέτης τους όταν το συγκρότημα έγραφε ιστορία την δεκαετία του 70, έχει αποχωρήσει το 1985 ακολουθώντας σόλο καριέρα.

Οι τέσσερείς τους μαζί συναντήθηκαν έκτοτε μόνο μία φορά το 2005, στην συναυλία Live 8 στην Νότιο Αφρική για φιλανθρωπικό σκοπό, αφού είχε προηγηθεί μεταξύ τους μία μακροχρόνια δικαστική διαμάχη σχετικά με τα δικαιώματα της δισκογραφικής τους δουλειάς, από τότε που χώρισαν οι δρόμοι τους.

Στο βίντεο κλιπ που είδαμε πρόσφατα στις οθόνες μας, ο κιθαρίστας David Gilmour και ντράμερ ο Nick Mason, ερμηνεύουν το νέο τους αντιπολεμικό τραγούδι «Hey, Hey, Rise Up» για να εκφράσουν τη στήριξή τους στην Ουκρανία. Η αντιπολεμική κραυγή των Pink Floyd όμως δεν ξεκινά εδώ, αλλά πολύ πιο πίσω. Ας κάνουμε ένα μικρό ταξίδι στο χρόνο…

Οι τέσσερις βρετανοί νέοι που γνωρίστηκαν στο πανεπιστήμιο της αρχιτεκτονικής του Λονδίνου στα μέσα της δεκαετίας του 60’, δεν ακολούθησαν την μουσική πεπατημένη. Πειραματίζονταν με ηλεκτρονικούς, ψυχεδελικούς ήχους, τολμηρές συνθέσεις των 20 λεπτών και στοίχους που δεν μιλούσαν για το κορίτσι της καρδιάς τους, αλλά για κοινωνικοπολιτικές ανησυχίες.

Οι μουσικοί ριζοσπάστες από το Ηνωμένο Βασίλειο περπατούν στα βήματα της γενιάς των boomers. Την μεταπολεμική γενιά η οποία ήταν η πρώτη στην ιστορία που είχε την ευκαιρία να σπουδάσει μαζικά, την οικονομική δυνατότητα να αγοράσει κιθάρα, τον ελεύθερο χρόνο να έρθει σε επαφή με ανατρεπτικές ιδέες και κινήματα και να επαναστατήσει κόντρα στον «κοινωνικό καθωσπρεπισμό». Η γενιά αυτή καθρεπτίζεται έκδηλα μελοποιημένη μέσα στους δίσκους των Pink Floyd.

Από αριστερά: Οι Richard Right, David Gilmour, Roger Waters και Nick Mason το 1973 κατά την ηχογράφηση του «Dark Side of the Moon»

Ο ηγέτης και στιχουργός της μπάντας Roger, είχε χάσει τον πατέρα του το 1944 στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ήταν μόλις ενός ετών μωρό, δίχως καν να έχει ανάμνησή του.  Ο σπαραγμός του και η αντιπολεμική του κραυγή, ακούγεται ίσως για πρώτη φορά στο «Careful with That Axe, Eugene» που ηχογράφησαν το 1969, μέχρι να θριαμβεύσει μια δεκαετία αργότερα στο αριστουργηματικό «The Wall», που μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο. Μεσολάβησαν πολλά «διαμάντια» που όμοιά τους δεν έχει γνωρίσει η ποπ και ροκ σκηνή, όπως το «Dark Side of the Moon» και το «Shine On You Crazy Diamond».

Στις αρχές της δεκαετίας του 80 ο Waters ήρθε σε ρήξη με τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος λόγω διάστασης (μουσικών) απόψεων, και αφού αποχώρησε, κινήθηκε δικαστικά με σκοπό τη μη χρήση του ονόματος «Pink Floyd» από τα άλλα μέλη. Το δικαστήριο όμως δεν τον δικαίωσε.

Έκτοτε ακολουθούν διαφορετικές πορείες. Ο Gilmour με τον Right και τον Mason, κυκλοφορούν ακόμη τρία άλμπουμ (το τρίτο περιλαμβάνει συνθέσεις του Right ενώ είχε φύγει από τη ζωή) και περιοδεύουν με το όνομα «Pink Floyd», ενώ ο Roger Waters συνεχίζει το δισκογραφικό του έργο και την σκηνική του παρουσία υπογράφοντας με το -αναμφισβήτητα- βαρύ του όνομα. Οι δύο πλευρές διατηρούν το δικαίωμα να εκτελούν στις συναυλίες τους τραγούδια που φέρουν την υπογραφή των Pink Floyd πριν χωρίσουν οι δρόμοι τους.

Σταθμός ορόσημο στην καριέρα του Waters η συναυλία που έδωσε στο Βερολίνο το 1990 μαζί με άλλους γνωστούς καλλιτέχνες, οκτώ μόλις μήνες μετά την πτώση του Τείχους. Οι Scorpions, η Cyndi Lauper, η Sinéad O’Connor και ο Bryan Adams, ήταν μερικά από τα ονόματα που συνόδεψαν τον Roger σε μια μουσικοθεατρική ερμηνεία του «the Wall» μπροστά σε 350 χιλιάδες Βερολινέζους.

Ο Roger Waters τα τελευταία χρόνια απασχολεί έντονα την επικαιρότητα περισσότερο για την ακτιβιστική του δράση παρά για τις μουσικές του συνθέσεις. Και ενίοτε τα συνδυάζει όπως μέσα από το «Τραγούδι για την Παλαιστίνη» (We shall overcome) στους  στοίχους του οποίου μιλάει για τα «τείχη της φυλακής» που χωρίζουν το Ισραήλ από την Δυτική Όχθη και οραματίζεσαι το γκρέμισμά τους. Ο Waters έχει πολλές φορές εκφράσει δημόσια την στήριξή του στον λαό της Παλαιστίνης.

Μόλις τον περασμένο Φεβρουάριο ανακοίνωσε ότι θα δωρίσει μια κιθάρα του στην φυλακισμένη Κούρδη τραγουδίστρια Νουντέμ Ντουράκ που καταδικάστηκε από τις τουρκικές αρχές γιατί τραγούδησε σε ένα φεστιβάλ  στην μητρική της γλώσσα.  Η κιθάρα της καταστράφηκε από τους φρουρούς και η ιστορία της ευαισθητοποίησε τον Roger ανάμεσα σε άλλους ακτιβιστές για να ξεκινήσουν καμπάνια για την απελευθέρωσή της.  Προ ημερών καταδίκασε με δήλωσή του και την εισβολή στην Ουκρανία.

Οι υπόλοιποί Pink Floyd στην πρόσφατη ιστορία τους υπήρξαν πολιτικά πολύ πιο «σιωπηλοί». Και αν είχαν κάτι να κάνουν 30 χρόνια, δεν ήταν να κυκλοφορήσουν νέο τραγούδι, αλλά να περάσουν ένα πολιτικό μήνυμα. Και το έκαναν σήμερα με το «Hey, Hey, Rise Up» για την Ουκρανία.

Το αν προτιμάει κανείς μουσικά το τραγούδι «για την Ουκρανία» ή το τραγούδι «για την Παλαιστίνη» δεν έχει καμία σημασία, αφού πρόκειται για πράξεις συμβολικές. Το μόνο βέβαιο είναι, πως από το 1979 και έπειτα, όταν διασπάστηκε η «χημεία» των Pink Floyd, κανείς από τους τέσσερις δεν κατάφερε να γράψει μουσική που μπορεί να συγκριθεί και να σταθεί επάξια πλάι στα ανεπανάληπτα κλασσικά, συλλογικά τους έργα.

Εντυπωσιακά τα σκηνικά του «the Wall» στην συναυλία του Roger Waters στο Βερολίνο το 1990, λίγους μήνες μετά την πτώση του τείχους.
Οι Pink Floyd επανενώνονται (με τον Roger) το 2005 για τις ανάγκες της συναυλίας Live 8 στην Νότιο Αφρική για φιλανθρωπικό σκοπό

Οι Pink Floyd τραγουδούν σήμερα το «Hey, Hey, Rise Up» για να εκφράσουν τη στήριξή τους στην Ουκρανία.

Ο Roger Waters τραγουδά για την Παλαιστίνη το «We shall overcome»

Η «κραυγή» του Roger Waters το 1968 στην Πομπηία, σε μια συναυλία χωρίς κοινό.

About Author

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο