Ο Θόδωρος Ορδουμποζάνης για το βιβλίο του Γιάννη Λασκαράκη «Κυνηγημένοι από την Ιστορία»

Πάντα χαίρομαι όταν αποφασίζω να γράψω  κάτι για ένα βιβλίο που μου άρεσε πολύ. Εδώ όμως χαίρομαι  διπλά. Ο λόγος είναι ότι ο συγγραφέας,  Γιάννης Λασκαράκης  είναι ένας  παλιός καλός φίλος και συνεργάτης συνάμα όταν έγγραφα στη ΓΝΩΜΗ τον πρωινό καφέ και γιατί με τίμησε και μου προσέφερε με αφιέρωση το πόνημά του αυτό μόλις πρωτοκυκλοφόρησε..  Και  για μια ακόμη  φορά  ξαφνιάστηκα από τη νέα αυτή συγγραφική δουλειά του.  Πρόκειται για το ιστορικό μυθιστόρημα  με τίτλο «Κυνηγημένοι από την Ιστορία» από τις εκδόσεις  ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ.

Ομολογώ μου πήρε πολύς καιρός  να το διαβάσω όλο, γιατί πρόκειται για ένα τεράστιο έργο (κοντά 600 σελίδες) με πάρα πολλές ιστορικές παραπομπές, που μόνο η ανάγνωσή τους και η έρευνά τους απαιτεί χρόνο, και κυρίως γιατί για εμένα προσωπικά (ελπίζω και για κάθε αναγνώστη) αποτέλεσε ένα μάθημα ιστορικής αυτογνωσίας της πατρίδας μου, της Θράκης, και έχρηζε μεγάλης προσοχής, αφού πολλά από όσα αναφέρονται στη πλοκή του  έργου αποτελούν πραγματικά ιστορικά γεγονότα για τα οποία δυστυχώς πολύ λίγα πράγματα έχουμε ακούσει ή διαβάσει. Ή διδαχτεί.

Όλη η  πορεία του έργου είναι ένα  ενδιαφέρον συνεχές περιπετειώδες και πολυτάραχο μακρινό  οδοιπορικό από τη Μεγαλόνησο της Κρήτης, από  όπου ξεκινά η αφήγησή του, στην Θεσσαλία του 1897, στη Θεσσαλονίκη, στην Θράκη, στο Δεδέαγατς, στον Δραγούμη, την Κωνσταντινούπολη, στα βάρη της Ανατολίας , τον Πόντο και πάλι στη Θράκη του 1922. με ξεναγό πάντα τον  ήρωά του, έναν  νεαρό ένθερμο πατριώτη από τη Κρήτη που ζει και αυτός τις δικές του περιπέτειες, αγωνίες, περιπλανήσεις και δυνατούς έρωτες! Και μέσα από  την περιπλάνηση αυτή, μεταξύ φτώχιας  και ευημερίας, πλούτου  και  χλιδής, απληστίας  και  στέρησης, εμπορίου  και κινδύνων, συνύπαρξης Οθωμανών και χριστιανών, ερώτων και παθών, φίλων και εχθρών, αγώνων για την απελευθέρωση της πατρίδας, που όλα δένονται  και πλέκονται  σφιχταγκαλιασμένα  σε ένα μεγάλο κουβάρι, μας οδηγεί  ο συγγραφέας στο αποκορύφωμα που δεν είναι άλλο από  τη μεγάλη καταστροφή του Ελληνισμού. Την προσφυγιά και τον αφανισμό, την καταστροφή ανθρώπινων ζωών και περιουσιών και τα ανεξίτηλα σημάδια που άφησε πίσω της η ταραγμένη εκείνη εποχή.  Είναι η ιστορία μας, η δική μας ιστορία, που όπως έγραφε ο αείμνηστος Άγγελος Ποιμενίδης το 1938, δεν την είδαμε ποτέ γραμμένη στο χαρτί. Κομμάτια αυτής της ιστορίας τόλμησε ο συγγραφέας να συμπεριλάβει στο έργο του.

Η πλοκή του έργου, δεμένη πολύ καλά, κρατά σε διαρκή αγωνία τον αναγνώστη. Η περιγραφή γεγονότων, τόπων και ανθρώπων είναι  λεπτομερής, απόλυτα ακριβής ιστορικά και συναρπαστική. Οι χαρακτήρες πλάθονται (και περιγράφονται) με μεγάλη μαεστρία. Είναι πολύ καλά και με λεπτομέρεια σκιαγραφημένοι οι ήρωες, ο καθένας με τον δικό του ιδιαίτερο χαρακτήρα, με αποτέλεσμα να νιώθει στο τέλος ο αναγνώστης ότι τους γνωρίζεις πολύ καλά και συμπάσχει μαζί τους. Σαν να ήταν δικοί του άνθρωποι. Εύκολα επίσης ο  αναγνώστης  θα αντιληφτεί ότι ο συγγραφέας πρέπει να συνδέεται και με δεσμούς αίματος με τους πρωταγωνιστές του, που τους νοιώθει δικούς του, κάτι που μαρτυρά η Κρητική καταγωγή του επιθέτου του, η ύπαρξη στο οικογενειακό του περιβάλλον  παρόμοιων ονομάτων με αυτά των πρωταγωνιστών του και η Θρακιώτικη νοοτροπία και αγάπη του συγγραφέα για αυτόν τον τόπο που ζει.

Εξ ιδίων γνωρίζω τα πάρα πολλά ταξίδια που έξανε ο συγγραφέας για να περιγράψει όσο το δυνατόν με περισσότερη ακρίβεια τους τόπους όπου διαδραματίζονται σκηνές από το έργο του. Μια προσπάθεια που πρέπει να κράτησε αρκετά χρόνια.

Και τέλος η γλώσσα  που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας είναι  απλή και κατανοητή που δένει απόλυτα με τη πλοκή του έργου.

Είναι ένα έργο που θα πρέπει να διαβαστεί απ΄ όσους θέλουν να μάθουν άγνωστα κομμάτια της ιστορίας του Θρακικού και όχι μόνο Ελληνισμού  και για αυτό δεν πρέπει  να λείπει από καμία βιβλιοθήκη.

Αισθάνομαι τέλος την  υποχρέωση να ευχαριστήσω  τον συγγραφέα για την  τιμή που μου έκανε να με αναφέρει στο τέλος του έργου του και να με ευχαριστήσει για την όποια πενιχρή μου συμβολή στην αποτύπωση ιστορικών γεγονότων του Δεδέαγατς.

Να είναι καλά ο συγγραφέας να μας χαρίζει και άλλα, πολλά, τέτοια βιβλία. Για να  μάθουμε ξανά την ιστορία μας όλη…. κι΄ απ΄ την αρχή!

Θόδωρος Ορδουμποζάνης

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο