Για την επέτειο του Πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967-1974

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ  ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΤΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ (1967-1974)  ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ ΚΑΙ ΕΠΤΑΠΥΡΓΙΟΥ ΑΝΕΣΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ*

Μας  συλλάβανε  τη νύχτα 4.00  η ώρα τα χαράματα σε μια πολυκατοικία επί της Β. Όλγας τον Αύγουστο του 1968  σπάζοντας την πόρτα και με τα  αυτόματα όπλα στα χέρια.

Μας έδεσαν και μας έβαλαν σε  αυτοκίνητο Reo   και   μας οδήγησαν στην ασφάλεια της Θεσσαλονίκης στην Βαλαωρίτη.  Εκεί μας βγάλανε τα πάντα ότι έχουμε πάνω μας  και μας πέταξαν σε ένα κελί το καθένα 1Χ2 μέτρα  και μία μικρή λάμπα να μας φωτίζει  ώστε να φαίνεται ότι  είμαστε μέσα.  Ένας χωροφύλακας απέξω από τα  κελιά να περπατάει και να μας παρακολουθεί μη τυχόν συμβεί κάτι ή  και αυτοκτονήσουμε. Η σύλληψη έγινε διότι με μολότοφ είχαμε ανατινάξει τα γραφεία του ΝΑΤΟ  στη Θεσσαλονίκη επί της Βασιλίσσης Όλγας με πρωταγωνιστή τον Ρούσο Βρανά, που σήμερα δεν ζει και Σταμάτη Μαυρογγένη  που και αυτός πριν ένα χρόνο μας έφυγε. Σήμερα τα τότε γραφείο του ΝΑΤΟ  είναι  μια από τις  κατοικίες  του Ιβάν Σαββίδη.

Ζήσαμε μέσα σε ένα τέτοιο κελί  για τρεις μήνες περίπου , δίχως  φαγητό και  δίχως νερό. Κρυφά πίναμε από το καζανάκι της τουαλέτας. Έπειτα μας οδήγησαν σε άλλες φυλακές.

Κάθε δυο μέρες μάς ανέβαζαν στον τελευταίο όροφο με  τα γνωστά βασανιστήρια μέχρι να είσαι λιπόθυμος και μετά σε πετούσαν στο κελί λέγοντας την άλλη φορά θα μας τα πει όλα…

Ένα  μεγάλο μέρος των   πολιτικών  κρατουμένων  πέθαναν και μάλιστα νέοι.  Τώρα που  ζούμε μερικοί,  γράφουμε αυτά τα γεγονότα όχι για να τα ακούσει ο κόσμος , αλλά και να το ακούσουμε εμείς οι ίδιοι και να λέμε πριν φύγουμε από αυτήν τη ζωή μη τυχόν ξανασυμβεί κάτι τέτοιο στα παιδιά μας.

Καμιά φορά ακούω από πολλούς, έλα μωρέ και  η  Χούντα έκανε έργα .  Άλλοι προόδευσαν, οικονόμησαν, γελούσαν στα  χρόνια της χούντας και άλλοι χορεύανε…  Θυμόμαστε εμείς  στις φυλακές της Αίγινας -Επταπύργιο –Κέρκυρα -Τρίκαλα  που απέξω περνούσανε οι κάτοικοι της περιοχής οι τουρίστες και εμείς τραγουδούσαμε μέσα για να μας ακούσουν «πότε θα κάνει ξαστεριά πότε θα ξημερώσει».   Αυτό το τραγούδι το θυμάμαι πάντα και το τραγουδούσαμε  παραμονές του Πάσχα για να ξεχνάμε..

Μέσα στις  φυλακές με κρυφά μικρά ραδιόφωνα ακούγαμε ειδήσεις από τα ξένα πρακτορεία deutsche welle,  Ici Paris, Φωνή της Αλήθειας κ.λ.π.  Αν   θα βγούμε  από αυτά τα κελιά  ήταν πάντα το μεγάλο ερώτημα και αν θα πέσει η χούντα. Ακούγαμε από τα δελτία  τι λένε οι Αμερικάνοι, οι Ευρωπαίοι που έκαναν πάντα  το κορόιδο εκτός από μερικούς ηγέτες όπως τον Όλαφ Πάλμε της Σουηδίας και Ο Wili Brant της  Γερμανίας και κάποιοι γερουσιαστές από την Αμερική που  λέγανε μερικά λόγια για τη δημοκρατία στην Ελλάδα.

Αυτά θέλω να τονίσω  και να υπενθυμίσω  στους νέους   ότι   αυτό το αγαθό που λέγεται  ‘Δημοκρατία’ να το προσέχουμε αλλά  και να το  εννοούμε και όχι να  είναι μόνο για μερικούς.

Αυτά τα απλά λόγια τα αφιερώνω σε αυτούς που έφυγαν από την ζωή αλλά και στους γονείς  και συγγενείς των  τότε πολιτικών κρατούμενων σε όλες τις φύλακες 1967-1974

 *Ο Ανέστης Αναστασιάδης είναι πρώην Αντιδήμαρχος του Δήμου Θεσσαλονίκης  Σήμερα είναι Πρόεδρος του Πανελλήνιου  Συλλόγου Ιαματικών Πηγών και  Λουτροπόλεων  Ελλάδας .