Από τις 218.000 ευρώ στο 1 εκατ. ευρώ ο προϋπολογισμός: Η Άννα Μαρία Ζαφειριάδου, πρόεδρος του φιλοζωικού συλλόγου, εξηγεί πώς το αυξημένο κόστος απειλεί ένα έργο που έχει ήδη διανύσει μεγάλη διαδρομή
Η φροντίδα των αδέσποτων ζώων δεν αφορά μόνο τη διάσωση και την υιοθεσία. Υπάρχουν ζώα που, λόγω ηλικίας, ασθένειας ή εξάντλησης, δεν μπορούν πια να επιστρέψουν με ασφάλεια στον δρόμο ούτε έχουν πολλές πιθανότητες να βρουν εύκολα ένα σπίτι. Για αυτά ακριβώς τα ζώα σχεδιάστηκε το εγχείρημα του φιλοζωικού συλλόγου «Αδεσποτούλια Ξάνθης»: ένα καταφύγιο με έμφαση στη φροντίδα εκείνων που βρίσκονται στο πιο ευάλωτο στάδιο της ζωής τους και χρειάζονται σταθερή προστασία, κατάλληλες συνθήκες και συνεχή μέριμνα.
Σήμερα, η προσπάθεια βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Το κόστος του έργου έχει εκτοξευθεί σε επίπεδα πολύ υψηλότερα από τα αρχικά δεδομένα μετατρέποντας ένα όνειρο ετών σε έναν δύσκολο αγώνα αντοχής. Η πρόεδρος του συλλόγου, Άννα Μαρία Ζαφειριάδου δεν κρύβει το μέγεθος της πρόκλησης. Ωστόσο, ξεκαθαρίζει πως η εγκατάλειψη δεν αποτελεί την πρώτη επιλογή.
Από τις 218.000 ευρώ στο ένα εκατομμύριο
«Αν ξέραμε ότι θα χρειαζόμασταν ένα εκατομμύριο ευρώ, δεν θα ξεκινούσαμε ποτέ», παραδέχεται η Άννα Μαρία Ζαφειριάδου περιγράφοντας το οικονομικό βάρος που έχει προκύψει στην πορεία υλοποίησης.
Ο αρχικός προϋπολογισμός ανερχόταν στις 218.000 ευρώ, με την εκτίμηση ότι, ακόμη και μετά τις ανατιμήσεις, το συνολικό κόστος δεν θα ξεπερνούσε τις 300.000 ευρώ. Η αποτύπωση των απαιτήσεων του έργου από τους μηχανικούς, όμως, ανέτρεψε κάθε προηγούμενο υπολογισμό, ανεβάζοντας την εκτίμηση στο ένα εκατομμύριο ευρώ.
Πίσω από αυτούς τους αριθμούς βρίσκονται ήδη σημαντικές επενδύσεις. Για την έκδοση της άδειας χρειάστηκαν δύο χρόνια και δαπανήθηκαν 37.000 ευρώ, ενώ η αγορά του οικοπέδου κόστισε 25.000 ευρώ. Έτσι, ο σύλλογος έχει ήδη διανύσει μια μακρά και δαπανηρή διαδρομή, έχοντας εξασφαλίσει βασικές προϋποθέσεις για την υλοποίηση του σχεδίου, αλλά αντιμετωπίζοντας πλέον μια χρηματοδοτική ανάγκη που ξεπερνά κατά πολύ τις αρχικές δυνατότητές του.
«Έχουμε μπροστά μας δύο δρόμους. Ο ένας είναι να εγκαταλείψουμε, γιατί το κόστος έχει φτάσει στο ένα εκατομμύριο ευρώ. Ο άλλος είναι να πούμε “πέτρα-πέτρα”, “αυλή-αυλή”», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Η επιλογή της σταδιακής προόδου δεν σημαίνει ότι οι δυσκολίες υποτιμώνται. Σημαίνει ότι κάθε διαθέσιμος πόρος, κάθε προσφορά και κάθε υλικό μπορούν να αποτελέσουν ένα ακόμη βήμα προς την ολοκλήρωση. «Θα το πάμε μέχρι το σημείο όπου θα μπορέσουμε», είναι το μήνυμα της προέδρου, που αρνείται να θεωρήσει χαμένη μια προσπάθεια στην οποία έχουν ήδη επενδυθεί χρόνος, χρήματα και προσωπική εργασία.
Για τα ζώα που δεν έχουν πια τη δύναμη να επιβιώσουν στον δρόμο
Το ουσιαστικό κίνητρο πίσω από το εγχείρημα βρίσκεται σε μια κατηγορία ζώων που συχνά περνούν απαρατήρητα. Τα κουτάβια και τα νεαρά ζώα συγκεντρώνουν συνήθως μεγαλύτερο ενδιαφέρον, καθώς οι πιθανότητες υιοθεσίας τους είναι αυξημένες. Για ένα ζώο, όμως, που έχει φτάσει στο τέλος της ζωής του, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική.
Η απώλεια της όρασης και της ακοής, η δυσκολία στη μετακίνηση, τα αρθριτικά και οι συνέπειες της προχωρημένης ηλικίας περιορίζουν δραματικά την ικανότητά του να βρει τροφή, να προστατευτεί και να επιβιώσει στο αστικό περιβάλλον. Ο δρόμος γίνεται ένας καθημερινός αγώνας, ενώ ακόμη και ένα συνηθισμένο καταφύγιο ενδέχεται να μην μπορεί να καλύψει τις ιδιαίτερες ανάγκες του.
«Ό,τι παθαίνει ένας υπερήλικας άνθρωπος, παθαίνουν και αυτά τα ζώα», σημειώνει η πρόεδρος, υπογραμμίζοντας ότι η φροντίδα τους απαιτεί εξειδίκευση, κατάλληλες συνθήκες και ιδιαίτερη μέριμνα.
Δεν πρόκειται απλώς για την φιλοξενία ενός ακόμη αδέσποτου. Πρόκειται για τη δημιουργία ενός χώρου όπου η ηλικία, η αναπηρία και η ανάγκη για συνεχή φροντίδα δεν θα αποτελούν λόγους αποκλεισμού. Για ζώα που έχουν ελάχιστες πιθανότητες να υιοθετηθούν, η ασφάλεια, η αξιοπρέπεια και η ανακούφιση από την ταλαιπωρία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι η ουσία της φιλοζωίας.
Ένα καταφύγιο που φιλοδοξεί να γίνει σχολείο ζωής
Το σχέδιο του συλλόγου «Αδεσποτούλια» δεν περιορίζεται στη δημιουργία ενός χώρου περίθαλψης και προστασίας. Σύμφωνα με την πρόεδρο, η φιλοδοξία είναι να δημιουργηθεί ένα πάρκο εκπαίδευσης και ευαισθητοποίησης, το οποίο θα απευθύνεται σε πολίτες, σχολεία και κοινωνικές δομές.
Η ιδέα είναι να μετατραπεί η καθημερινή φροντίδα των ζώων σε αφορμή για ουσιαστική μάθηση. Τα παιδιά και οι επισκέπτες θα μπορούν να κατανοήσουν τι σημαίνει υπεύθυνη κηδεμονία, ποιες είναι οι ανάγκες ενός ζώου σε προχωρημένη ηλικία και γιατί η προστασία του δεν πρέπει να εξαρτάται από το πόσο νέο, υγιές ή εύκολα υιοθετήσιμο είναι.
Ένας τέτοιος χώρος θα μπορούσε να συμβάλει στη διαμόρφωση μιας διαφορετικής αντίληψης για τα αδέσποτα, δίνοντας έμφαση όχι μόνο στην άμεση περίθαλψη, αλλά και στην πρόληψη της εγκατάλειψης, στην ενημέρωση και στην καλλιέργεια κοινωνικής ευθύνης.
Η Ξάνθη, μέσα από την ολοκλήρωση ενός τέτοιου εγχειρήματος, φιλοδοξεί να αποτελέσει παράδειγμα για ανάλογες πρωτοβουλίες σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Πρόκειται για μια προοπτική που, εφόσον αποκτήσει τις αναγκαίες υποδομές και την στήριξη που απαιτείται, θα μπορούσε να δώσει νέα διάσταση στην προστασία των ζώων.
Η κοινωνία μπορεί να γίνει μέρος της λύσης
Μπροστά στο οικονομικό αδιέξοδο, ο σύλλογος απευθύνει έκκληση για τη συνδρομή πολιτών, επιχειρήσεων και θεσμικών φορέων. Η στήριξη, όπως εξηγεί η Άννα Μαρία Ζαφειριάδου, δεν χρειάζεται να περιορίζεται σε χρηματικές δωρεές. Μπορεί να πάρει πολλές μορφές, ανάλογα με τις δυνατότητες και τα μέσα του καθενός.
Οι επιχειρήσεις μπορούν να συμβάλουν προσφέροντας ή αγοράζοντας υλικά και εξοπλισμό που είναι απαραίτητα για την κατασκευή του χώρου. Ανάμεσα στις ανάγκες που αναφέρονται βρίσκονται οι πλάκες πεζοδρομίου, τα σπιτάκια φιλοξενίας και τα δέντρα. Με αυτόν τον τρόπο, μια επιχείρηση μπορεί να αναλάβει την κάλυψη μιας συγκεκριμένης ανάγκης, γνωρίζοντας άμεσα σε ποιο μέρος του έργου κατευθύνεται η συνεισφορά της.
Οι πολίτες, από την πλευρά τους, μπορούν να βοηθήσουν με δωρεές, με αγορές από το ηλεκτρονικό κατάστημα του συλλόγου ή με την προμήθεια απαραίτητων ειδών. Ακόμη και μια μικρή προσφορά αποκτά αξία, όταν εντάσσεται σε μια συλλογική προσπάθεια, όπου πολλές επιμέρους συνεισφορές μπορούν να καλύψουν συγκεκριμένα έξοδα.
«Παράλληλα, σημαντικός θεωρείται ο ρόλος των αρμόδιων φορέων, οι οποίοι θα μπορούσαν να διερευνήσουν διαθέσιμα χρηματοδοτικά εργαλεία και δυνατότητες θεσμικής υποστήριξης» προσθέτει.
«Δεν είναι ένα έργο που θέλουμε να κάνουμε για προσωπική προβολή. Θέλουμε να κάνουμε την αρχή για κάτι», τονίζει, δίνοντας το στίγμα της προσπάθειας.
Το στοίχημα πλέον δεν είναι μόνο κατασκευαστικό ή οικονομικό. Είναι και κοινωνικό: αν μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε από την αγάπη και την ανάγκη για προστασία μπορεί να βρει τη συλλογική στήριξη που απαιτείται για να αποκτήσει διάρκεια και προοπτική.
Η διαδρομή μέχρι την ολοκλήρωση παραμένει δύσκολη και το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι δεδομένο. Όμως, για τα ζώα που δεν έχουν πια τη δύναμη να παλέψουν μόνα τους, κάθε βήμα προς τη δημιουργία ενός κατάλληλου χώρου φροντίδας μπορεί να σημαίνει μια πραγματική αλλαγή στη ζωή τους.
«Η Ξάνθη βρίσκεται μπροστά σε μια ευκαιρία να στηρίξει κάτι που ξεπερνά τα όρια ενός οικοπέδου και μιας κατασκευής. Ένα εγχείρημα που φιλοδοξεί να αποδείξει ότι ο πολιτισμός μιας κοινωνίας φαίνεται και από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τα πιο αδύναμα πλάσματά της» δηλώνει η πρόεδρος καταληκτικά.
empros.gr