Ζαμπούκης: «Προτιμώ να κτίζονται εκκλησίες παρά τζαμιά στην περιοχή μας»

• «Γιατί να γίνει αυτή η διχαστική δήλωση στα εγκαίνια μιας εκκλησίας» διερωτάται ο πρόεδρος του συλλόγου μουσουλμάνων Αλεξανδρούπολης Δαγλή Γιασάρ
• Προβληματίζει η νέα δήλωση του Δημάρχου, μετά τις προ μηνών αναφορές για «ιατρικό εποικισμό», αλλά και η εκκωφαντική σιωπή του ΠΑΣΟΚ Έβρου

Μετά τις δηλώσεις που έκανε πριν από περίπου 6 μήνες μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο περί «επιστημονικού εποικισμού» από μουσουλμάνους γιατρούς και οι οποίες είχαν προκαλέσει πολλές διαμαρτυρίες και μία … εκκωφαντική σιωπή, ο Δήμαρχος Αλεξανδρούπολης επανέρχεται και πιάνει το νήμα των διχαστικών δηλώσεων από εκεί που το είχε αφήσει πέρσι, έχοντας αυτή τη φορά στο επίκεντρο τα τζαμιά.

Στα εγκαίνια του νέου ναΐσκου του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στα Δίκελλα, μία δωρεά της οικογένειας Δαστερίδη, ο κ. Ζαμπούκης δήλωσε μεταξύ άλλων, απευθυνόμενος προς τον Μητροπολίτη κ. Άνθιμο, ότι «προτιμώ να κτίζονται εκκλησίες παρά τζαμιά στην περιοχή μας».

Σχολιάζοντας τη δήλωση αυτή, ο πρόεδρος του συλλόγου μουσουλμάνων Αλεξανδρούπολης Δαγλή Γιασάρ, αναφέρει: «Προσπαθώ να βρω το νόημα, έναν σκοπό της δήλωσης αυτής. Δυσκολεύομαι και νιώθω θλίψη… Αρχικά στην Θράκη, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι ζουν αρμονικά εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Παρά τα μικροπροβλήματα, που υπάρχουν σε όλες τις “οικογένειες”, παρά τις χρωματιστές μαριονέτες με γκρίζα ψυχή και τα αφεντικά τους που τρέφονται από την πόλωση… Αυτή η συμβίωση αποτελεί παγκόσμιο πρότυπο. Πέρα από αυτό, εγώ δεν θυμάμαι να χτίστηκε κάποιο τζαμί τις τελευταίες δεκαετίες, ούτε γνωρίζω να έγινε κάποιο ανάλογο αίτημα.. Οπότε γιατί να γίνει αυτή η διχαστική δήλωση στα εγκαίνια μιας εκκλησίας; Πώς προεξοφλεί κάποιος πως οι μουσουλμάνοι της περιοχής είναι απέναντι από το κτίσιμο μιας εκκλησίας;».

Έξι μήνες σιωπής

Ασχολίαστες έχει αφήσει εδώ και 6 μήνες η Νομαρχιακή Έβρου του ΠΑΣΟΚ τις δηλώσεις του Δημάρχου Αλεξανδρούπολης περί «επιστημονικού εποικισμού» και είχαν προκαλέσει θόρυβο και ποικίλες συζητήσεις.

Υπενθυμίζουμε πως κατά τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, τον περασμένο Δεκέμβριο, ο δήμαρχος υποστήριξε ότι υπάρχει ένας «αναπόφευκτος επιστημονικός, ιατρικός εποικισμός», αναφερόμενος σε μουσουλμάνους γιατρούς που στελεχώνουν νοσοκομεία της περιοχής. Μάλιστα, ανέφερε ότι «πρέπει να μιλήσουμε ανοιχτά, όσο μας επιτρέπει η δημοσιότητα», σπεύδοντας ταυτόχρονα να δηλώσει ότι «δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα με όλους αυτούς».

Οι αναφορές αυτές προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις. Ο δημοτικός σύμβουλος Σάββας Δευτεραίος, αξιοποιώντας και τη δική του επαγγελματική εμπειρία στον χώρο της υγείας, επισήμανε ότι δεν μπορεί να γίνεται συλλήβδην στοχοποίηση ανθρώπων που υπηρετούν το δημόσιο σύστημα υγείας, υπογραμμίζοντας ότι η μεγάλη πλειονότητα των μουσουλμάνων γιατρών είναι εξαίρετοι επιστήμονες, χωρίς καμία σχέση με τα σενάρια που περιέγραψε ο δήμαρχος.

Ξεκάθαρη για τις δηλώσεις του κ. Ζαμπούκη η θέση της δημοτικής παράταξης «ΑΡΧΗ», η οποία καταδίκασε απερίφραστα τις δηλώσεις, χαρακτηρίζοντάς τις αβάσιμες, επικίνδυνες και διχαστικές. Όπως σημείωσε, τέτοιου είδους τοποθετήσεις δεν συνάδουν με τον θεσμικό ρόλο ενός δημάρχου, ιδιαίτερα σε μια τόσο ευαίσθητη περιοχή όπως η Θράκη. Υπενθύμισε, δε, ότι η δημόσια υγεία δεν μπορεί να εργαλειοποιείται με όρους που παραπέμπουν σε σκοτεινές αντιλήψεις, ενώ οι επαγγελματίες υγείας πρέπει να κρίνονται αποκλειστικά από την επιστημονική τους επάρκεια και την προσφορά τους, ανεξαρτήτως καταγωγής ή θρησκεύματος.

Κι όμως, απέναντι σε όλα αυτά, το ΠΑΣΟΚ στον Έβρο επέλεξε να μην τοποθετηθεί. Ούτε μία ανακοίνωση. Ούτε μία δημόσια αποδοκιμασία. Ούτε μία παρέμβαση για να υπερασπιστεί αρχές που διαχρονικά αποτελούσαν μέρος της πολιτικής του ταυτότητας.

Η σιωπή αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα αν αναλογιστεί κανείς δύο δεδομένα.

Πρώτον, το ΠΑΣΟΚ είχε στηρίξει την υποψηφιότητα του Γιάννη Ζαμπούκη στις δημοτικές εκλογές του 2019. Δεύτερον, υπήρξε το κόμμα που, επί δεκαετίες, πρωτοστάτησε στην ένταξη των μουσουλμάνων συμπολιτών της Θράκης στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της περιοχής. Με συγκεκριμένες πολιτικές, θεσμικές παρεμβάσεις και επιλογές που αναγνωρίστηκαν ακόμη και πέρα από τα ελληνικά σύνορα ως παράδειγμα ομαλής συνύπαρξης και ισονομίας.

Γι’ αυτό και η απουσία οποιασδήποτε αντίδρασης γεννά εύλογα ερωτήματα. Πώς είναι δυνατόν ένα κόμμα που οικοδόμησε σημαντικό μέρος της πολιτικής του παρακαταθήκης πάνω στην ισοπολιτεία και την κοινωνική ένταξη να παραμένει αμέτοχο όταν διατυπώνονται δημόσια θεωρίες περί «ιατρικού εποικισμού» με αναφορά στη θρησκευτική ταυτότητα επιστημόνων;

Είναι ζήτημα προσωπικών σχέσεων με τον δήμαρχο; Ή μήπως πρόκειται για μια συνειδητή επιλογή να μην ανοίξει ένα θέμα που θεωρείται πολιτικά δύσκολο στην περιοχή;

Σε κάθε περίπτωση, η σιωπή, εφόσον συνεχιστεί και μετά από τη νέα αυτή δήλωση, αποτελεί και αυτή πολιτική στάση. Και όσοι την επιλέγουν, κρίνονται και θα κριθούν.