Της Σωτηρίας Μαραγκοζάκη*
Η επομένη των ευρωεκλογών βρίσκει την κοινωνία στα γόνατα και το «αμαρτωλό» πολιτικό προσωπικό – που είχε και έχει την κυβερνητική ευθύνη- να επιχειρεί να φτιασιδωθεί εκ νέου, αν και εις μάτην. Βρίσκει τους πολιτικούς ταγούς να ξορκίζουν (!) την ακροδεξιά – ενώ συγκυβέρνησαν ξεδιάντροπα μαζί της αποκαθιστώντας την δόξη και τιμή σε νευραλγικούς υπουργικούς θώκους – να ξεσκονίζουν οσονούπω το σύμπλεγμα «πατρίς- θρησκεία- οικογένεια» στην εταζέρα του μικροαστικού σαλονιού.
Ησυχία, τάξις και ασφάλεια δεν είναι το ζητούμενο; Διότι μετρώντας τα κουκιά της εκλογικής σοδειάς γνωρίζουν καλά και δια των δαιμόνιων συμβούλων τους πως για να εξακολουθήσουν να στρογγυλοκάθονται στα εθνικά ή ευρωπαϊκά έδρανα δεν (τους) μένει παρά να υιοθετήσουν πλήρως την ατζέντα της – κατά τα άλλα επάρατης ακροδεξιάς – σε ζητήματα εθνικά, οικονομίας και άλλα πλην της ρητορικής. Εκεί θα ξαναδώσουν τα ρέστα τους σε αριστεροσύνη και κεντρώα δήθεν μετριοπαθή αντίληψη. Πως αλλιώς εφόσον δεν υπάρχει άλλος ευκολότερος τρόπος για να προσεγγίσουν το οργισμένο ακροατήριο που εξαπολύει μύδρους κατά του πολιτικού συστήματος …από του καναπέως.
Εξάλλου εκεί ακριβώς θέλουν και οι ίδιοι να είναι η θέση του συνόλου της κοινωνίας: στον καναπέ της TV, στην ξαπλώστρα της παραλίας, στην καρέκλα του πληκτρολογίου, στη γωνία, στην απέξω, στην αφάνεια για μια τετραετία. Τότε, ανά τέσσερα ή πέντε έτη αναλόγως, να ανασηκώνεται σα νεκροζώντανος στο Σύνταγμα ο ψηφοφόρος και να σέρνει το βήμα του ίσαμε την κάλπη. Έτσι άλλη μια «Γιορτή της Δημοκρατίας» θα έχει λάβει αίσιο τέλος. Αν και με την επιστολική ψήφο ούτε αυτό χρειάζεται πια να κάνει καθώς φροντίσανε άλλοι πριν από αυτόν για αυτόν. Για το καλό του, για το καλό μας ώσπου….
Ομιλούσες κεφαλές με βαριά ονόματα ή σε σώματα καλογυμνασμένα σε «δεξαμενές» πέραν του Ατλαντικού, τηλερήτορες της δεκάρας, πρόσωπα άφθαρτα που γράφουν στο «γυαλί» (αν δεν «γράφουν» έχουν ήδη υπογράψει την πολιτική καταδίκη τους) θα εξακολουθήσουν να ανακαλύπτονται αενάως ώστε οι εκλογείς να ταυτίζονται και απογοητευμένοι να αποταυτίζονται στη συνέχεια. Και πάει λέγοντας. Αρκεί να μην ξυπνήσουν, να μην αναρωτηθούν, να μη συμμετέχουν, να μη διεκδικήσουν συλλογικά, να μη χειραφετηθούν, να μην αμφισβητήσουν όσα ο σύγχρονος πολιτικός λόγος αποκαλεί ανερυθρίαστα «σωστή πλευρά της Ιστορίας». Διότι όταν αυτός ο λόγος επιχειρεί να ξαναγράψει την Ιστορία λειτουργεί εσκεμμένα για να εξουδετερώσει εκείνες τις κοινωνικές αντιστάσεις που πραγματικά αντιμάχονται το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα. Και σε αυτές ΔΕΝ ανήκει η ακροδεξιά, παρά τον δήθεν αντισυστημικό της λόγο.
Όταν η ανιστόρητη θεωρία των δύο άκρων – «μαύρος και κόκκινος φασισμός» – βρίσκει ευήκοα ώτα σε αριστερά ακροατήρια προς αλίευση ψήφων προς τί η αγανάκτηση για την άνοδο της ακροδεξιάς, δηλαδή της φασιστικής δεξιάς που δομείται κατ’ αρχήν επάνω σε ανισότητες εθνοτικές και ταξικές; Ο Χίτλερ έκανε εκκαθαρίσεις εθνοτικών, κοινωνικών και πολιτικών ομάδων σε ένα άνευ προηγουμένου έγκλημα. Ή όταν η «σωστή πλευρά» μιλά για τη «βία των σωματείων και των απεργιών» και ενισχύει αναλόγως το νομικό της οπλοστάσιο δεν ισοπεδώνει ιστορικά τους συλλογικούς αγώνες των εργαζομένων; Ή όταν ευσχήμως και εκ του πονηρού χαρακτηρίζει «ριζοσπαστική Δεξιά» την ακροδεξιά στη σύγχυση δεν ποντάρει;
Προς τί λοιπόν τα κροκοδείλια δάκρυα και …οι κωδωνοκρουσίες κινδύνου εκ δεξιών και εξ ευωνύμων για το ακροδεξιό πλειοψηφικό ρεύμα ανά την Ευρώπη; Για τα δημοκρατικά προσχήματα;
Ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης σε περιόδους κρίσης του συστήματος και οι τεράστιες ιστορικές ευθύνες όσων το υπηρέτησαν και το υπηρετούν για την άνοδο της ακροδεξιάς δεν κρύβονται πλέον. Η «κοινωνικοποίηση» της αν μη τι άλλο «νομιμοποιεί» πιθανές μελλοντικές κυβερνητικές επιλογές. Μην πάνε χαμένοι και τόσοι τόνοι λάσπης αντικομμουνισμού.
*Η Σωτηρία Μαραγκοζάκη είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας