Γράφει ο Δημήτρης Μακροδημόπουλος
Η ομιλία του κ. Πιερρακάκη στην Αλεξανδρούπολη είχε αναγγελθεί μαζί με την γνωστοποίηση της παρουσίας του στην πόλη για την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου. Επειδή δεν είχε λάβει μεγάλη δημοσιότητα εντυπωσιάστηκα από την αθρόα προσέλευση του κοινού από νωρίς μάλιστα. Εύγλωττο το ενδιαφέρον των κατοίκων.
Προσήλθαν να ακούσουν από τον ίδιο τον υπουργό Οικονομικών αλλά και πρόεδρο του Euro group τον τρόπο που θα ανακάμψει οικονομικά μια περιοχή η οποία καίτοι αναβαθμίστηκε ποικιλότροπα σε μια ημέρα με τη διάλυση της ΕΣΣΔ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, εν τούτοις έκτοτε αντί να αναπτύσσεται αντίθετα απαξιώνεται ραγδαία.
Με αποτέλεσμα ο Έβρος από πυκνοκατοικημένος νομός με αναπτυγμένο πρωτογενή αλλά και εν μέρει δευτερογενή τομέα να μεταβληθεί σε κρανίου τόπο, ερημώθηκε, με αποτέλεσμα η Αλεξανδρούπολη να συντηρείται από τον τουρισμό των γειτόνων μας, κυρίως των Τούρκων, τους οποίους η Αθήνα θέλει σώνει και καλά να τους μισήσουμε!.
Ο κόσμος περίμενε υπομονετικά τον υπουργό αλλά στις δύο τρεις πρώτες σειρές είχε στηθεί πανηγύρι. Αγκαλιές, αεράτα φιλιά, φιλοφρονήσεις, χαμόγελα, γέλια. Οι παρατρεχάμενοι της εξουσίας, σκέφθηκα, αλλιώς πως εξηγείται τέτοια χαρά και αισιοδοξία!
Η ομιλία ήταν προγραμματισμένη στις 7 το απόγευμα. Πήγε όμως 7 και τέταρτο, πήγε επτάμισι, οκτώ παρά τέταρτο, άφαντος ο υπουργός! Άρχισα να νιώθω άσχημα, προσβεβλημένος θάλεγα, σαν τον επαρχιώτη που τον περιφρονεί ένας νεαρός πρωτευουσιάνος, εκ Βρυξελλών μάλιστα ερχόμενος. Από την άλλη όμως σκέφθηκα, να σηκωθώ μέσα σε μια κατάμεστη αίθουσα και να φύγω μόνον εγώ; Μετά, σε τί θα μπορώ να ελπίζω; Πώς θα λύσω τα προβλήματά μου; Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι επτά χρόνια τώρα, ζήτησα και ξαναζήτησα, αλλά τίποτα. Η ελπίδα όμως παραμένει. Αν φύγω θα χαθεί και αυτή.
Ποιός ξέρει; Ίσως κατορθώσω, κάποιος δικός μου να μπει στον ΟΣΕ με μπλοκάκι ή κάπου αλλού. Υπομονή λοιπόν! Σε πέντε λεπτά όμως δικαιώθηκα! Ακριβώς στις οκτώ παρά δέκα ο υπουργός έκανε την εμφάνισή του! Θυμάμαι πως όταν τον περασμένο Μάιο, την ημέρα της Ευρώπης, ο επίτροπος κ. Τζιτζικώστας έμπαινε στην ίδια αίθουσα, η είσοδός του συνοδεύονταν διθυραμβικά από μια καντάτα, κάτι σαν την Carmina burana που συνόδευε την είσοδο του Ανδρέα στο στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Αυτή τη φορά όμως επικράτησε η σεμνότης. Το κοινό, ιδιαίτερα οι πρώτες σειρές, παρά την κόπωση της αναμονής του επιφύλαξαν ενθουσιώδη υποδοχή. Υπομονετικοί άνθρωποι είμαστε, σκέφθηκα.
Πρώτος έλαβε το λόγο ο μητροπολίτης. Απευθυνόμενος στον υπουργό, έθιξε ευγενικά τη μεγάλη καθυστέρηση της προσέλευσής του, εξέφρασε μάλιστα την αδημονία του να ακούσει τα σχέδια του υπουργείου και της κυβέρνησης για την ανάταξη του εγκαταλειμμένου νομού μας. Ίδια ήταν η προσδοκία και της πλειονότητας των παρευρισκομένων. Να ακούσουμε!!! Αφού μίλησαν και οι κυβερνητικοί βουλευτές, οι οποίοι λογικά αντί χαιρετισμού θα έπρεπε να απολογηθούν για την κατάντια το νομού διότι επί έτη πολλά εκλέγονται, ήλθε επί τέλους και η σειρά του υπουργού. Τί είπε;;; Ουσιαστικά Τίποτα, απολύτως Τίποτα θάλεγα.
Είναι εντυπωσιακό να περιμένεις από τον αρμόδιο υπουργό να αναφερθεί σε ένα ολοκληρωμένο οικονομικό σχέδιο ανάπτυξης και να μην ακούς το παραμικρό σχετικά. Αναφέρθηκε μόνον στη ΣΕΚΕ Α.Ε., τη γνωστή καπνοβιομηχανία, στην οποία προεδρεύει ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, με τον οποία μάλιστα συνέφαγαν στην Ξάνθη (το κουσούρι τους δεν κόβεται εύκολα), αναφέρθηκε και σε μια δύο άλλες μικροεταιρείες ως παράδειγμα. Αναφέρθηκε και στην ενίσχυση με 10 χιλ ευρώ όσων αποφασίσουν να μετεγκατασταθούν στον κεντρικό και τον βόρειο Έβρο, μέτρο – εμπαιγμός που αποδείχθηκε εξ αρχής αποτυχημένο διότι μοναδικό κίνητρο μιας οικογένειας για μετεγκατάσταση αποτελεί η εξασφάλιση εργασίας ικανής να βιοποριστεί.
Τόνισε βέβαια ότι ο Έβρος και η Αλεξανδρούπολη έχουν αναβαθμίσει τη γεωπολιτική αξία της χώρας μας, χωρίς να εξηγήσει την αντίφαση της αναβάθμισης της χώρας αφενός λόγω της γεωπολιτικής εκτίναξης του Έβρου μετά το 1991 και της υποβάθμισης και της απαξίωσης της περιοχής αφετέρου .Δεν εξήγησε γιατί η Θράκη και ο Έβρος με τις δέκα επιβατικές αμαξοστοιχίες που τη συνέδεαν με τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, σήμερα έχουν αποσυνδεθεί σιδηροδρομικά από την υπόλοιπη χώρα, γεγονός που αναδεικνύει και την παραγωγική τους ερήμωση, αποτελώντας ταυτόχρονα πανευρωπαϊκή πρωτοτυπία, ούτε γιατί οι τρεις βιομηχανικές ζώνες στη Θράκη μεταβλήθηκαν σε ερείπια, ούτε γιατί;… γιατί; …γιατί;
Κατά τη γνώμη μου η σύντομη ομιλία του υπουργού, ουσιαστικά άνευ περιεχομένου για τον τόπο, αποτελεί κακό οιωνό για το μέλλον της περιοχής, ενδεικτική της αδιαφορίας για τον τόπο, άσχετα αν κάποιοι συνεχίζουν ακόμη να τον χειροκροτούν για τους δικούς τους λόγους. Χειρότερα έπονται.
Μακροδημόπουλος Δημήτρης