Μ.Μαλτέζος: Ο πρωτογενής τομέας στο «κόκκινο»         

Του Μενέλαου Μαλτέζου

Ο πρωτογενής τομέας στο «κόκκινο»… Και η Ελλάδα στο κρίσιμο σταυροδρόμι της διατροφικής της ασφάλειας

Στον Έβρο αυτές τις μέρες, αυτό που κυριαρχεί δεν είναι η διαμαρτυρία αλλά η αγωνία. Αγωνία για το αν ο πρωτογενής τομέας θα αντέξει, για το αν η παραγωγή θα συνεχιστεί, για το αν η χώρα θα έχει διατροφική ασφάλεια.

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι καθυστερήσεις στις επιδοτήσεις και οι αλλαγές κανόνων την τελευταία στιγμή έδειξαν κάτι ξεκάθαρο: η αγροτική πολιτική δεν είναι τεχνικό ζήτημα. Είναι εθνικό.

Η ελληνική κοινωνία το συνειδητοποίησε απότομα: ο πρωτογενής τομέας δεν είναι ένας ακόμη κλάδος· είναι η βάση της οικονομικής σταθερότητας, της περιφερειακής συνοχής και της ίδιας της επιβίωσης της χώρας.

Και η αλήθεια είναι σκληρή:

• χωρίς ευρωπαϊκή στήριξη, ο πρωτογενής τομέας δεν μπορεί να σταθεί.
• χωρίς επιδοτήσεις, η Ελλάδα δεν μπορεί να σταθεί στην παγκόσμια αγορά τροφίμων.

Αυτό ανοίγει έναν απαραίτητο δημόσιο διάλογο για:

• το μέλλον της αγροτικής παραγωγής,
• τη δημογραφική κατάρρευση της υπαίθρου,
• την ανάγκη σοβαρών συνεταιρισμών,
• τη διασύνδεση με έρευνα και καινοτομία,
• την παραγωγική αναβάθμιση του αγροδιατροφικού συστήματος.

Δεν μιλάμε για οικονομικό υποσύστημα. Μιλάμε για τη δυνατότητα της χώρας να θρέψει τον λαό της.

Κήποι και Ορμένιο: εκεί όπου η αγωνία γίνεται πρόσωπο

Οι σημερινές επισκέψεις στους Κήπους και το Ορμένιο δείχνουν μια κοινωνία στο όριο. Στα μάτια των ανθρώπων της παραγωγής αποτυπώνεται η πραγματική ανησυχία: όχι για “το σήμερα”, αλλά για το αν υπάρχει αύριο.

Δεν ανησυχούν για τα μικρά. Ανησυχούν για το αν:

• θα συνεχίσουν να καλλιεργούν,
• θα έχουν ζωοτροφές,
• θα κρατήσουν τα κοπάδια ζωντανά,
• θα υπάρξει ρευστότητα την άνοιξη,
• θα σταματήσουν τα «παρά πέντε» που αλλάζουν κανόνες και ζωές,
• θα μείνουν οι νέοι στον τόπο ή θα φύγουν.

Πίσω από κάθε τρακτέρ υπάρχει μια οικογένεια. Πίσω από κάθε ανησυχία υπάρχει ένας τόπος που φοβάται ότι χάνει το μέλλον του.

Και η Θράκη γνωρίζει καλά πως όταν ο πρωτογενής τομέας καταρρέει, παρασύρει ολόκληρο τον κοινωνικό ιστό. Η πιο ήσυχη πράξη — το πιο δυνατό μήνυμα

Στους Κήπους, μια μικρή ελιά φυτεύτηκε από πυρόπληκτους ελαιοπαραγωγούς. Όχι για εντύπωση, αλλά για να ειπωθεί αυτό που δεν χωρά σε δελτία Τύπου:

Ο πρωτογενής τομέας δεν είναι “κλάδος”. Είναι ρίζα: ρίζα του τόπου, της οικονομίας, της ζωής. Και αυτή η ελιά είπε χωρίς λόγια:

• η Θράκη δεν αντέχει άλλη υποβάθμιση,
• η χώρα δεν αντέχει άλλη απώλεια παραγωγής,
• η διατροφική ασφάλεια είναι εθνική υπόθεση,
• χωρίς αγρότη δεν υπάρχει περιφέρεια, δεν υπάρχει μέλλον.

Δεν φτάνει η διαχείριση — απαιτείται πολιτική

Από εδώ και πέρα, χρειάζεται:

• σταθερότητα κανόνων,
• διοίκηση που λειτουργεί και λογοδοτεί,
• θεσμική αξιοπιστία,
• στρατηγικό σχέδιο δεκαετίας,
• πραγματική αναβάθμιση παραγωγής,
• σοβαρή ευρωπαϊκή διεκδίκηση.

Γιατί ο πρωτογενής τομέας δεν έχει περιθώριο για άλλη φθορά. Και χωρίς αυτόν, δεν υπάρχει οικονομία, δεν υπάρχει κοινωνική συνοχή.

Το μήνυμα του Έβρου είναι καθαρό Ο αγρότης δεν ζητά χάρη. Ζητά δικαιοσύνη, σταθερότητα και σοβαρό κράτος.

Και η χώρα οφείλει να ακούσει.