Με τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη, τον συντοπίτη μας, πορευτήκαμε μαζί στο ΠΑΣΟΚ, από την ίδρυση του. Εμείς εδώ και αυτός στην Ιταλία, φοιτητής τότε. Το 1977 εκλεγήκαμε μέλη της Κεντρικής Επιτροπής και συνυπήρξαμε για πολλά χρόνια έχοντας την μοναδική εμπειρία να ζήσουμε και να συμβάλλουμε στην ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ σε κυβέρνηση της χώρας. Ανάμεσα στα «ιερά τέρατα» της πολιτικής εκείνης της ανεπανάληπτης εποχής, ο Μιχάλης ήταν ένας πολιτικός διανοούμενος που μας ενέπνεε ακόμη και όταν διαφωνούσαμε. Διαφωνούσαμε στην αντιμετώπιση της Τουρκίας , αλλά συμφωνούσαμε στην ανάδειξη της ελληνικής περιφέρειας σε δυναμικό «κέντρο», από «περιφέρεια της περιφέρειας της Ευρώπης».
Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, ο “Ιταλός” όπως τον λέγαμε, διατύπωνε τις διαφορετικές του απόψεις με αξιοπρέπεια και συνέπεια και με στάση ζωής συμβατή με τις αρχές του. Αρνήθηκε για παράδειγμα να αναλάβει θέση εξουσίας στη διακυβέρνηση της χώρας. Συχνά οι απόψεις του, μέσα από την βαθιά μελέτη συγγραμμάτων κορυφαίων θεωρητικών της πολιτικής διανόησης για την αναζήτηση μιας δίκαιης κοινωνίας, τον οδηγούσαν στα όρια της ουτοπίας. Θυμάμαι ότι στην 10η Σύνοδο της ΚΕ, ήμουν στο προεδρείο μαζί με τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Παρασκευά Αυγερινό. Ήταν στη αρχή της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, την εποχή των μεγάλων αλλαγών, με τις σφοδρές ιδεολογικές αντιπαραθέσεις, Ο Μιχάλης πήρε το λόγο και κατέθεσε ολοκληρωμένη πλατφόρμα διακυβέρνησης ενώπιον του Ανδρέα Παπανδρέου . Ενώ είχε ξεπεράσει τα χρονικά όρια της ομιλίας του, με κοιτούσε απαιτώντας με το βλέμμα του να του δώσω χρόνο για να ολοκληρώσει. Και του τον έδωσα, παρά την δυσαρέσκεια των «κολλητών» της εξουσίας.
Αλλά η εμβέλειά του ξεπερνούσε τα ελληνικά σύνορα, με τους αγώνες του υπέρ των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων σε όλο τον κόσμο.
Καλό σου ταξίδι Μιχάλη. Και αν ακόμη οι απόψεις σου , όπως πολλών άλλων, δεν δικαιώθηκαν θα παραμένεις στην σκέψη μου ένας καλός σύντροφος και φίλος , με τις συγκρούσεις και τις συμφωνίες μας , αλλά με αρχές και οράματα για μια καλύτερη κοινωνία, για μια καλύτερη Ελλάδα.
Γ.Λ.