room-to-grow-bnner

Δύο Εβρίτες που ζουν σε Γερμανία και Ολλανδία περιγράφουν πώς άλλαξε η ζωή τους μέσα στην πανδημία

Με αφορμή την έξαρση της πανδημίας του κορωνοϊού που εξαπλώθηκε σε όλα μήκη και τα πλάτη του κόσμου, η ΓΝΩΜΗ μιλάει με Εβρίτες που ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό και σας μεταφέρει τις εμπειρίες τους, τις ανησυχίες τους και τα μηνύματά τους προς την Ελλάδα και τον Έβρο.

Στο 3ο μέρος «ταξιδεύουμε» στην Γερμανία και την Ολλανδία.

Μιλάνε στην ΓΝΩΜΗ ο Άγγελος Χοτζίδης από Στουτγάρδη Γερμανίας,  και η Χρύσα Δαγουλά από  πανεπιστήμιο του Γκρόνιγκεν στην Ολλανδία.


Άγγελος Χοτζίδης από Στουτγάρδη Γερμανίας,

 «Οι μεγάλες βιομηχανίες της Στουτγάρδης  έχουν αναστείλει τη λειτουργία τους»

 Μιλήσαμε με τον Άγγελο Χοτζίδη που ζει και εργάζεται στην Στουτγάρδη της Γερμανίας. Ο Άγγελος έχει καταγωγή από τα Πετρωτά Έβρου, μεγάλωσε στην Αλεξανδρούπολη και ζει στην Γερμανία από το 1993.

Η Στουτγάρδη είναι μια πόλη της νότιας Γερμανίας με πληθυσμό γύρω στους εξακόσιες χιλιάδες κατοίκους. Έχει έντονη βιομηχανική δραστηριότητα, και αποτελεί έδρα μεγάλων επιχειρήσεων όπως η Porsche, η Bosch και Mercedes-Benz.

«Οι κύριοι εργοδότες της πόλης, μεγάλες βιομηχανίες όπως η Bosch, Porsche και Daimer έχουν αναστείλει τη λειτουργία τους», είναι το πρώτο πράγμα που μας είπε ο Άγγελος που εργάζεται ως Project Leader Research and Development στην εταιρία Roche, στο τμήμα που κατασκευάζει μηχανήματα στην αυτοματοποίηση αιματολογικών εργαστηρίων.

Η Roche είναι η μεγαλύτερη φαρμακοβιομηχανία στον κόσμο και έχει βγάλει ένα τεστ (το πρώτο που εγκρίθηκε από την Αμερικάνικη FDA – food and drug association), και ξεκινάει δοκιμές με κάποια φάρμακα που έχει ήδη, με ενδείξεις ότι μπορούν να βοηθήσουν και για τον κορωνοιό. Αυτές της ημέρες δουλεύει κάτω από μεγάλη πίεση και παράγει 3 εκατομμύρια corona tests  την εβδομάδα.

Ο Άγγελος εργάζεται πλέον από το σπίτι, κάνοντας συναπτές τηλεδιασκέψεις με τους συναδέλφους του. Στο σπίτι μένει και όλοι η οικογένεια του, αφού τα σχολεία είναι κι εκεί πλέον κλειστά.

«Δεν υπάρχει απαγόρευση κυκλοφορίας ακόμα στην Στουτγάρδη», μας είπε ο Άγγελος, «ωστόσο η πόλη είναι έρημη, δεν κυκλοφορεί κόσμος έξω. Από την στιγμή που ανακοινώθηκαν τα πρώτα μέτρα ο κόσμος έτρεξε στα σούπερ μάρκετ, όπως και στην Ελλάδα και πήρε βασικά είδη όπως χαρτί υγείας, αλεύρι και άλλα τρόφιμα και μετά κλείστηκε στα σπίτια του. Ο κόσμος αντιδρά παντού με τον ίδιο τρόπο. Πρόσφατα δε, έκλεισαν και τα πάρκα για να αποφευχθεί κι εκεί η συγκέντρωση κόσμου».

Ανάμεσα στις τηλεδιασκέψεις και τον εγκλεισμό στο σπίτι, μια καθημερινή διέξοδος για τον Άγγελο και την οικογένεια είναι και η επικοινωνία με τους δικούς τους ανθρώπους εδώ στην Ελλάδα όπου, από τις εμπειρίες που ανταλλάζουν, φαίνεται ότι ζούμε παρόμοιες συνθήκες και ευχή όλων είναι να τελειώσει σύντομα αυτή η περιπέτεια.


Χρύσα Δαγουλά από Πανεπιστήμιο του Γκρόνιγκεν, Ολλανδία

Υπάρχουν μέρες που ξυπνάω και εύχομαι όλο αυτό να ήταν ένα κακό όνειρο

Μια εξαετία στο εξωτερικό συμπληρώνει αισίως η Αλεξανδρουπολίτισσα Χρύσα Δαγουλά, η οποία από το 2018 και μετά διδάσκει στο πανεπιστήμιο του Γκρόνιγκεν στην Ολλανδία.  Η ίδια ζει την πανδημία σε κατάσταση διαρκούς ενημέρωσης – τσεκάροντας συνεχώς ειδήσεις, ενημερωτικά sites, επίσημες πηγές και social media.

«Ισως σε βαθμό υπερβολικό, μιας και δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ σε κάτι άλλο. Ευτυχώς τη ζω και σε κατάσταση διαρκούς διασύνδεσης – περισσότερο από ποτέ, μιλάω με οικογένεια και φίλους σχεδόν όλη μέρα, ανταλλάσσουμε πληροφορίες για τον ιό, προσπαθούμε να κάνουμε χιούμορ, προσπαθούμε να κρατήσουμε ο ένας τον άλλο ψύχραιμο, και ευχόμαστε σιωπηλά (και όχι μόνο) να περάσει γρήγορα αυτό που ζούμε, με όσο το δυνατόν μικρότερο κόστος για όλους μας».

Για το εάν η όλη κατάσταση την ανησυχεί…

Με ανησυχεί πολύ, αλλά προσπαθώ να παραμένω ψύχραιμη. Δε σου κρύβω πάντως ότι υπάρχουν μέρες που ξυπνάω το πρωί και εύχομαι όλο αυτό να ήταν ένα κακό όνειρο. Η μεγαλύτερη ανησυχία μου είναι ο παράγοντας «άγνωστο» – υπάρχουν τόσα πολλά που δεν ξέρουμε για τον ιό. Ξέρουμε ωστόσο ότι ο (καθολικός) περιορισμός και η απομόνωση όλων για όσο το δυνατόν περισσότερο μπορεί να περιορίσει τα κρούσματα – και δεν καταλαβαίνω τη λογική όσων δεν ακολουθούν πιστά τα μέτρα. Μένουμε σπίτι, ναι, δεν είναι εύκολο, αλλά ίσως είναι η μόνη λύση μέχρι να βρεθεί ιατρική απάντηση για τον ιό.

Η καθημερινότητά της έχει αλλάξει εντελώς.

Το Πανεπιστήμιο που διδάσκω έχει κλείσει από την προηγούμενη Παρασκευή (13 Μαρτίου). Την προηγούμενη Πέμπτη είχαμε το τελευταίο μάθημα στην τάξη, ενώ πλέον τα πάντα – μαθήματα, εργασίες, εξετάσεις, meeting, ακόμα και το καθιερωμένο μεσημεριανό με τους συναδέλφους – έχουν μεταφερθεί ηλεκτρονικά. Η απόκριση και η υποστήριξη ήταν άμεση και σημαντική από όλους, που προσπαθούμε να προσαρμοστούμε ταχύτατα με όσο το δυνατόν μικρότερο βάρος για τους φοιτητές και για μας. Δεδομένου ότι μπορώ να δουλέψω από το σπίτι, βρίσκομαι από την πρώτη στιγμή σε κατάσταση ολικού περιορισμού και έχω αποφασίσει ότι μέχρι να ηρεμήσει η κατάσταση, δε το κουνάω ρούπι. Μετέφερα το γραφείο στο σπίτι, προμηθεύτηκα βιβλία και e-books, έκανα λογαριασμό σε κάνα δυο πλατφόρμες με ταινίες και σειρές, και παραγγέλνω τρόφιμα διαδικτυακά. Φυσικά αυτό είναι από μόνο του δοκιμασία, που εντείνεται κατά πολύ όταν είσαι μακριά από τους αγαπημένους σου, αλλά μπορώ να πω πώς βοηθάει πολύ το να τηρείς μια ρουτίνα αλλά και να βρίσκεις διεξόδους σε πράγματα που σε ευχαριστούν. Εγώ το ‘χω ρίξει λίγο παραπάνω στο διάβασμα, αν και τις πρώτες μέρες ήταν πολύ δύσκολο να σκεφτώ οτιδήποτε άλλο πέραν του ιού. Καλά που έχουμε και το ίντερνετ πάντως!

Πώς είναι η εικόνα στο μέρος που ζεις; Εχουν ληφθει αυστηρά μέτρα;

Δυστυχώς υπάρχουν αρκετά κρούσματα (2460 χθες) ενώ παρατηρείται καθημερινή αύξηση. Αυτό φυσικά είναι εξαιρετικά ανησυχητικό. Έχουν ληφθεί μέτρα, αν και έχω την αίσθηση ότι είναι κάπως χαλαρότερα από τα μέτρα που έχουν ληφθεί στην Ελλάδα και αλλού. Έχουν κλείσει Πανεπιστήμια, σχολεία, καφέ, εστιατόρια, γυμναστήρια, αλλά παραμένουν ανοιχτά τα καταστήματα και κάποιες υπηρεσίες (από όσο γνωρίζω). Η κυβέρνηση έχει ζητήσει επίσης να κρατείται η απόσταση 1.5 μέτρου μεταξύ όλων, ακόμα και στα σούπερ μάρκετ, και έχει απαγορεύσει όλα τα μη απολύτως απαραίτητα ταξίδια. Τις πολύ λίγες φορές που βγήκα σύντομα έξω, δεν είδα (ακόμα) να φορά κανείς μάσκα ή γάντια, αλλά αυτό ίσως και να οφείλεται στο γεγονός ότι εδώ που βρίσκομαι (στον Ολλανδικό βορρά) υπάρχουν ελάχιστα κρούσματα.  Προσωπικά, είμαι υπέρ του ολικού αποκλεισμού, μιας και φαίνεται να αποδίδει περισσότερο – έχω ωστόσο εμπιστοσύνη στους επιστήμονες, σε αυτούς που λαμβάνουν αποφάσεις, και στους θεσμούς

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο