Της Σωτηρίας Μαραγκοζάκη
Μετά την τιμή της πρότασης για συμπόρευση με το ΚΚΕ και τη συμμετοχή μου στο ψηφοδέλτιο του Έβρου το ερώτημα “Γιατί με το ΚΚΕ” εμπλουτίζεται διαρκώς με νέες απαντήσεις από την εμπειρία της προεκλογικής επικοινωνίας με τις γόνιμες συζητήσεις, τα χαμόγελα, την αισιοδοξία, την εμπιστοσύνη, τις ειλικρινείς ευχές.
Διότι χωρίς το ΚΚΕ υπάρχουν μόνο αναπάντητα, ζοφερά ΓΙΑΤΙ που χάσκουν σαν τις τρύπες στα πουκάμισα της ανιδιοτέλειας χιλιάδων εκτελεσμένων κομμουνιστών και απαντούν πως έφτασε η ώρα, ωρίμασε ο καιρός για ζώντες και νεκρούς αγωνιστές. Οι νεκροζώντανοι ταριχευτές του καπιταλισμού ξεμείνανε ήδη από φορμόλη.
Διότι Ο βασιλιάς άνθρακας εκθρονίσθηκε προς χάριν της μετάβασης στα χλοερά λιβάδια με τα πράσινα άλογα και τα καταπράσινα δολάρια του συστημικού τους βούρκου. Η προστασία του περιβάλλοντος συνιστά απλώς πρόφαση για τις νέες αντιλαϊκές αμαρτίες τους.
Έτσι, κινάμε προς τα εμπρός με ένα τσαμπί από Τα σταφύλια της οργής των περιπλανώμενων ανά την Ευρώπη νεοπροσφύγων συμπατριωτών μας. Των δουλοπάροικων νομάδων της εξαρτημένης εργασίας στους ανύπαρκτους καπιταλιστικούς παράδεισους.
Κινάμε προς τα εμπρός – δεν υπάρχει άλλος δρόμος- με ένα ατσάλινο καρφί κάτω από Τη σιδερένια φτέρνα των παγκοσμιοποιημένων εκμεταλλευτών μας.
Για τους νεοάστεγους στο άνευ προηγουμένου πογκρόμ των πλειστηριασμών, όταν η ιδιόκτητη στέγη των μη προνομιούχων ποινικοποιήθηκε από εκείνους που ταυτίζουν την ελευθερία με την ιδιοκτησία και την ασυδοσία του μεγάλου κεφαλαίου. Διότι μετά το ηλεκτρονικό ελευθέρας του ΣΥΡΙΖΑ και δια ροπάλου των ΜΑΤ της Νέας Δημοκρατίας “τα σπίτια του λαού τα σώζει μόνο ο λαός”.
Για τους γέροντες και τις γερόντισσες των έρημων χωριών μας που δεν χωρούν – όπως και τα άτομα με αναπηρία- στην ανάπτυξη οριζοντίως και καθέτως του κοινωνικού δαρβινισμού τους. Όσοι έχουμε δει την ταινία Η Μπαλάντα του Ναραγιάμα εύκολα κάνουμε την αναγωγή. Κατά τα άλλα δήθεν τους τρομάζει ο φασισμός, η αιχμή του δόρατος του δικού τους συστήματος με κυρίαρχη τη ναζιστική ευγονική.
Για τις δεκατρισήμιση χιλιάδες άδειες αγκαλιές στον Έβρο μέσα σε δέκα μόλις χρόνια. Πού πέταξαν, πού πήγαν Σαν τα τρελά πουλιά οι συντοπίτες μας; Οι “υπερήφανοι ακρίτες” όπως τους βάφτισε η υποκρισία όλων των μέχρι σήμερα κυβερνώντων;
Για τους συνανθρώπους μας, τον σύζυγο, τον αδερφό, το φίλο με καρκίνο που δεν έχουν πού την κεφαλή κλίνει μετά το κλείσιμο της Ογκολογικής Κλινικής στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης. Γνωρίζαμε πως Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν μα πλέον όχι μόνον αυτά.
Για να ζητήσουμε να μετρηθούμε πάλι κάτω από τα άστρα και να μην είμαστε λειψοί κατά 57 νέα παιδιά. Διότι τα Τέμπη μας ακολουθούν και θα θυμίζουν “ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας”. Δεν θα ξεχάσουμε το χρέος μας ΠΟΤΕ!
Για τις κλειδαριές της ντροπής στα βρεφικά γάλατα των σούπερ μάρκετ. Διότι τα κυβερνητικά pass δώσανε πάσα κοροϊδίας σε όλους εμάς και αισχροκέρδειας σε όλους όσοι μας τάζουν του πουλιού το γάλα.
Για τους υπερχρεωμένους μικρέμπορους και ελεύθερους επαγγελματίες, τους μονίμως αγχωμένους συμπολίτες μας που εναγωνίως ψάχνουν λύσεις και ρυθμίσεις στην αγορά που φυσικοποιεί σε νόμο «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό». Το αγγελτήριο θανάτου του εμποράκου έχει ήδη τοιχοκολληθεί.
Για την προκλητική ζούγκλα των τυμβωρύχων της Αριστεράς. Οι πανάκριβες τηλεοπτικές διαφημίσεις και οι προσωπικές καμπάνιες τους ΚΟΝΤΡΑ στα μηνιαία ναυάγια μισθωτών και συνταξιούχων στον ωκεανό της ακρίβειας και της ενεργειακής φτώχειας, δεν περνούν πια απαρατήρητες. Διότι αποδείχνονται υποκριτές και αργυρώνητοι των επιχειρηματικών ομίλων και των τραπεζών, τα δε κόμματα τους κολυμπήθρα του Σιλωάμ για τον καπιταλισμό.
Για το σπαρακτικό δίλημμα φαγητό ή ζέστη στην Ελλάδα του 21ου αιώνα το χειμώνα, ακριβώς όπως των φτωχών του Ντίκενς δύο αιώνες πίσω. Διότι το μέλλον πράγματι διαρκεί πολύ όταν η κοινωνική χειραφέτηση αργεί. Ως πότε όμως;
Κυριακή κοντή γιορτή, λέει ο λαός μας. Δεν τους φοβόμαστε! Δεν τους πιστεύουμε. Στο χέρι μας είναι το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ και μπροστά μας η κάλπη. Ξέρουμε καλά τί να κάνουμε. Όλοι μας!
Η Σωτηρία Μαραγκοζάκη είναι υποψήφια στο νομό Έβρου με το ΚΚΕ