«Η Παιδική εγκληματικότητα»

Η Παιδική εγκληματικότητα υπάρχει δυστυχώς και στη χώρα μας. Ευτυχώς όμως που στη χώρα μας δεν έχει πάρει ακόμη μεγάλες διαστάσεις, όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες.

Η Ελληνική κοινωνία στέκεται προβληματισμένη απέναντι στην παιδική εγκληματικότητα, αναζητώντας τρόπους για να την αντιμετωπίσει, ώστε οι ανήλικοι να μη συνεχίσουν τις παράνομες δραστηριότητές τους, αλλά να γίνουν υγιή μέλη και παραγωγικά στην κοινωνία.

Πρέπει η Πολιτεία να προλαβαίνει την εγκληματικότητα και όχι να κοιτάζει ύστερα, κατόπιν εορτής, πώς να την αντιμετωπίσει.

Ο πρώτος ένοχος και υπεύθυνος για την εγκληματικότητα των παιδιών είναι η οικογένεια, όπου και ξεκινάει το κακό. Οι γονείς δεν πρέπει να αδιαφορούν για τα παιδιά τους, αλλά να τα προσέχουν, ώστε να μη συναναστρέφονται με περιθωριακά άτομα. Το παιδί πρέπει να αποκτήσει τα απαραίτητα εφόδια για να κάνει μια χρηστή ζωή. Οι άσχημες παρέες αργά ή γρήγορα το οδηγούν στην παρανομία.

Επίσης ένοχος θεωρείται με τη σειρά του και το σχολείο, με συνένοχο την τηλεόραση, που οι ανήλικοι υιοθετούν τα πρότυπα που βλέπουν. Μη ξεχνάμε πως το παιδί έχει μια τάση μιμητισμού.

Έχει πολύ μεγάλη σημασία η εργαζόμενη μητέρα όταν γυρίζει στο σπίτι, να διαθέτει τον χρόνο της στο παιδί της. Ν ασχολείται δηλαδή ουσιαστικά με αυτό, κτίζοντας έτσι το συναισθηματικό δεσμό μαζί του. Οι γονείς που δεν αφιερώνουν χρόνο στο παιδί τους, αυτό κινδυνεύει από συναισθηματικές διαταραχές. Η μητέρα πρέπει να παρακολουθεί το παιδί της σε κάθε του βήμα και να γνωρίζει πολύ καλά κάθε τι που το απασχολεί.

Οι γονείς που δεν αφιερώνουν τον ελεύθερο χρόνο τους στο παιδί τους και δεν υπάρχει δυνατότητα επαφής, δηλαδή η οικογένεια που δεν έχει λειτουργικό ρόλο, τότε το παιδί σίγουρα θα γίνει ακοινώνητο και ο κίνδυνος δημιουργίας πολλών και σοβαρών προβλημάτων στο παιδί είναι μεγάλος. Όμως μια σωστή και υγιής οικογένεια σίγουρα συμβάλλει στη σωστή ανάπτυξη του παιδιού και στην υγιή εξέλιξή του ως ενήλικας…

Η Ελληνική κοινωνία δυστυχώς κοιτάζει πώς να αντιμετωπίσει τις παράνομες δραστηριότητες του παιδιού και όχι πώς να τις προλαβαίνει, να μη φτάνει το παιδί στην εγκληματικότητα.

Καθημερινά ζούμε εικόνες απρόσμενες, αλλά άκρως αληθινές. Αναρχικά άτομα καταστρέφουν με βόμβες μολότοφ και απειλούν τη ζωή των αστυνομικών. Ο ψυχικός κόσμος αυτών των παιδιών δεν μπορεί να έχει τίποτα από ευαισθησία, αγάπη και δημιουργία.

Ο ψυχικός κόσμος του παιδιού πρέπει να έχει ευαισθησία, αγάπη και διάθεση για μάθηση και δημιουργία. Κι’ αυτό μπορεί να το επιτύχει μέσα στην οικογένειά του και στο σχολείο. Όμως η Πολιτεία πρέπει να πάρει προληπτικά μέτρα. Πρέπει να βοηθήσει το παιδί για να ξεφύγει από το περιθώριο και την αλητεία πριν είναι πολύ αργά και για τους δύο. Να βρει τρόπους, ώστε οι ανήλικοι να μη συνεχίσουν τις παράνομες δραστηριότητές τους, αλλά να γίνουν δημιουργικά άτομα και υγιή κοινωνικά μέλη.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο