Γραφικές μορφές της πόλης μας, «Φαρή αθάνατε…!!! Παρουσιάστε Αρμ!!!»

[mks_dropcap style=”letter” size=”52″ bg_color=”#ffffff” txt_color=”#000000″]Ό[/mks_dropcap]ταν ήμουν παιδί θυμάμαι τους αθίγγανους που περνάγανε από τους μαχαλάδες σέρνοντας μαζί τους κάποιο ζωντανό (αρκούδα ή μαϊμού).

Τα ζώα αυτά πόσο θα πρέπει να είχαν βασανιστεί ώστε να εκπαιδευτούν να κάνουν καραγκιοζιλίκια για να διασκεδάζουν τον κόσμο…

Τις μέρες εκείνες, δεκαετία ‘50-’60, δεν ερχόταν τσίρκο στην πόλη μας. Άλλη εναλλακτική λύση για να διασκεδάζει το φιλοθεάμον κοινό ήταν κάποια άτομα περιθωριακά, περίεργα και ιδιόρρυθμα. Ένα από αυτά, η πιο δημοφιλέστατη και γραφική μορφή της πόλης μας, υπήρξε ο Φαρής.

Κατά τις δεκαετίες ‘50-’60-’70 μπορεί να υπήρχαν άνθρωποι, στην πόλη μας, που δε γνώριζαν ποιόν είχαμε πρωθυπουργό, όμως ουδείς δεν υπήρχε που να μη γνωρίζει το Φαρή. Το όνομα υποθέτω πως ήταν παρατσούκλι. Αυτό το όνομα το δίνανε στα άλογα.

Σήμα κατατεθέν του Φαρή ήταν τα τεράστια χείλη του. Αυτό το χαρακτηριστικό του αποτέλεσε αντικείμενο χλευασμού και γέλιου. Τη σήμερον ημέρα κάποιες περσόνες πάνε σε πλαστικούς χειρουργούς και φουσκώνουν τα χείλια τους όπως του Φαρή. Έχουμε δει και τέτοιες κακοτεχνίες στον καλλιτεχνικό χώρο.

Ο «Φαρής» ήταν η «μασκότ» της πόλης μας. Τον περιφέρανε στα καφενεία, στις ταβέρνες και σε κάθε πολιτιστικό δρώμενο που λάμβανε χώρο στην πόλη μας. Τον χλευάζανε, τον «δουλεύανε» για να περνάνε την ώρα τους. Καλόψυχος και αγαθός. Όταν η γιορτή κρασιού ήταν στις δόξες της, δεκαετία ‘70-’80, ο Φαρής ήταν ο επίτιμος καλεσμένος. Δεν έλειπε ποτέ.

Αναμνηστικές φωτογραφίες του με καλλιτέχνες όπως ο Ζαμπέτας, ο Κοινούσης και άλλους διασώζονται και διακοσμούν τοίχους στους καφενέδες του μαχαλά. Σώζονται και κάποιες που του βάζανε σφεντόνα στο ήδη τεράστιο στόμα του ή κάποιες που του κολλάγανε κέρματα.

Έτσι έβγαζε το χαρτζιλίκι του.

Μικρά, όταν δεν ήμασταν φρόνιμα μας φοβέριζαν πως θα μας φάει ο Φαρής αν δεν «κάτσουμε καλά»..

Κάποια στιγμή παρουσιάστηκε στο στρατό για «καταδρομέας» αλλά λόγω του ότι δεν ήξερε γράμματα του «κρέμασαν» μια ταμπέλα που έγραφε «πάω Αλεξανδρούπολη» και τον έστειλαν πίσω. Συνήθιζαν να τον ντύνουν ταξίαρχο. Του φορούσαν μπερέ, του κρεμούσαν και κάμποσα ψεύτικα παράσημα και σπάζανε πλάκα οι θαμώνες των μαγαζιών.

Λένε πως η ομορφιά ανοίγει πόρτες, όμως καμιά φορά συμβαίνει να ανοίγει πόρτες και η ασχήμια. Όταν η μητέρα του, μουσουλμάνα, πήγε να πάρει ένα πιστοποιητικό από μια υπηρεσία για μια υπόθεση της δεν την πολυέδωσαν σημασία. Με το που συστήθηκε πως ήταν η μάνα του Φαρή σκοτώθηκαν οι υπάλληλοι να την εξυπηρετήσουν

Από αυτό το περιστατικό καταλαβαίνουμε πόσο δημοφιλής ήταν στην πόλη μας ο Φαρής. Από όπου και αν περνούσε το πείραγμα ήταν δεδομένο. Τον συμπαθούσαν όλοι κατά βάθος γιατί στο τέλος τον αποζημίωναν με τσιγάρα, μπύρα και κάνα ψιλό. Ποτέ δε ζητούσε, ούτε ζητιάνευε. Καθόταν δίπλα σου και του προσέφερες ότι είχες ευχαρίστηση.

Γεννηθείς το ‘48, πέθανε προ 15ετίας χτυπημένος από την επάρατη νόσο… Ταλαίπωρο ανθρωπάκι. Δεν πείραζε, ούτε ενοχλούσε κανένα. Ακόμα και τώρα που έφυγε συνηθίζουμε να σχολιάζουμε κάποιον που έχει μεγάλα χείλια πως είναι σαν το Φαρή.

Όμως πάντα και πάντοτε, σε όλες τις κοινωνίες θα υπάρχουν βαθμίδες κατάταξης. Οι καταξιωμένοι, οι παραλήδες, οι μορφωμένοι, οι ωραίοι από η μία και από την άλλη οι φτωχοί, οι αμόρφωτοι, οι ζαβοί, οι κακομοίρηδες. Σήμερα πολλά τέτοια άτομα αποτελούν αντικείμενο εκμετάλλευσης των καναλιών. Κάποιες εκπομπές έχουν κάνει γνωστέ στο πανελλήνιο κάμποσες αξιοθρήνητες  και δυστυχισμένες υπάρξεις…

Δεν ξέρω τι συμβαίνει, πως το χειρίζονται οι Μοίρες ή το Σύμπαν και κάποιοι άνθρωποι έρχονται στον κόσμο με χίλιες χάρες, όπως ομορφιά, εξυπνάδα, τύχη ενώ κάποιους άλλους τους φτύνει και καταντούν «περίγελος» των προνομιούχων.

Θέλω να πιστεύω πως, ευτυχώς, ο κόσμος έχει ευαισθητοποιηθεί πάνω σε τέτοια θέματα και σέβεται κάθε παραξενιά της φύσης. Ο σοφός λαός λέει πως «ότι κοροϊδεύεις το λούζεσαι»…

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο