της Κατερίνας Μπέρδου
Η ακρίβεια έχει γίνει ενδημική και κάθε μέρα δυσκολεύει όλο και πιο πολύ την καθημερινότητα όλων μας, ενώ η κυβέρνηση δεν κάνει καμία ουσιαστική κίνηση για να την αντιμετωπίσει. Όχι από ανικανότητα, αλλά από επιλογή. Γιατί είναι ιδεολογική επιλογή η ασύδοτη αγορά και τα κέρδη για τους λίγους και για τους «δικούς της». Οι πολλοί όμως υποφέρουν και μεγάλο μέρος δεν βγάζει το μήνα.
Η κυβέρνηση απαντά με ημίμετρα: pass, κουπόνια, παρατηρητήρια τιμών και «συμφωνίες κυρίων». Όμως ο ρόλος μιας κυβέρνησης δεν είναι να ζητά από τον πολίτη να κυνηγά προσφορές. Είναι να παρεμβαίνει, να ελέγχει την αγορά και να προστατεύει την αγοραστική δύναμη.
Υπάρχουν συγκεκριμένες λύσεις. Βασικό καλάθι επισιτιστικής ασφάλειας. Διαφάνεια στις τιμές από τον παραγωγό μέχρι το ράφι. Πραγματικό παρατηρητήριο τιμών σε τρόφιμα, ενέργεια και καύσιμα. Στοχευμένη μείωση ΦΠΑ στα βασικά τρόφιμα. Ενίσχυση της Επιτροπής Ανταγωνισμού.
Αλλά η ακρίβεια δεν αντιμετωπίζεται μόνο στο ταμείο του σούπερ μάρκετ. Χρειάζεται σχέδιο για την εγχώρια παραγωγή: στήριξη αγροτών, συνεταιριστικά σχήματα, συμβολαιακή παραγωγή βασικών τροφίμων, μείωση της εξάρτησης από εισαγωγές. Με λίγα λόγια, μια χώρα που παράγει περισσότερο και προστατεύει καλύτερα τους πολίτες της.
Και εδώ η περιφέρεια έχει κρίσιμο ρόλο. Η ακρίβεια πλήττει όλους, αλλά στις ακριτικές περιοχές όπως ο Έβρος οι επιπτώσεις είναι ακόμη βαρύτερες. Γιατί εδώ το κόστος ζωής συνδέεται και με το κόστος μετακίνησης, το κόστος παραγωγής, την απόσταση από τα μεγάλα κέντρα.
Τις προηγούμενες μέρες, σε αυτή τη γενικευμένη πίεση προστέθηκε ακόμη μία επιβάρυνση: η κατάργηση της δωρεάν διέλευσης για τα επαγγελματικά οχήματα από τα διόδια της Εγνατίας Οδού. Αυτό αυξάνει το μεταφορικό κόστος για επαγγελματίες και επιχειρήσεις και τελικά κινδυνεύει να περάσει στις τιμές που πληρώνει ο καταναλωτής. Οι απαλλαγές για τους μόνιμους κατοίκους διατηρούνται σήμερα, αλλά χωρίς μόνιμη και δεσμευτική κατοχύρωση.
Η κυβέρνηση δεν κατοχύρωσε ουσιαστικά τις ιδιαίτερες ανάγκες της Θράκης. Και όταν ζητήθηκε να αναγνωριστεί ο ακριτικός χαρακτήρας της περιοχής, ο αρμόδιος υφυπουργός έφτασε να υποστηρίξει ότι η Θράκη «τεχνικά δεν είναι ακριτική περιοχή». Δεν ήταν απλώς μια άστοχη δήλωση. Ήταν αποκαλυπτική μιας ολόκληρης αντίληψης για την περιφέρεια.
Ο Έβρος όμως δεν επαιτεί. Ο Έβρος διεκδικεί. Δίκαιη μεταχείριση, ειδική μέριμνα για τις ακριτικές περιοχές και πολιτικές που μειώνουν το πραγματικό κόστος ζωής και παραγωγής. Όχι νέες επιβαρύνσεις σε κατοίκους, επαγγελματίες, αγρότες και τοπική αυτοδιοίκηση.
Ο Έβρος δεν είναι απλώς μια «γωνιά» της Ελλάδας. Είναι ένα οικοσύστημα που έχει όλες τις προϋποθέσεις να ανθίσει. Χρειάζεται όμως υποδομές, ασφαλείς και προσιτούς δρόμους αλλά και σιδηρόδρομο, προστασία της αγροτικής παραγωγής και αποκατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος, καλά σχολεία και νοσοκομεία, καλές θέσεις εργασίας, ποιότητα ζωής, για να αντιμετωπίσει την περιφερειακή ανισότητα και τη δημογραφική κάμψη.
Η απάντηση στην ακρίβεια δεν μπορεί να είναι η διαχείριση της φτώχειας. Πρέπει να είναι ένα νέο σχέδιο: δίκαιες τιμές σήμερα, ισχυρή εγχώρια παραγωγή αύριο, αλλαγή παραγωγικού μοντέλου για το μέλλον.
Και σε αυτή τη νέα πορεία, ο Έβρος δεν μπορεί να είναι στο περιθώριο. Πρέπει να είναι στην πρώτη γραμμή.