Του Δαυίδ Αϊβαζιάν
Στο πρόσωπο του Πάνου Ρούτσι δεν βλέπουμε μόνο έναν πατέρα. Βλέπουμε την Ελλάδα του σήμερα. Μια Ελλάδα που θάβει τα παιδιά της κάτω από τα συντρίμμια (κυριολεκτικά και μεταφορικά), μια Ελλάδα που προσπαθεί να σκεπάσει την αλήθεια με χώμα, με γραφειοκρατία, με σιωπή.
Ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας του Ντένις που σκοτώθηκε στα Τέμπη, κάθεται εδώ και εβδομάδες στο Σύνταγμα, σε απεργία πείνας. Όχι για τα λεφτά, όχι για προνόμια, όχι για προσωπικό όφελος. Αλλά για το πιο αυτονόητο πράγμα: την αλήθεια. Ζητάει να εκταφεί η σορός του παιδιού του, να γίνουν τοξικολογικές εξετάσεις, να δοθεί απάντηση στα αναπάντητα ερωτήματα.
Τόσο απλό, τόσο δίκαιο, τόσο ανθρώπινο. Κι όμως, το κράτος κωφεύει. Οι θεσμοί που θα έπρεπε να είναι ασπίδα, μετατρέπονται σε τείχος αδιαφορίας.
Και εδώ γεννιέται το μεγάλο ερώτημα: αν δεν είσαι με τον Πάνο Ρούτσι, τότε με ποιον είσαι;
Με το Υπουργείο που αποφεύγει τις ευθύνες; Με τους μηχανισμούς συγκάλυψης; Με εκείνους που θέλουν να ξεχάσουμε; Με τους κυβερνώντες που έχουν κάνει τα πάντα ώστε να μην μάθουμε τα αίτια εκείνης της «μαύρης» ημέρας για τη χώρα.
Δεν υπάρχει ουδέτερη θέση. Όποιος δεν είναι με τον Ρούτσι, είναι με την αδικία. Όποιος σιωπά, στηρίζει τη συγκάλυψη. Όποιος κοιτάει αλλού, αφήνει το χώμα να σκεπάζει και την αλήθεια και τη μνήμη των θυμάτων.
Η απεργία πείνας του Ρούτσι δεν είναι προσωπική υπόθεση. Είναι υπόθεση όλων μας. Είναι μια υπενθύμιση ότι η δικαιοσύνη στη χώρα αυτή παραμένει ζητούμενο. Ότι οι οικογένειες των θυμάτων δεν ζητούν εκδίκηση αλλά διαφάνεια. Ότι δεν μπορείς να συνεχίσεις τη ζωή σου σαν να μη συνέβη τίποτα, όταν δίπλα σου ένας πατέρας λιμοκτονεί για να μάθει τι έγινε στο παιδί του. Ο ωχαδερφισμός χωράει σε πολλά, όχι όμως εδώ! Πρέπει όλοι μας να αναλογιστούμε ξανά και ξανά τι έγινε και φτάσαμε στο δυστύχημα των Τεμπών αλλά πολύ περισσότερο τι βήματα έκανε η συγκεκριμένη κυβέρνηση ώστε να συγκαλύψει το όλο θέμα.
Αν θέλουμε να λεγόμαστε κοινωνία, αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι ζούμε σε μια δημοκρατία που σέβεται τον άνθρωπο, τότε δεν έχουμε επιλογή.
Είμαστε με τον Ρούτσι.
Είμαστε με τη δικαιοσύνη.
Είμαστε με την αλήθεια.
Γιατί, στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι μόνο οι αριθμοί και τα δικόγραφα. Αυτό που μένει είναι το βλέμμα ενός πατέρα που παλεύει μόνος του για όσα θα έπρεπε να είναι αυτονόητα.
Και αυτήν την Κυριακή εμείς θα είμαστε έξω στους δρόμους ως ένδειξη συμπαράστασης στους συγγενείς θυμάτων των Τεμπών και πρωτίστως σε αυτόν τον άνθρωπο που κάνει απεργία πείνας μπροστά από τη Βουλή. Ο καθένας από εμάς οφείλει να πάρει θέση.
Κι αν δεν είμαστε με τον Πάνο Ρούτσι, τότε με ποιον είμαστε;