room-to-grow-bnner

Ξεθωριασμένα Πορτρέτα

του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

Ο ήλιος ζύμωσε τις ψυχές μας με αίμα και λάσπη.

Έγινε η απεικόνιση του εαυτού μας.

Και αντανάκλαση του πεπρωμένου της ψυχικής βίωσης,

 οι πράξεις μας.

Τότε, ώριμοι πια, ένας ένας σκύψαμε και φιλήσαμε τον παλιό καθρέφτη.

Το θρόισμα του νάρκισσου τρεμόπαιξε πάνω απ’ την αντανάκλαση της στιγμής,

καθώς η ωραιότης είχε από καιρό μεταβάλει  σε αξία την ύλη.

Ωστόσο, ο απολογισμός πάνω στο δρώμενο της ζωής επικυρώθηκε απ’ τη λησμονιά της μορφής.   

Η αιωνιότης ψιθύριζε  δίπλα στους μαρμαρωμένους πια νάρκισσους,

είμαι ο αναρχικός των εφήμερων στιγμών σας.

Έτσι κάποτε διάβηκε ο θεός το κατώφλι και της δικής  μου νεότητας.  

Μη με ρωτάτε περισσότερα.  

Το μόνο που απομένει είναι η απληστία της θνητότητας κρεμασμένη στην κορνίζα ενός τοίχου

και η σιωπηλή συνομιλία του ξεθωριασμένου πορτρέτου

με την ένσαρκη αξία της ωριμάνσεως.  

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο