room-to-grow-bnner

Βάρδια τρεις έντεκα

της Γιώτας Αγαπητού

I

Σεπτέμβρης.
Μία ακόμη βάρδια εξελίσσεται κυλώντας αργά μέσα στη απουσία των στιγμών
και στα βουητά των νοσηλευμένων.
Λύπη!
Θάλαμοι γεμάτοι.
Ποιες φωνές να προφτάσεις;
– Αδελφή ελάτε,
φωνάζει μια συγγενής,
– Ο ασθενής έβγαλε τη φλέβα.
Ανακοπή, ησυχία!
Η βάρδια συνεχίζεται κάνοντας τη διαδρομή της πάνω στους γκρίζους διαδρόμους του νοσοκομείου.
Άραγε που να συχνάζει η χαρά;
Έξω σκοτείνιασε.
Πώς πέρασε η ώρα;
Η μέρα έφυγε.
Κινήσεις μηχανικές.
Κλειδώνω τη ντουλάπα.
Αύριο πάλι τρεις έντεκα.
Η στολή θα είναι εκεί κρεμασμένη να με περιμένει και πάλι.

ΙΙ

Απόγευμα.
Διάδρομος μακρύς και ψυχρός.
Ανοιχτά παράθυρα
Στο βάθος το λιόγερμα.
Απόγευμα,
περιστέρι λευκό απλωμένο σαν χιόνι στο πάτωμα.
Ζαλισμένο.
Κουρασμένο απ’ τον ήλιο, την πείνα και τη δίψα.
Σαν τις αιώνιες ψυχές που περάσανε.
Σαν αυτές που στοιβάχτηκαν σε θαλάμους.
Σαν αυτές που καρφώσανε το βλέμμα στην πόρτα.
Σαν τους ζητιάνους που ζητάνε βοήθεια.
Το περιστέρι διασχίζει τους θαλάμους.
Τρομάζει τον κόσμο.
Κάθε απόγευμα την ίδια ώρα μπαίνει από το παράθυρο.
Είναι η ψυχή που αναζητάει μέσα στο χρόνο να θεραπευτεί.
Ψυχή πονεμένη, που αύριο πάλι θα έρθει,
στην ίδια βάρδια, την ίδια στιγμή πάλι το παρόν για να δώσει.

ΙΙΙ

Βράδυ Σαββάτου.
Πόλη φωτισμένη σαν άστρο μακρινό που αχνοφέγγει.
Και εγώ κουρασμένη μετά από απόγευμα εφημερίας
πότε στο ρολόι, πότε στο δρόμο ένα τρόλεϊ να περιμένω.
Η ψυχή μου θλιμμένη χωνεύει εικόνες και ήχους,
μ’ ένα βλέμμα μακρινό και αδιάφορο.
Χαρούμενοι άνθρωποι θα χαθούν στα φώτα της πόλης.
Ζευγάρια αγκαλιασμένα θα προσπεράσουν.
Άραγε γιατί να αργεί το τρόλεϊ μια τέτοια νύχτα;
Νύχτα Σαββάτου, νύχτα αιώνιων προσδοκιών για πολλούς
σ’ ένα κόσμο που ξημερώνει.
Ξέρω πως αύριο Κυριακή
και πάλι στις 7 το πρωί,
στην ίδια στάση, στον ίδιο δρόμο, στο ίδιο τρόλεϊ
θα κοιτάζω τους ίδιους ανθρώπους μεθυσμένους
και ας μη με θυμούνται.
Μια βάρδια θα με περιμένει και πάλι.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο