Το όνομά μου είναι Γυναίκα και διεκδικώ το δικαίωμα μου στην αξιοπρέπεια

της Γιώτας Αγαπητού

Τόνους μελάνι πάνω σε αμέτρητες σελίδες χαρτιού έχουν χυθεί τα τελευταία χρόνια που μιλούν για γυναίκες οι οποίες κακοποιήθηκαν ή ακόμα και δολοφονήθηκαν από τους συντρόφους τους. Δυστυχώς όμως εδώ και δεκατρείς μήνες ούτε μία λέξη δεν έχει γραφτεί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για τις χιλιάδες γυναίκες υγειονομικούς που βιώνουν καθημερινά τον κοινωνικό αποκλεισμό σε όλες του τις μορφές. Γυναίκες, μάνες, σύντροφοι, κόρες, χιλιάδων ανθρώπων που ζουν κι αυτοί μαζί με κείνες  την καθημερινή αγωνία της επιβίωσης, αλλά και το φόβο που εμφωλεύει στις ψυχές τους για ένα αβέβαιο μέλλον. Απέναντί τους μεγάλο μέρος της κοινωνίας, τουλάχιστον έως πρόσφατα, τις κοίταζε καχύποπτα, χλευάζοντας και απαξιώνοντας τες για τις επιλογές τους. Εξάλλου τους είναι δύσκολο στην εποχή της εμπορευματοποίησης των αξιών, να κατανοήσουν πως ακόμα και τώρα υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται με οποιοδήποτε κόστος για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Γυρίζοντας πίσω στις σελίδες της ιστορίας θα δούμε ότι οι γυναίκες ήταν αυτές που πρωτοστάτησαν σε αγώνες για την προάσπιση της ζωής. Άλλωστε εκείνες μαζί με τα παιδιά και τους ηλικιωμένους γονείς τους υπήρξαν  τα μεγαλύτερα θύματα σε κάθε μορφή εξουσίας. Στον Μεσαίωνα κυνηγήθηκαν και ρίχτηκαν στην πυρά με την κατηγορία ότι ασκούσαν μαγεία. Λίγους αιώνες αργότερα η πολιτική και θρησκευτική εξουσία κρέμασε στο στήθος τους ένα τεράστιο άλικο «Α». Το γράμμα αυτό στην πραγματικότητα συμβόλιζε την τιμωρία και τη διαπόμπευσή τους, γιατί τόλμησαν ν’ αντιταχθούν, όπως συμβαίνει και σήμερα σε κάποιες γωνιές του κόσμου, στα πρέπει των καταπιεστικών κοινωνιών, καθώς διεκδικούσαν το δικαίωμά τους στην ερωτική επιθυμία κι ευτυχία.

Έτος 2021. Για μία ακόμα φορά κατά κάποιο τρόπο η ιστορία θα επαναληφθεί. Γυναίκες θ’ αναγκαστούν να κρεμάσουν και πάλι νοητά στο στήθος τους το γράμμα «Α», που τώρα συμβολίζει την αναστολή εργασίας. Αυτή τη φορά όμως αποφάσισαν ν’ αντιδράσουν γιατί θέλανε να προστατέψουν το ηθικά επιβεβλημένο δικαίωμα στην ελεύθερη και συνειδητή συναίνεση οποιασδήποτε  ιατρικής πράξης πάνω στο σώμα τους. Το τίμημα της απόφασής τους αυτής ήταν βαρύ, μιας κι έπρεπε να στερήσουν από τις οικογένειές τους το μισθό τους. Θυσία μεγάλη, αλλά όχι και δυσβάστακτη για τα παιδιά εκείνα που είχαν την τύχη να γεννηθούν από μάνες που η μοίρα τις επέλεξε να γίνουν σύγχρονες ηρωίδες και ν’ αντιταχθούν σθεναρά στην παράνοια και το φόβο. Απέναντί τους στέκονται άλλες γυναίκες δειλές και φυγόπονες, που και κείνες θα κριθούν από την ιστορία για τη στάση που κράτησαν στους αγώνες ανθρώπων που κάποτε τους χειροκροτούσαν και τους θαύμαζαν, καταδεικνύοντας με αυτό τον τρόπο ότι οι κοινωνίες έχουν εθιστεί στο να μπαίνει πάνω από το κοινό καλό το ιδιωτικό συμφέρον του καθενός. Έτσι, οι άνθρωποι τώρα πια μένουν ασυγκίνητοι ακόμα και μπροστά στο θάνατο μίας γυναίκας που κάποτε στεκόταν δίπλα τους, αλλά τελικά δεν άντεξε, λυγίζοντας από την αναλγησία και την απάθεια του κοινωνικού της περίγυρου.

Το όνομά της είναι Γυναίκα. Για δεκατρείς ολόκληρους μήνες αγωνιζόταν και διεκδικούσε δυναμικά το δικαίωμά της στην αξιοπρέπεια και την ελευθερία, στη σκέψη και τη ζωή.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο