Τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω;

της Γιώτας Αγαπητού

Χαράματα και σιγά σιγά η πόλη αρχίζει να ξυπνάει. Οι πρώτοι εργαζόμενοι όπου να ‘ναι θα φύγουν βιαστικά από το σπίτι και θα ξεχυθούν νυσταγμένοι στους δρόμους για να πάνε στις δουλειές τους. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς είναι εργάτες, αγρότες ή υπάλληλοι σε κάποια υπηρεσία που λειτουργεί με βάρδιες. Αργότερα όταν ο ήλιος θα ‘χει ανέβει για τα καλά στον ουρανό άνθρωποι που δουλεύουν σε κάθε άλλου είδους εργασία θα βρεθούν στη θέση τους. Πολλοί απ’ αυτούς όμως αναγκάζονται να κάνουν μία δουλειά καθαρά για βιοποριστικούς λόγους, γιατί όπως με θλίψη λένε, έτσι τα έφερε η ζωή.

Παρ’ όλα αυτά οι μεγάλοι έχουν πάντα μια «κακιά συνήθεια». Να ρωτούν επίμονα τα παιδιά τι θέλουν να γίνουν όταν μεγαλώσουν και κείνα μέσα απ’ το φαντασιακό τους πρίσμα να τους απαντούν αυθόρμητα χωρίς να καν γνωρίζουν. Εξάλλου, είναι πολύ νωρίς για να μάθουν την πραγματική φύση των επαγγελμάτων που αρχικά έχουν επιλέξει και που γοητεύει  την ευαίσθητη ψυχή τους. Μία ψυχή γεμάτη από ήρωες, οι οποίοι  εναλλάσσονται ανάλογα με τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις, την  ηλικία, αλλά και την ανάγκη τους να δραπετεύουν από τον κόσμο των μεγάλων. Πρωταγωνιστές  κόμικς, φαντασιακοί ήρωες της πραγματικότητας, που φορούν ή όχι στολή, αλλά και επιρροές από  οικία πρόσωπα αποτελούν σχεδόν το σύνολο των απαντήσεών τους.

Καθώς τα χρόνια περνούν τα παιδιά μεγαλώνοντας δίνουν πιο συνειδητοποιημένες απαντήσεις ανάλογα με τη φλόγα της ψυχής τους που τους οδηγεί και στις ανάλογες επιδόσεις. Πάντα όμως κάτω από το άγρυπνο βλέμμα, αλλά και την επιρροή δασκάλων και γονέων. Ωστόσο, υπάρχουν στιγμές που ασυναίσθητα βλέπουν τους εαυτούς τους ενήλικες ν’ ασκούν το επάγγελμα που αγαπούν, προσφέροντάς τους την ανάλογη επαγγελματική και κοινωνική καταξίωση. Εξάλλου, κανένας άνθρωπος όταν είναι παιδί και αργότερα έφηβος δε βλέπει τον εαυτό του στο μέλλον να δουλεύει ως εργάτης ή ως χαμηλόμισθος υπάλληλος.

Τα χρόνια φεύγουν τόσο γρήγορα όπως οι ηλιόλουστες ημέρες του καλοκαιριού. Ενήλικες πια, οι άνθρωποι αναγκάζονται για πολλούς λόγους, τόσο προσωπικούς όσο και κοινωνικούς, ν’ ακολουθήσουν επαγγελματικούς δρόμους που κατ’ ουσίαν δεν ονειρεύτηκαν ποτέ. Ώριμοι πια, λόγω καταστάσεων, συμβιβάζονται με μία δουλειά που κάνουν από ανάγκη, είτε για το μισθό που τους προσφέρει, είτε για την πραγματοποίηση των προσδοκιών που κάποτε είχαν οι γονείς τους γι’ αυτούς.  Μα έτσι κι αλλιώς τα έξοδα της καθημερινότητας τρέχουν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, αναγκάζοντας τα όνειρα των παιδικών χρόνων να περάσουν στο περιθώριο, μιας και δεν υπάρχει χώρος γι’ αυτά στη σκληρή πραγματικότητα της ζωής.

Πολλοί άνθρωποι νοιώθουν καταπιεσμένοι καθ’ όλη τη διάρκεια του εργασιακού τους βίου, βρίσκοντας παρηγοριά στις οικονομικές απολαβές που τους προσφέρει. Αφού ελάχιστοι είναι οι τυχεροί που τελικά καταφέρνουν να κάνουν πραγματικότητα τα παιδικά τους όνειρα, θεωρώντας τον εαυτό τους ευλογημένο. Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που διαλέγουν το επάγγελμά τους με βάση την κάθε μορφής εξουσία που αυτό τους παρέχει έναντι των υπολοίπων  ή τη δημοσιότητα, κάτι τόσο επίκαιρο τον τελευταίο καιρό λόγω της  πανδημίας. Εξάλλου, όλοι έχουμε γίνει μάρτυρες της προβολής κάποιων ανθρώπων στον τομέα της υγείας που μετατράπηκαν εν μία νυκτί σε τηλεοπτικές περσόνες.

Άλλωστε, υπάρχουν και κείνοι που μετά από χρόνια σπουδών καταλήγουν, εξαιτίας κυρίως της ανεργίας, να παραμερίσουν τα πραγματικά τους θέλω ή τα πτυχία τους και να εργαστούν σε δουλειές που καλύπτουν τις βιοποριστικές τους ανάγκες.

Παρ’ όλα αυτά όμως, οι ενήλικες συνεχίζουν και πάντα θα συνεχίζουν να ρωτούν τα παιδιά «τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;» και κείνα θα τους  απαντούν μέσα από τη ματιά της παιδικής τους αθωότητας, γιατί η φλόγα της φαντασίας ορίζει και κατευθύνει τις επιθυμίες τους.

Επιτέλους, μία ακόμα μέρα στη δουλειά τελειώνει. Ένα αίσθημα ανακούφισης κυριεύει τον κάθε εργαζόμενο που γυρίζει στο σπίτι του για να ξεκουραστεί και να προετοιμαστεί για την επόμενη μέρα.

Έτσι, λοιπόν, φτάνοντας στο τέλος του κειμένου, εύλογα θ’ αναρωτιέται κανείς αν τελικά κι εγώ έκανα πραγματικότητα αυτό που ονειρευόμουν να γίνω από παιδί; Εγώ όμως απλά θα πρότεινα να κοιτάξει ο καθένας τον εαυτό του με ειλικρίνεια στον καθρέφτη και ίσως έτσι βρει την απάντηση για τη δική του επιλογή.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο