του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

Πώς ν’ αλλάξεις τον κόσμο

Μ’ ένα ζώο χτυπημένο που γιάτρεψες

Μ’ ένα κλαδί ραγισμένο που έδεσες

Μ’ ένα ζητιάνο στο δρόμο που τάισες

Όταν στον κόσμο χιλιάδες ζώα υποφέρουν

Χιλιάδες δέντρα γίνονται στάχτη

Χιλιάδες άνθρωποι σου απλώνουν το χέρι

Κι όμως αυτό που λείπει από το  αίνιγμα της ζωής

Είναι η ευτυχία της κατανόησης

Είναι οι κραδασμοί της συνύπαρξης

Είναι η ενσυναίσθηση του κόσμου επάνω στα δρώμενα της ζωής

Είναι η κατάργηση του τείχους μιας πανδημίας που βούλιαξε μέσα στο κάδρο του εαυτού της

Είναι αυτό το αόρατο ουσιώδες που κείται νεκρό από τη δοξολογία της αυθεντίας

Είναι η ευθύνη για την ελαχιστοποίηση της αιωνιότητας μέσα στο χρόνο της   άγνοιας και της έλλειψης

Είναι τούτο το κοινό σπίτι που χάθηκε από τα δόλια τείχη της κάλπικης προστασίας μας

 

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο