Ο Τάσος Σουλακάκης, έχει χαρακτηριστεί εμβληματική μορφή της αυτοδιοίκησης, με ένα έργο και ένα χαρακτήρα, να θυμίζουν τις παλιές καλές εποχές της Αλεξανδρούπολης. Μια ιδιαίτερη αφήγηση του αείμνηστου Σουλακάκη, προβάλλοντας ξεχωριστές αθλητικές και κοινωνικές αξίες μιας άλλης εποχής στην πόλη της Αλεξανδρούπολης .
Γραφει ο Νικήτας Παπαπαντελής, καθηγητής Φυσικής Αγωγής, συγγραφέας
«{…}. Το ελεύθερο ποδόσφαιρο στις αλάνες, στις γειτονιές και τους δρόμους της Αλεξανδρούπολης, τόσο την προπολεμική όσο και την μεταπολεμική περίοδο, αποτέλεσε σημείο επικοινωνίας, συνύπαρξης, αθλητικής και κοινωνικής άμιλλας, συμβάλλοντας στην διαμόρφωση της κουλτούρας της πόλης μας. Σε δύσκολους κοινωνικά και πολιτικά καιρούς, σκοτεινές και σκληρές εποχές, το παιχνίδι στους χώρους αυτούς αποτελούσε λατρεία, διέξοδο, μέσο επικοινωνίας και διασκέδασης, στοιχείο ψυχικής και σωματικής ισορροπίας. Ακόμη θυμάμαι πολλούς και αγαπητούς φίλους και συμπολίτες, μεταξύ αυτών τους Βασίλη Μυλωνά και Παναγιώτη Δετσαρίδη, μαζί ως παιδιά και έφηβοι ώρες ατέλειωτες να αγωνιζόμαστε στις αλάνες της πόλης και κυρίως στην μεγάλη ανοικτή αλάνα στον συνοικισμό ΄΄Καραγατσιανά΄΄, περιοχή γύρω από τις υπάρχουσες εγκαταστάσεις των Γαλλικών σιδηροδρόμων του μύλου Πρωτόπαπα (σημερινή Ιχθυόσκαλα). Ξυπόλητοι τις περισσότερες φορές, με ένα τόπι που το φτιάχναμε μόνοι μας από πανιά, δεμένα σε σχήμα στρογγυλό, με σύρμα για να μη φθείρεται εύκολα.
Τα τέρματα από κοτρόνες, που τις βάφαμε με ασβέστη για να διακρίνονται. Είναι πράγματι άξιο απορίας πως κλωτσούσαμε ξυπόλοιτοι εκείνο το στρογγυλό βαρίδιο κάθε μέρα στη ΄΄λεγόμενη προπόνηση΄΄, αλλά και στους αγώνες μεταξύ των γειτονιών για την ανάδειξη του πρωταθλητή. Τα πόδια μας ακόμη και σήμερα φέρουν τα σημάδια από τα αγκάθια, τις λακκούβες και κυρίως από τις κλωτσιές της ΄΄μπάλας΄΄. Ωστόσο, σε αυτόν τον άθλιο χώρο κάναμε την πρώτη γνωριμία με το ποδόσφαιρο και αποκτήσαμε δεξιότητες και εμπειρίες, χωρίς μάλιστα την παρουσία προπονητή. Τα ΄΄αποδυτήρια΄΄ και τα ΄΄γραφεία΄΄ της ομάδα μας («ΚΕΡΑΥΝΟΣ») ήταν ένα πολυβολείο απέναντι από τα γραφεία του ΟΣΕ προς την θάλασσα. Σε αυτό το γήπεδο της γειτονιάς μας ασχολιόμασταν και με αθλήματα στίβου (άλματα ύψους και μήκους, τριπλούν, δρόμοι ταχύτητας και αντοχής, με διαδρομή: ΄΄γήπεδο΄΄-γέφυρα Μαΐστρου και επιστροφή).
Σας αναφέρω δύο περιστατικά που αναδεικνύουν την ομορφιά της αλάνας και το ήθος των ανθρώπων που αγωνίζονταν σε αυτήν.
Στα μέσα της δεκαετίας του ΄50, παίζαμε ένα αγώνα στο Στάδιο της πόλης. Είχε ένα σουτ βρέθηκε παραλιακά καταλήγοντας στην θάλασσα. Ο συμπαίκτης μας, ο Δετσαρίδης, (δεν ήταν τεχνικά ιδιαίτερα καλός και τον βάζαμε ως αμυντικό), τρέχει να πάρει την μπάλα από την θάλασσα. Κάποια στιγμή χαλαρώνει το σορτσάκι που φορούσε και του πέφτει μένοντας με το εσώρουχο. Όλοι μας τρέξαμε αμέσως, του τραβήξαμε την μπλούζα κάτω, καθώς ήταν μούσκεμα και την δέσαμε με ένα σύρμα. Κατά την εξέλιξη του αγώνα, σε ένα σουτ του Δετσαρίδη πέφτει το σύρμα και σηκώνεται η μπλούζα του, τότε όλοι μας, παίκτες, φίλαθλοι, ακόμη και ο ίδιος ο Δετσαρίδης αρχίσαμε να γελάμε ασταμάτητα με αυτό που είδαμε.
Την ίδια δεκαετία, σε ένα επίσημο αγώνα μεταξύ «ΕΘΝΙΚΟΥ» –«ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ» με διαιτητή τον Μπομποτά (γνωστός και αγαπητός κρεοπώλης της πόλης) καταλογίζεται ένα πέναλτι υπέρ του «ΕΘΝΙΚΟΥ» που αμφισβήτησαν έντονα οι φιλοξενούμενοι. Ο θρυλικός Μανώλας ετοιμάστηκε να το εκτελέσει και ο τερματοφύλακας του «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ» (που ήταν και διεθνής) φεύγει από την εστία διαμαρτυρόμενος. Ο Μανώλας, με το ήθος που τον διέκρινε, τον ακέραιο χαρακτήρα και την λεβεντιά του, παίρνει φόρα και πετάει τη μπάλα στις εξέδρες, λέγοντας στον αντίπαλο τερματοφύλακα: ΄΄κύριε, εάν έχετε ήθος, ελάτε στην εστία σας να αναμετρηθούμε΄΄.
Σημειώνω ότι ο Μανώλας ξεκίνησε και ανέδειξε το πλούσιο ταλέντο του (φοβερά αθλητικά προσόντα, ταχύτητα και δύναμη και δυνατό βοριά και η μπάλα σε εξαιρετικό σουτ) στις αλάνες με τις ανεπίσημες ομάδες της πόλης. Ήταν φτωχόπαιδο από οικογένεια εξόριστων. Εάν αγωνιζόταν σήμερα, πιστεύω ότι μπορούσε να κάνει και διεθνή καριέρα. Είχα την τιμή, την δεκαετία του ΄50, να αγωνίζομαι στην εντεκάδα του «ΕΘΝΙΚΟΥ» δίπλα στον Μανώλα, αλλά και παίκτης της μεικτής Θράκης.
Η αλάνα μάς συγκλόνιζε κυριολεκτικά, μας έδωσε έντονα βιώματα, μας έμαθε τι θα πει συνεργασία, πως να αποβάλλουμε αυτό που μας διχάζει και μας διαιρεί, μας έκανε να τρέχουμε συνεχώς μπροστά, να βλέπουμε με αισιοδοξία το μέλλον, να αγαπήσουμε την πόλη μας, να εργαζόμαστε με ανιδιοτέλεια, συστηματικά και με ζήλο για αυτήν.
Αυτό τον αξιακό κώδικα, πιστεύω ότι ακολούθησα και εγώ ως αυτοδιοικητικός, ως Δήμαρχος της Αλεξανδρούπολης {…}».
Απο το βιβλίο : Η ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΤΗΣ ΑΛΑΝΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ ( 1920-1974). ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΖΩΗΣ