Τα χαμένα καλοκαίρια των παιδιών ενός κατώτερου Θεού

της Γιώτας Αγαπητού  

Σε λίγες μέρες ο Αύγουστος, ο βασιλιάς του καλοκαιριού, θα καθίσει στο θρόνο του, ενώ ο ήλιος θα στεφανώνει τα σταρένια μαλλιά του μ’ ένα λαμπρό διάδημα, που θα θυμίζει την πλούσια χαίτη ενός περήφανου και άγριου λιονταριού. Οι υπήκοοί του τον περιμένουν με ανυπομονησία να έρθει, μιας και είναι συνυφασμένος με το μήνα των διακοπών και της ξεγνοιασιάς για όλους τους ανθρώπους, προνομιούχους και μη. Αυτός ο  δίκαιος ηγέτης δεν κάνει εξαιρέσεις, προσφέροντας απλόχερα σε όλους τα δώρα του. Δυστυχώς όμως, εδώ και λίγα χρόνια διακατέχεται από μία μελαγχολική διάθεση για όσα συμβαίνουν το καλοκαίρι, την πιο ανέμελη εποχή του χρόνου.

Ο Ιούλιος δεν έχει ακόμα ολοκληρώσει το φετινό του ταξίδι μέσα στο  χρόνο. Όμως παντού μυρίζει θάνατο και καταστροφή. Σχεδόν σε όλη τη χώρα υπάρχουν καμένες δασικές εκτάσεις, οι οποίες πριν από λίγο καιρό φιλοξενούσαν άγρια ζώα. Οι Δρυάδες, οι νύμφες των δασών, που είχαν για στέγη τους τα θεόρατα δέντρα, τώρα αυτά έχουν μετατραπεί σε ξερά   μαυρισμένα  από τις φλόγες κούτσουρα, όπου πια δεν κατοικεί η ζωή. Όσα πουλιά είχαν τις φωλιές τους πάνω στα κλαδιά τρέχουν κυνηγημένα για να ξεφύγουν, αφήνοντας πίσω τα μικρά τους που δε μπορούν να πετάξουν, σαν  άλλοι πρόσφυγες από έναν πόλεμο που έχουν κηρύξει τ’ αδηφάγα ανθρώπινα συμφέροντα σε βάρος της φύσης. Ο κόσμος αποχαυνωμένος παρακολουθεί από την τηλεόραση τα όσα συμβαίνουν χωρίς ν’ αντιδρά. Άνθρωποι φοβισμένοι τρέχουν να σωθούν, ενώ φευγαλέα και ασυναίσθητα το βλέμμα τους γυρίζει εκεί που κάποτε ήταν το σπίτι τους φορτωμένο με αναμνήσεις. Άντρες κάθε ηλικίας με όποιον τρόπο μπορούν προσπαθούν να σταματήσουν τις φλόγες που στο πέρασμά τους αφήνουν μόνο στάχτες και αποκαΐδια. Τέτοιες ώρες δεν έχουν την πολυτέλεια να σκεφτούν για το μέλλον. Άλλωστε όταν η καταστροφική λαίλαπα θα έχει ολοκληρώσει το έργο της, εκείνοι θα έχουν το χρόνο να πενθήσουν για όσα έχασαν.

Τα παιδιά με τους ηλικιωμένους είναι τα τραγικότερα πρόσωπα αυτών των γεγονότων. Πώς να εξηγήσεις σ’ ένα μικρό παιδί τι ακριβώς συμβαίνει και γιατί κάποιοι καίνε τα πολύτιμα δάση με σκοπό να τα εκμεταλλευτούν αργότερα με άλλους τρόπους που εναντιώνονται στο κοινό συμφέρον. Πώς να τους εξηγήσεις ότι στο μέλλον σε αυτή τη χώρα τα δέντρα και τα άγρια ζώα θα τα μαθαίνουν μόνο μέσα από τα βιβλία και τις ιστορίες που θα τους διηγούνται οι γιαγιάδες και οι παππούδες τους. Οι άνθρωποι αυτοί κάποτε δούλεψαν σκληρά  για να φτιάξουν ένα σπίτι, που θα στέγαζε τις χαρές τις δικές τους, αλλά και των επερχόμενων γενεών τους. Σε μια στιγμή μία σπίθα που έγινε φλόγα έκαψε τα πάντα, αφήνοντάς τους για παρηγοριά μόνο τις αναμνήσεις τους. Οι ηλικιωμένοι δεν έχουν πια το κουράγιο, αλλά ούτε και τη δύναμη να ονειρευτούν το μέλλον. Με το ζόρι στηρίζονται στα μπράτσα των δικών τους για να μπορέσουν να συνεχίσουν να ζουν και ν’ αφηγούνται θλιβερές ιστορίες που βίωσαν στο ηλιοβασίλεμα της ζωής τους.

Ένεκα των δύσκολων καταστάσεων που πέρασαν. Αφού είδαν τα παιδιά τους να βγαίνουν στην ανεργία και ν’ αναζητούν απεγνωσμένα να κάνουν ένα μεροκάματο για να επιβιώσουν, εκείνοι αναγκάζονταν να τους στηρίζουν με την πενιχρή σύνταξη τους. Μία σύνταξη που έπρεπε να θρέψει πολλά στόματα όσο ανέφικτο κι αν ήταν αυτό. Εξάλλου, το έκαναν για τα εγγόνια τους. Δεν ήθελαν να τους στερήσουν το δικαίωμα να ονειρεύονται. Εκείνα τα παιδιά από νωρίς έμαθαν τι θα πει να σε απαξιώνει το κράτος και να κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να σε οδηγήσει στην ανέχεια, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο σε μετατρέπει σε άβουλο υποχείριό του. Έτσι, λοιπόν, σ’ ένα μέλλον που ελπίζουν να τους ανήκει, θα γυρίσουν συνειδητά τις πλάτες τους στους πολιτικούς και στα κόμματα, απαξιώνοντάς τους με τον δικό τους τρόπο, μιας και είναι πολύ δύσκολο η αθώα ψυχή τους ν’ αντέξει τον αβάσταχτο πόνο που υπάρχει γύρω τους.

Ανεργία, φτώχεια και καμένη γη, είναι εικόνες που αντικρίζουν τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού. Δεν πρέπει όμως να πάψουν, όσο κι αν είναι δύσκολο, να ελπίζουν σ’ ένα καλύτερο αύριο. Ακόμα κι αν αυτό το αύριο τα  βρει σε κάποια άλλη χώρα, που θ’ ανοίξει την αγκαλιά της και θα τα δεχτεί, δίνοντάς τους την ευκαιρία ν’ αποδείξουν τι αξίζουν. Άλλωστε η Ελλάδα κατά τη διάρκεια της σύγχρονης ιστορίας της έχει μάθει αυτά τα παιδιά να τα διώχνει μακριά της. Σε αυτή τη χώρα, τη γεμάτη ήλιο και φως, τα ταξιδιάρικα πουλιά δεν έπαψαν ποτέ να μεταναστεύουν για να χτίσουν αλλού τη φωλιά τους με σκοπό να προοδεύσουν.

Λίγες μέρες ακόμα μας χωρίζουν από τον Αύγουστο. Το μήνα όπου ο ήλιος γίνεται όλο και πιο λαμπερός. Καταφθάνει, έχοντας για παρέα το Λέοντα, το περήφανο αυτό ζώο με τη μακριά και ξανθιά χαίτη, που συμβολίζει το βασιλιά του ζωδιακού κύκλου. Ο Αύγουστος με την έλευσή του θα σηματοδοτήσει όμως σιγά σιγά και το τέλος του καλοκαιριού.

«Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις» είχε πει κάποτε ο Ουμπέρτο Έκο και τη φράση του αυτή την έκανε βιβλίο. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια τα δυσάρεστα γεγονότα που διαδραματίζονται έρχονται να διαψεύσουν τον μεγάλο Ιταλό συγγραφέα.

Δυσάρεστα γεγονότα και καταστάσεις τα οποία αναγκάζονται να βιώσουν τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού που γεννήθηκαν ή ζουν σε αυτή τη χώρα, ενώ γνωρίζουν ήδη καλά ότι θα επηρεάσουν και τον τρόπο της σκέψης τους ως ενήλικες. Εξάλλου, το επόμενο έργο θα παιχτεί απ’ αυτά τα παιδιά, που ξέρουν να λένε την αλήθεια. Μη ξεχάσετε να είστε όλοι εκεί.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο