Συνάντηση από το παρελθόν

της Γιώτας Αγαπητού

Πολύβουες πόλεις, γρήγοροι ρυθμοί και  άγνωστοι άνθρωποι που σε κάποια στιγμή της ζωής τους θα συναντηθούν ίσως για λίγα λεπτά μέσα στην απεραντοσύνη του χρόνου. Ζώντας μεταξύ τους στιγμές λίγο έως πολύ σημαντικές, δίνοντας όρκους πως δε θα τις ξεχάσουν ποτέ ή σχεδόν ποτέ.

Παρέες και έρωτες που κλείστηκαν ηθελημένα ή αθέλητα στο χρονοντούλαπο της λήθης του καθενός. Όπως κάποτε στο παλιό σεντούκι της γιαγιάς που μάζευε τα καλά κεντίδια για την προίκα της εγγονής μέχρι να μεγαλώσει. Μόνο που όταν έρχεται εκείνη η ώρα όλοι έχουν ξεχάσει την ύπαρξη αυτού του σεντουκιού.

Έτσι και οι άνθρωποι ξεχνούν εύκολα, ξεχνούν ακόμα και κείνους που έτυχε να κάνουν μαζί τους μια κοινή αρχή. Όπως την πρώτη μέρα στη σχολή της αρεσκείας τους, όπου συναντούν τον πρώτο συμφοιτητή τους την ώρα που περνάει και κείνος γεμάτος άγχος, αλλά και ανυπομονησία για το νέο ξεκίνημα, για το μεγάλο άλμα, που ποιος ξέρει που θα τον οδηγήσει.

Σίγουρα θα δημιουργηθούν φιλίες, έρωτες και εμπειρίες, κάτι που ξέρει καλά να προσφέρει η πρώτη πραγματική περίοδος ανεξαρτησίας και σχεδόν απόλυτης ελευθερίας στη ζωή του ανθρώπου, αυτή των φοιτητικών χρόνων. Γιατί ο άνθρωπος, ως φοιτητής, τη μοναδική υποχρέωση που έχει είναι να ρουφήξει τη ζωή, όπως και μοναδικό του καθήκον να τελειώσει τη σχολή, κάνοντας περήφανους τους γονείς του.

Μα τα χρόνια περνούν, σαν τα φύλα ενός ημερολογίου πάνω στο τραπέζι του γραφείου και η πάλαι ποτέ συμφοιτητές, όσο είναι στη σχολή, δίνουν όρκους αιώνιας φιλίας, περνώντας την περίοδο των σπουδών τους με αδερφική αλληλεγγύη. Όμως φεύγοντας από την περιπλάνηση των σπουδών ο χρόνος παίρνει στο τέλος μαζί του και την αθωότητα, ανοίγοντας την πόρτα στο κυνήγι της ζωής και των πρέπει.

Και τα χρόνια περνάνε, σαν τα διαβατάρικα πουλιά που ξεχύνονται στον ορίζοντα, αναζητώντας οι άνθρωποι την επιτυχία και την ευτυχία, ξεχνώντας τους παλιούς συμφοιτητές. Μα όταν μια μέρα τυχαία μετά από τη μεγάλη διαδρομή της ζωής συναντηθούν, στην αρχή αμήχανα θα προσπαθήσουν να θυμηθούν ποια στιγμή ακριβώς ήταν αυτή που γνωρίστηκαν, θα χαρούν και στη συνέχεια θα ρωτήσουν πως εξελίχτηκαν οι ζωές τους όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν και ασυναίσθητα στο πίσω μέρος του μυαλού τους θα τις συγκρίνουν με τις δικές τους. Θα ρωτήσουν και για τους άλλους κοινούς φίλους που είχαν,  μα τώρα πια έχουν γίνει πρώην συνταξιδιώτες που μόνο ελάχιστα πράγματα τους ενώνουν. Η συνάντηση θα διαρκέσει για λίγα λεπτά, θα αναφερθούν στις ζωές τους που ίσως και να μη διάλεξαν, αλλά τους παρέσυραν οι ανάγκες της καθημερινότητας.

Τώρα που πια έχουν ειπωθεί όλα και οι πρώην συμφοιτητές αμήχανα ανταλλάσουν τηλέφωνα και email, δίνοντας υπόσχεση ότι θα ξαναβρεθούν, γυρίζουν την πλάτη και χάνονται ανάμεσα στο πλήθος, γνωρίζοντας καλά ότι ίσως ποτέ δε θα ξανασυναντηθούν, μα ούτε και θα επικοινωνήσουν γιατί όλα αυτά τους είναι πλέον τόσο αδιάφορα που ίσως από βιασύνη και να μην τ’ αποθήκευσαν στις συσκευές τους. Εξάλλου, έτσι είναι η ζωή, γιατί στα ίδια μέρη που υποσχέθηκαν να συναντηθούν τελικά δε θα νοιώσουν ποτέ την ανάγκη να πάνε.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο