room-to-grow-bnner

Στους ένσαρκους ποιητές της ιστορίας

του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

 

Αναζητώ τους ακρωτηριασμένους δημιουργούς των πόλεων.

Τους σιωπηλούς ποιητές της άγνωστης πλατείας.

Των τραγικών μνημείων δίπλα στους γλάρους.

Των έρημων δρόμων με τους αδέσποτους σκύλους.

Αυτούς που ζούνε στις σελίδες της ιστορίας

και στις μικρές στήλες των εφημερίδων.

Αυτούς που ο λόγος τους λοξοδρομεί

παρεκκλίνει και χάνεται

στις στολισμένες ανθοφορίες των πληγωμένων πάρκων

που φιλοξενούν τη μοναχικότητά τους.

Κάποιες φορές όταν τους συναντώ

προσπαθώ να διαβάσω τις αλληγορίες τους

ν’ αποκωδικοποιήσω τις σιωπές τους.

Όμως έχουν γίνει οι ίδιοι το ποίημα.

Το γλυπτό τους μέσα σε μια στιγμή

κλείνει όλα όσα έχουν γράψει.

Μα εγώ ακόμα βλέπω τον «Άνθρωπο»

να μιλάει με στόμφο στους αδιάφορους περαστικούς.

Και πότε πότε ξεγελιέμαι μέσα στο απρόσωπο πλήθος

συνεχίζοντας ν’ ακολουθώ ένα ένσαρκο ποίημα.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο