room-to-grow-bnner

Στοχαστικές προσεγγίσεις

Γύρω από το μεγαλύτερο αίνιγμα το αίνιγμα της ζωής – ΜΕΡΟΣ Β΄

του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

Η μνήμη ζητάει τα ρέστα της  από αυτό που κάποτε υπήρξε. Ο λογαριασμός της αποσύνθεσης.

***

Ασθενικός τώρα, κατανόησε ότι δεν είναι αυτό που απέμεινε. Η σοφία έρχεται πάντοτε τελευταία.

***

Πόση ομορφιά μας διαφεύγει απ’ αυτό που δε βλέπουμε, όταν βλέπουμε μόνο ένα κατάκοιτο σώμα.

***

Ο ήχος του ρολογιού δεσμεύτηκε και το κεφάλι έγειρε αργά στο πλάι ενός πολυχρησιμοποιημένου νοσοκομειακού ράντσου. Η αγάπη λάτρεψε τη σιωπή. Η εξίσωση της σοφίας.

***

Η ελπίδα ντύθηκε στα λευκά και ο χρόνος ξανακύλησε στα φορτισμένα δωμάτια  των νοσοκομείων. Η τελευταία υποκρισία είναι η Ψευδαίσθηση του αναπόφευκτου.

***

Το κρεβάτι ενός ασθενή, χάσμα, ανάμεσα στην ψυχή και το σώμα.

  ***  

Η διαύγεια σκόνταψε σε ρασοφορεμένους φράχτες. Το κύκνειο άσμα της, η φωνή ενός μάρτυρα τυλιγμένη στις φλόγες από την αγάπη των ιεροεξεταστών της.

***

Δίκαια ακούγονται τα λόγια που δε χάνονται στο χρόνο. Τι άδικο! Μία ελπίδα χάθηκε.  Έπεσε στο πηγάδι του χρόνου.

***

Το χώμα γνώριμο στις παλάμες… είναι μνήμες που τρέχουν μέσα από τ’ ανοιχτά δάχτυλα.

***

Τσιγάρο το τσιγάρο η ώρα έχασε το δρόμο της, μέσα από καπνούς που σχεδίαζαν δαιδαλώδεις διαδρόμους με αναμνήσεις. Και ύστερα αναρωτιέται κανείς πως πέρασε η ώρα! Να μία επαναλαμβανόμενη έλλειψη κατανόησης.

***

Η ουσία της απουσίας κρύβεται πίσω από τα κλειστά μάτια που ονειρεύονται αυτό που δεν τολμούν να πράξουν με ανοιχτά.

***

Το στυλό πάτησε πάνω στη σελίδα μια σκνίπα. Τώρα σε άδειο χαρτί διαφανές εμπειρίες σκνίπας. Το χέρι αδιάφορα άλλαξε σελίδα.

***

Πουκάμισο κουρασμένο από παγωμένο ιδρώτα. Το καρφί στον τοίχο άντεξε το βάρος. H συνεργασία αναφώνησε: Γεύση οξείδωσης.

***

Γυμνές πατούσες μετράνε το κρύο. Το κλιμακοστάσιο των πέντε δακτύλων σε αγκύλωση. Φτέρνες σηκώνουν πάλι το βάρος.

***

Μια ανάμνηση διέγειρε τα όργανα. Αυτονομήθηκε η τρεμούλα, συσπάστηκε το μέσα έξω. Πιάνομαι στον ήχο ενός γουργουρίσματος.

***

Έγραφα όσο άκουγα: Άδειο…άδειο. Για μια στιγμή είδα ένα κενό, άδειασα. Ένα ολάκαιρο άδειο κρύβει το αίνιγμα της ένωσης, αναφώνησα μέσα μου! Γράφω: Πληρότητα!

***

Μία σειρήνα προσπέρασε στο δρόμο. Η σύγκρουση στα αυτιά μου ήταν σφοδρή. Θαρρώ πως πέρασε με κόκκινο.

***

Αγάπησα την αίσθηση του ωραίου. Τώρα αγαπώ την προσφορά της σε μένα. Αύριο ίσως την ανάμνησή της.

***

Μερικοί άνθρωποι κάνοντας ασκήσεις αντιλογίας νομίζουν ότι αναπτύσσουν την διαλεκτική τους ικανότητα, στο τέλος όμως χρησιμοποιούν όλη τους την επιχειρηματολογία για να εδραιώσουν την αδιαλλαξία τους. Τελικά το μόνο που καταφέρνουν είναι να αυξάνουν ακόμη περισσότερο τον εγωισμό τους.

***

Ο καθημερινός φασίζων ανθρωπάκος προσπαθεί να πείσει στανικά τους άλλους ότι πάντα έχει δίκιο. Ευτυχώς που η γνώση δεν έχει πατρίδα και χρώμα.  Όπως επίσης και η βλακεία.

***

Η περιέργεια των παιδιών με τα χρόνια ντύνεται τη βαρεμάρα των γέρων και όλο αυτό το ονομάζουν «η ωριμότητα των χρόνων».

***

Μία εσκεμμένη απώλεια μνήμης: Οι άνθρωποι ύστερα από μία τυχαία γνωριμία υπόσχονται ότι θα ξανασυναντηθούν. Σημειώνουν τηλέφωνα, mail, διευθύνσεις και άλλα πολλά, που  όμως συνήθως μετά από καιρό έχουν ξεχαστεί, καταλήγοντας σε κάποιο συρτάρι.

***

Οι ελκυστικές μυρωδιές από τα ταβερνάκια, που φτάνουν ως τον δρόμο, τραβάνε τους περαστικούς από τη μύτη. Οι πιο εγκρατείς προχωρούν και στην επόμενη στροφή του δρόμου ίσως θα το έχουν ξεχάσει. Οι ευτραφείς όμως όχι, και γι’ αυτό χρεώνονται το κόστος της ακράτειας. Κανείς ωστόσο δεν τους επαινεί για την καλή τους μνήμη ακόμη και όταν έχουν αλλάξει δρόμο.

***

Η αγανάκτηση κρύβει περισσότερο δίκαιο από τον εφησυχασμό. Εξαρτάτε βέβαια πάντα ποιο δίκαιο επικαλείσαι: Του συστήματος ή του λαού;

***

Όταν η τέχνη μιλάει σε όλες τις καρδιές τότε αδυνατεί να ενταχθεί σε ιδεολογίες.

***

Η παράδοση στην ομορφιά της στιγμής, μέσα στο αβυσσαλέο χάος του χρόνου, γεννάει την αίσθηση του παρόντος.

***

Όταν ερωτοτροπεί η βροχή με το χώμα πάνω στο ηδονικό κρεβάτι ενός κήπου, οι ρίζες των δέντρων ξανοίγονται πέρα από το φράχτη. Κάπως έτσι λειτουργούν και οι ασύνορες καρδιές των ανθρώπων.

***

Οι άνθρωποι χτίζουν τούβλο – τούβλο τις συνήθειές τους, μέχρι που κάποια στιγμή αυτός ο τοίχος γίνεται απροσπέραστος. Θα έλεγα πως αυτό είναι το πιο ισχυρό και διαδεδομένο σύνδρομο  ιδρυματοποίησης.

***

Ακροβατώντας πάνω στη ροή μιας θλίψης βούτηξε στο κενό, σαν να σκηνοθετούσε την πορεία ενός έργου που μόνη πηγή έμπνευσης ήταν η τραγικότητα της κατάληξης του.

***

Τα συναισθήματα των καλλιτεχνών πλημυρίζουν τους καμβάδες με εναλλαγές από σχήματα και χρώματα. Οι κινέζοι λένε μία εικόνα χίλιες λέξεις, ώστε να τονίσουν την σημασία της εικονικής δύναμης. Το θέμα όμως είναι κατά πόσο οι αποδέκτες ξέρουν να μεταφράζουν σωστά.

***

Ντύνομαι τη μάσκα της νυχτερινής διασκέδασης και αφήνομαι σ’ ένα σενάριο φθηνό δίχως θεατές. O ήχος μονότονος, εκκωφαντικός, ξύλινος, χωρίς χώρο για συναισθήματα. Τα πανιά της φαντασίας μου κουρελιασμένα, πεταμένα στα αβαθή νερά μιας άμουσης κακοσμίας. Αναζητώ τη σιωπή από ώρα, σαν λύτρωση, κλεισμένος χωρίς να ξέρω για πόσο μέσα στο βρώμικο WC ενός καλά κρυμμένου παραδείσου.

***

Οι ιδέες που έρχονται στο μυαλό μας είναι σαν τους διαβάτες, αιφνίδιες, δε φαίνονται πριν στρίψουν στο δρόμο μας.

***

Αν ο φθόνος και η κακία είναι αποκυήματα της άγνοιας στον άνθρωπο, όπως έλεγε ο Σωκράτης, τότε δε συμφωνώ με τον Κάφκα που λέει ότι «η μεσολάβηση του όφη ήταν απαραίτητη».

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο