room-to-grow-bnner

Στοχαστικές προσεγγίσεις γύρω από το μεγαλύτερο αίνιγμα, το αίνιγμα της ζωής

ΜΕΡΟΣ Α΄

του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

Μόνο οι άνθρωποι δίχως έρωτα για το ωραίο θα μπορούσαν να χλευάσουν μία εμπνευσμένη σκέψη δοσμένη με τέχνη, γεμάτη από εικόνες και συναισθηματικό πλούτο. Μα πόσοι άραγε καταφέρνουν να απογυμνώσουν τον εαυτό τους από λανθασμένες διδαχές του παρελθόντος για να κοιτάξουν έστω και για μια στιγμή καθαρά προκειμένου να σώσουν το παρόν, δηλαδή να σώσουν την παρουσία τους αντιλαμβανόμενοι την αίσθηση του ωραίου;

***

Σύγχρονη Βαβέλ: Ο καθένας δεν εννοεί διαφορετικά μόνο αυτά που λέει, αλλά κατανοεί διαφορετικά και αυτά που βλέπει, διαβάζει ή ακούει. Γι’ αυτό αν με ρωτούσαν κατά πόσο πιστεύω ότι υπάρχει πιθανότητα να υπάρχουν παράλληλοι κόσμοι, θα έλεγα πως, σίγουρα ναι, υπάρχουν δυναμικά τόσοι, όσα και τα κεφάλια που θα μπορούσα να μετρήσω εκείνη τη στιγμή στο δρόμο.

***

Ο λόγος, είναι η γεύση του φαγητού μετά το βρασμό. Το αν θα νιώσουμε δέος ή αηδία μετά απ’ όσα είπαμε εμείς οι ίδιοι ή ακούσαμε απ’ άλλους εξαρτάτε πάντα από τη δοσολογία των λέξεων. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους θα έλεγα πως ο έρωτας ξεκινάει πάντα από το στομάχι, αλλά μόνο η σκέψη καταλήγει πάντα σε αυτό. Εξού και η επανάσταση της κατσαρόλας.

***

Η πιο δυνατή απαίτηση του ανθρώπου απέναντι στο γεγονός της ζωής είναι ο χορός. Ίσως θα έπρεπε το συγκλονιστικό φαινόμενο της ύπαρξης να συνοψιστεί σε μία φράση: «Θα χορέψω το θάνατο για να υπάρξω».

***

Ο Τζον Μίλτον υπήρξε ένας μεγάλος Βρετανός ποιητής και πολιτικός στις αρχές του 17ου  αιώνα. Έγραψε για το Σαίξπηρ, που πέθανε όταν ο ποιητής του χαμένου παραδείσου ήταν οκτώ ετών: «το μόνο μνημείο, αντάξιο να εκφράσει το μεγαλείο του, ήταν το ίδιο το έργου του». Τι παράξενο! Σήμερα οι περισσότεροι πολιτικοί, σε αντιδιαστολή με τα λόγια του Μίλτον, έχουνε καταστήσει τον απλό λαό τον μόνο αντάξιο κληρονόμο της χρεοκοπίας του.

***

Αντιτιθέμενες σκέψεις αμφιλεκτίζουν στο κατακάθι της ύπαρξης.

***

Ο φόβος αναζητά το μόνιμο, λέει ο Κρισναμούρτι. Ίσως  γι’ αυτό το άρρωστο σώμα ν’ αναμένει πάντα τους ανθούς του.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο