room-to-grow-bnner

Στοχαστικές προσεγγίσεις γύρω από το μεγαλύτερο αίνιγμα, το αίνιγμα της ζωής

ΜΕΡΟΣ Δ’

του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

Οι λέξεις γίνονται τόσο ευεπίφορες όταν χάνουν το νόημά τους που στο τέλος φτάνουν να κακοφορμίζουν οι ανθρώπινες σχέσεις.

***

Οι άνθρωποι δεν έχουν εξοικειωθεί με το θάνατο γιατί δεν έχουν εναρμονιστεί με τη φύση. Δεν καταλαβαίνουν ότι ο μόνος τρόπος ανάστασης βρίσκεται στην αγκαλιά της.

***

Η μουσική χορεύει στις παρυφές μίας ανύπαρκτης ανάμνησης. Χρειάζεται μεγάλη τόλμη για τέτοια υπαρξιακά βάθη.

***

Σε περιόδους κοινωνικής παρακμής βιώνουμε την αλληλεγγύη με μία γεύση οξείδωσης.

***

Πολλές φορές οι άνθρωποι κρύβονται στη σιωπή τους, γιατί φοβούνται να αποκαλύψουν τις αδυναμίες του χαρακτήρα τους.

***

Εκεί που ο πόνος του σώματος απεκδύεται το ένδυμα του καθωσπρεπισμού, ο ανθρώπινος εγωισμός  ξετυλίγεται ταπεινωμένος.

***

Όταν ερωτεύεσαι την αλήθεια είναι σαν να σπρώχνεις το τόξο της ύπαρξής σου μέσα στο χρόνο, δίνοντας τη σκυτάλη στο μέλλον. Το πόσο μακριά θα ταξιδέψεις εξαρτάτε πάντα από την ερωτική ένταση με την οποία δόθηκες στην αλήθεια σου σε σχέση με τις αντιστάσεις των κοινωνιών που θα προκύψουν στο μέλλον απέναντι σε αυτή. Αν, λοιπόν, με ρώταγε κάποιος γιατί χάθηκε τόση γνώση από την αρχαία ελληνική γραμματεία έως τις μέρες μας δεν θα μου φαινόταν καθόλου παράλογο που έφτασε μόνο το 3% της ελληνικής σκέψης στα χέρια μας, λαμβάνοντας φυσικά υπόψιν την τεράστια αντίσταση του μεσαίωνα.

***

Πίσω από τη μηχανιστική άμυνα των δέντρων που γέρνουν απρόθυμα από τον άνεμο, κρύβεται μία ολόκληρη διαδικασία εξέλιξης, η οποία μας ξεπερνά και την οποία βέβαια αγνοούμε.

***

Σκληρά ανέκφραστα πρόσωπα… το αντιδιαλεκτικό τίμημα της όποιας λατρείας (ένα δόγμα, μία άποψη, μία σκέψη).

***

Οι σκιές ξέρουν να προσδίδουν στο χρόνο μία ψεύτικη αίσθηση νεότητας, τουλάχιστον έως τη Δύση του ηλίου.

***

Με τη δύση κάθε απόγνωσης πολύ συχνά ανατέλλει η θλίψη. Παρόλα αυτά δεν παύει να μοιάζει με τα σύννεφα, είναι σκοτεινή και μυστηριώδεις. Ωστόσο ποιητική.

***

Η ανασφάλεια μιας ερωτευμένης γυναίκας είναι σαν το ξύλο που φουντώνει στη φωτιά, όπως και ο έρωτά της.

***

Για τους συλλέκτες της πληροφόρησης: Η γνώση χωρίς συναίσθημα έχει τόση γλύκα όση έχει και ένα αποξηραμένο φρούτο. Μοιάζει περισσότερο, θα έλεγα, με μία νάιλον σακούλα γεμάτη πολύτιμα αντικείμενα.

***

Οι μόνοι πραγματικοί εραστές του χρόνου είναι ίσως οι σκέψεις που κάνουμε για πράγματα που μας ξεπερνούν βιολογικά.

***

Όλοι οι πιστοί υμνούν το θεό λέγοντας ότι είναι η πηγή της ζωής. Αρνούνται βέβαια να δεχτούν ότι ο διαλεκτικός τρόπος ίδωσης των πραγμάτων επιτάσσει ότι ο θεός θα πρέπει να είναι και η πηγή του θανάτου. Καλώς λοιπόν οι Έλληνες διείδαν πως το τίμημα της πολλαπλότητας, έναντι της ενότητας του Όντος, πληρώνεται συνεχώς με το θάνατο.

***

Μέσα από τις διαφορές, όταν κάποια στιγμή συγκλίνουν, γεννιέται η πιο όμορφη αρμονία, καθώς τα πάντα αρχικώς βρίσκονται σε διχόνοια. Καλό είναι γι’ αυτό ν’ ανατρέχει κανείς κάποιες φορές στις ρήσεις του Ηρακλείτου, ο οποίος μέσα από τον πόλεμο των αντιθέτων έβλεπε την εξέλιξη όλου του γίγνεσθαι. Κατά τον Ηράκλειτο, λοιπόν, «ὁδὸς ἄνω κάτω μία καὶ ὡυτή». Ο δρόμος που ανεβαίνει κι ο δρόμος που κατεβαίνει είναι ένας κι ο ίδιος δρόμος. Υπό το πρίσμα μίας τέτοιας διαλεκτικής σκέψης οι άνθρωποι σίγουρα θα αναθεωρούσαν τη στάση τους απέναντι σε κάθε είδους απώλεια, η οποία, καλώς εν τέλει, τους οδηγεί στην αμφισβήτηση, δηλαδή στην έλλειψη εμπιστοσύνης τους απέναντι στο θεό, καθώς η πάλη των αντιθέτων συνεχίζεται αιωνίως, δικαιώνοντας το γίγνεσθαι. Ίνα πληρωθεί για μία ακόμη φορά το ρηθέν, ουδέν κακόν αμιγές καλού!

***

Ο θάνατος είναι τόσο εξαρτημένος από τη ζωή όσο και ένας ερωτευμένος με το αντικείμενο του πόθου του.

***

Ο μεγαλύτερος εφιάλτης του θανάτου θα ήταν να μην υπάρχει ζωή. Σε μία τέτοια περίπτωση σίγουρα θα εξαντλούσε τα όρια της κυριαρχίας του πάνω στην ύλη, αλλά δεν θα υπήρχε κανείς να το συνειδητοποιήσει.

***

Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι η μνήμη είναι η γραφή της ψυχής. Θεωρώ ότι η ψυχή είναι κάτι παραπάνω από στεγνή καταγραφή γεγονότων. Θα μπορούσαμε άραγε να δεχτούμε πως όσοι πάσχουν από αλτσχάιμερ τους λείπει ο ψυχισμός;

***

Αν για παράδειγμα καταγράφαμε απλά ένα δέντρο με τα κλαδιά του, τα φύλλα, τους καρπούς του, ακόμη και τη γεύση τους στο στόμα μας, σίγουρα θα υπήρχε πάντα κάτι το οποίο θα διέφευγε από την αντίληψη μας και αυτό το κάτι θα ήταν η βιωματική σύλληψη της μυστικής σχέσης μας με τα πράγματα. Μία σχέση που εν τέλει μας κάνει μοναδικούς ή αν θέλετε μας  δημιουργεί την ψευδαίσθηση της μοναδικότητάς μας. Ό,τι και αν συμβαίνει τέλος πάντων από τα δύο, σίγουρα τις περισσότερες φορές  ένα τέτοιο γεγονός καταγράφεται ως μία αποκαλυπτική και σπάνια εμπειρία. Ορθός λοιπόν έλεγε ο Σοφοκλής για τον Αισχύλο, μιλώντας για την ποιητική του δημιουργία: «Ως μεθύων ο Αισχύλος εποίει τα δέοντα, αλλ’ ουκ ειδώς γε».

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο