room-to-grow-bnner

Στοχαστικές προσεγγίσεις γύρω από το μεγαλύτερο αίνιγμα, το αίνιγμα της ζωής – ΜΕΡΟΣ Ε΄

του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

Ο θάνατος χρεώνει τα ρέστα της ζωής στους αγαπημένους που μένουν πίσω, υποχρεώνοντάς τους για το υπόλοιπο της ζωής τους να σέρνουν τις θαμμένες τους μνήμες από τους λεπτοδείκτες του μυαλού τους.

***

Η ζωή διδάσκει απροειδοποίητα αυτούς που έχουν συνείδηση να διδαχτούν. Όσο για τους άλλους – αυτούς που δεν διδάσκονται – θα ήταν δίκαιο να μένουν μετεξεταστέοι.

***

Απέναντι από κάθε ανάσα μας στέκει ο προς το παρόν ηττημένος θάνατος, εμείς όμως έχουμε ήδη επιλέξει, απλώνοντας το χέρι στη ζωή.

***

Ο κατέχον πάντα θα κατέχεται: Ο θάνατος έχει την ανάγκη της ζωής, όσο και ο Κύριος την ανάγκη του δούλου του.

***

Ο Ρουσώ έλεγε πως οι Πολιτικοί θα πρέπει να λειτουργούν ως υπηρέτες για τους λαούς τους, μιας και ο λόγος ύπαρξής τους είναι ο ίδιος ο λαός.

***

Ίσως στο μέλλον, σε μία κοινωνία με πραγματική Δημοκρατία, η λέξη «Πολιτικός» να υπάρχει στα λεξικά μόνο ως παρένθεση.

***

Κάποια στιγμή θα πρέπει να πάρουμε θέση ως πραγματικοί πολίτες αν θα πρέπει να υπηρετούμε τη Δημοκρατία ή την όποια ιδεολογία.

***

Υποταγή με ελευθερία: Οι ινδιάνοι όταν κατακτήθηκαν από τους Ισπανούς στο ένα χέρι κρατούσαν την υποταγή, αλλά στο άλλο ακόμη την ελευθερία.

***

Η ζωή του καθενός είναι όπως ένα βιβλίο που δεν σελιδομετρείται παρά μόνο στο τέλος.

***

Θα πρέπει να γνωρίζουμε κατά πόσο είμαστε έτοιμοι να σηκώσουμε το βάρος μίας αλήθειας, υπολογίζοντας βέβαια πάντα τις αντοχές μας πάνω στη  ζυγαριά του εγωισμού μας.

***

Πραγματικός τόπος για τον αναζητητή είναι η οδύσσεια του πνεύματος.

***

Οι άνθρωποι φτιάξανε τους θεούς τους τόσο ανώριμους ώστε να συμπεριφέρονται σαν παιδιά που μαθαίνουν καταστρέφοντας ό,τι πιο αγαπημένο έχουν.

***

Ποιος θρησκόληπτος μπορεί να βρει τη δύναμη να αντιταχθεί στην απέραντη αγάπη του θεού ώστε να πει: «θεέ μου μη μ’ αγαπάς άλλο γιατί πονάω;». Εξάλλου, ας μη ξεχνάμε πως  η αγιότητα στηρίζεται στην ανοχή κάποιων ανθρώπων απέναντι στην παιδευτική αγάπη του Κυρίου τους. «Διότι όντινα αγαπά Κύριος, παιδεύει και μαστιγώνει πάντα υιόν τον οποίο παραδέχεται». Συμπέρασμα: Ο κόσμος  υποφέρει σήμερα τόσο πολύ, όπως λένε οι θεολογίζοντες, λόγω της απέραντης αγάπης του Θεού, βοηθώντας τους να αποταμιεύουν μισθό «ουράνιο». Λογικά, λοιπόν, θα έπρεπε κάποιος ν’ αναρωτηθεί πως εάν η κακουχία εισπράττεται ως δωρεά από τον πιστό, τότε η υγεία δεν θα έπρεπε να εισπράττεται κατ’ ανάγκην ως τιμωρία;

***

Σε αυτή τη ζωή παίζουμε την παράσταση, στο τέλος όμως πληρώνουμε το εισιτήριο.

***

Ακόμα και αυτοί που χάνονται μέσα στα βιβλία δε γνωρίζουν  παρά την σκιά αυτού του ονείρου που λέγεται ζωή.

***

Με λογικά επιχειρήματα δεν μπορώ να πείσω ή να πειστώ για την τυχαιότητα του κόσμου, γιατί η λογική υπήρξε και παραμένει το ισχυρότερο αντίδοτο ενάντια στην τυχαιότητα.

***

Δύο λέξεις αντιτίθενται στα όρια της ανθρώπινης ελευθερίας. Ο Έρωτας και ο Θάνατος.

***

Ο χρόνος της μνήμης είναι η μνήμη των εντυπώσεων.

***

Η ζωή είναι ένας δρόμος χωρίς φωτεινούς σηματοδότες.

***

Τι παράξενο! Τα σημαντικότερα γεγονότα κρέμονται στα μανταλάκια των περιπτέρων πριν ξεπλυθούν!

***

Η έλλειψη συνείδησης είναι όπως ένας ουράνιος θόλος στη χάση του φεγγαριού. Στρωμένος από το άδειο τραπέζι της αδιαφορίας.

***

Δεν είναι τόσο η εμπιστοσύνη που οδηγεί κάποιον στην πίστη, όσο η ανάγκη διατήρησης της όποιας ελπίδας σε μία αντικειμενικά χαμένη υπόθεση. Σκεφτείτε έναν άνθρωπο που του λέει ο γιατρός του πως έχει κάποιες εβδομάδες ζωής. Ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης μίας τέτοιας κατάστασης θα ήταν ή ν’ αποδεχτεί το γεγονός του επικείμενου θανάτου του ως έχει, που φυσικά είναι και το πιο δύσκολο ή να εναποθέσει τις όποιες ελπίδες του σε μία «άνωθεν» παρέμβαση που θα άλλαζε το συγκεκριμένο γεγονός. Εάν όμως λέγαμε στον ίδιο άνθρωπο να περάσει το κεφάλι του στη βάση μίας λαιμητόμου για να του το κόψουν, σίγουρα η εμπιστοσύνη του σε μία θεϊκή παρέμβαση θα κατέρρεε σαν χάρτινος πύργος λόγω έλλειψης ελπίδας.

***

Αυτοί που πιστεύουν στην ματαιότητα του κόσμου είναι γιατί έχουν πάρει την ζωή πολύ στα σοβαρά.

***

Ο πάμπτωχος δεν μπορεί να πεθάνει, του λείπει ο ύστατος οβολός.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο