Στην Αλεξανδρούπολη παρουσιάζεται η ποιητική συλλογή της Μαρίας Σφήκα «Άλογα στο στήθος»

Εκδήλωση την Δευτέρα 1 Αυγούστου στο χώρο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης – Πρόκειται για την βραβευμένη 3η συγγραφική δουλειά της συγγραφέως η μητέρα της οποίας καταγεται από τον τόπο μας

Του Γιωργου Πανταζίδη

Την Αλεξανδρούπολη, επέλεξε για να πραγματοποιήσει την πρώτη παρουσίαση της τρίτης της ποιητικής της συλλογής, θέλοντας να τιμήσει με τον τρόπο αυτό τον γενέθλιο τόπο της μητέρας της Χρυσούλας, η κα Μαρία Δ. Σφήκα.
Η ποιητική συλλογή «Άλογα στο στήθος» θα παρουσιαστεί σε εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 1 Αυγούστου και ώρα 7μμ στο χώρο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Αλεξανδρούπολης στο πρώην Καπνομάγαζο. Για το βιβλίο θα μιλήσουν η φιλόλογος συγγραφέας, ποιήτρια και κριτικός λογοτεχνίας Αννα Δεληγιάννη Τσουλπά και ο συγγραφέας ερευνητής Θεόδωρος Ορδουμποζάνης. Ποιήματα θα απαγγείλει υπεύθυνη της δημοτικής βιβλιοθήκης κα Καίτη Μακρή.
Πρόσφατα η κα Σφήκα τιμήθηκε με το 1ο Βραβείο στον 26ο Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό «Κούρος Ευρωπού» για την ανέκδοτη (τότε) ποιητική συλλογή «Άλογα στο στήθος», ενώ στο παρελθόν έχει βραβευθεί και με μια σειρά άλλων διακρίσεων για παλαιότερες συγγραφικές της δουλειές.
Όπως ανέφερε σε συνέντευξή της η συγγραφέας, «ο «Υποκειμενικός Κήπος», ήταν μια ανίχνευση του εξωτερικού κύκλου της ποιητικής εμπειρίας, η «Εισαγωγή στις πονηρίες της χαράς» προχώρησε λίγο πιο μέσα, τα «Άλογα στο στήθος» αποτελούν τον εσωτερικό πια κύκλο, τον ζέοντα πυρήνα, το «δαχτυλίδι της φωτιάς».
Γενικά δεν μ’ αρέσει να εκβιάζω κάποια λογική τάξη ή σειρά στο υλικό μου αν δεν προκύπτει από μόνη της: είμαι πεπεισμένη πια πως η ποίηση είναι ένα φαινόμενο τόσο πειθαρχημένο όσο και χαοτικό. Πρέπει να «αναβλύζει» με χάρη σαν να είναι ένα φυσικό φαινόμενο, αλλά και ταυτόχρονα να στηρίζεται σε μια στιβαρή, τεχνική υποδομή: το «κοίτασμα» πρέπει να μαστευτεί για να αξιοποιηθεί, η έμπνευση πρέπει να υποστεί τη βάσανο της γλωσσικής επεξεργασίας. Όταν γράφω σπάνια λογοκρίνω αυτό που βγαίνει: αφήνομαι σε κάτι μέσα μου που γνωρίζει καλύτερα από μένα, το εμπιστεύομαι και το ακολουθώ. Είναι μια παραίτηση από τη δική μου συνειδητή βούληση, μια μεταφυσικού τύπου παράδοση σε κάποιο άλλο θέλημα, ίσως αταβιστικά αυτό της γλώσσας: εγκαταλείπομαι με ανακούφιση στη φόρα μιας δύναμης που είναι εγώ αλλά και με ξεπερνάει. Ακολουθεί όμως ενδελεχής γλωσσική επεξεργασία για να αποδοθεί με ευκρίνεια η αρχική σύλληψη, το αρχικό συναίσθημα. Χρονολογικά και στυλιστικά μπορεί ν’ ανήκω στην μετα-μοντερνιστική γενιά αλλά η φιλοσοφική προσέγγισή μου απέναντι στη γραφή είναι καθαρά ρομαντική».

Για τη συγγραφέα
Η Μαρία Δ. Σφήκα γεννήθηκε το 1969 στη Λαμία. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του ΑΠΘ με μεταπτυχιακή ειδίκευση στην Δημιουργική Γραφή (Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας) και Υποψήφια Διδάκτορας του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας του ΕΚΠΑ. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά, παρουσιαστεί σε λογοτεχνικές εκδηλώσεις και βιβλιοθήκες ανά την Ελλάδα, διακριθεί σε Πανελλήνιους Ποιητικούς Διαγωνισμούς και συμπεριληφθεί σε συλλογικές εκδόσεις και ανθολόγια. Αυτό είναι το τρίτο της βιβλίο. Έχει εκδώσει δύο ακόμη ποιητικές συλλογές, τον «Υποκειμενικό Κήπο» (εκδ. Οιωνός 2006) και την «Εισαγωγή στις πονηρίες της χαράς» (εκδ. Οιωνός 2011). Ζει στη Ναύπακτο όπου και εργάζεται ως καθηγήτρια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

ΣΥΜΒΙΩΤΙΚΗ ΑΝΑΠΗΡΙΑ
(Πανδαμάτωρ)
Γίνονται όλα όμοια μετά από καιρό,
και τα καλά, και τα κακά:
μας συμψηφίζει ο χρόνος χοντρικά,
απλοποιεί εγωισμούς,
μας στρογγυλοποιεί προς την ιδανική μονάδα.
Ηπιάζουν όλα·
Εξουδετερώνονται
τα τρομερά, αντίθετα φορτία
του θυμού
υπαίτια για τόσες καταιγίδες,
χαλασμούς,
τα λόγια,
οι ειρωνίες,
οι πικρίες,
ώς και το καυστικό οξύ του σάλιου
–πάντα έτοιμο
να εκτοξευτεί απέναντι
σαν το φαρμάκι του φιδιού–
αλλάζει χημική δομή \
και αυτό·

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΠΟΙΗΣΗ
Δεν φαίνονται από μακριά·
ξέρουν μάλιστα απέξω
και δυο-τρεις στίχους
διάσημους, γνωστούς,
που εξυμνούν, συνήθως,
τον ήλιο
ή τα μάτια της
-τους έχουν πάντα πρόχειρους
στο στόμα για ώρα ανάγκης,
για περιπτώσεις δύσκολες
ερωτικής διεκδίκησης
σαν κινδυνεύει να χαθεί
-χωλαίνει επικίνδυνα-
η δική τους πειστικότητα.
Δεν έχουν διακριτικά·
μα τους αναγνωρίζεις
έτσι άτσαλα που κολυμπούν
στο πρώτο φως το πρωινό
βαριεστημένα,
ανόρεχτα,
σαν τα βαριά θηλαστικά.
Μοιάζουν πολύ μ’ εκείνους
που μπαίνουνε στη θάλασσα
για λόγους θεραπευτικούς:
δεν το απολαμβάνουν,
μετρούν τον χρόνο,
τα λεπτά,
όπως συνέστησε ο γιατρός. […]
[Από την έκδοση]

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο