«Σκοπός μου το κείμενο να γοητεύει να διασκεδάζει, να διδάσκει, τους μικρούς αναγνώστες»

Συνέντευξη με την συγγραφέα παιδικών βιβλίων και εκπαιδευτικό Ανδρονίκη Παντελίδου με αφορμή το δεύτερο  παραμύθι της 

Μετά το πρώτο βιβλίο  «Η Αλφαβητοχώρα – Το Ομικρομικρούλη», η Ανδρνίκη Παντελίδου  παρουσιάζει το δεύτερο  παραμύθι της  με τίτλο «Η Αλφαβητοχώρα σε καραντίνα» από τις Εκδόσεις 24γράμματα, με την εικονογράφηση της Κατερίνας Χονδρομπίλα.

Ένα επίκαιρο βιβλίο, που εστιάζει στην πρωτόγνωρη κατάσταση που βιώνουμε, με φόβο, ανασφάλεια, εξ αποστάσεως εκπαίδευση και νέα δεδομένα γύρω από την κοινωνικοποίηση και την μάθηση.

Η κα Παντελίδου μιλά σήμερα για το συναρπαστικό ταξίδι της στον κόσμο του παιδικού βιβλίου, για τον σχολικό εκφοβισμό, αλλά και το ρόλο των γονέων στην σχέση που θα αναπτύξουν τα παιδιά με το διάβασμα, αφού, όπως λέει «τα παιδιά δεν μας ακούν…μας αντιγράφουν».

Η συνέντευξη

-Τι σκέφτεστε όταν γράφετε ένα κείμενο, μια ιστορία για παιδιά;

Τα παιδιά δεν είναι εύκολο κοινό, είναι αυστηροί κριτές και η γνώμη τους με ενδιαφέρει. Όταν γράφω ένα κείμενο για παιδιά σέβομαι πάντα το εύπλαστο της ηλικίας τους και το δικαίωμα τους για ένα αισιόδοξο τέλος, όσο δύσκολο κι αν είναι το θέμα του. Το κείμενο μου οφείλει να διδάσκει μέσα από την ιστορία που ξετυλίγεται. Πρωταρχικός μου σκοπός είναι το κείμενο να γοητεύει τους μικρούς αναγνώστες, να διασκεδάζει, να διδάσκει, να διευρύνει τους δημιουργικούς τους ορίζοντες και να καλλιεργεί την φαντασία τους.

-Ποια είναι τα οφέλη του να διαβάζουμε βιβλία στα παιδιά μας;

Τα οφέλη είναι πολλά περισσότερα από όσα νομίζουμε. Μπορούμε να αρχίζουμε να διαβάζουμε βιβλία στα παιδιά μας από την βρεφική και την νηπιακή ηλικία. Στη εποχή μας υπάρχουν εκατομμύρια επιλογές για να διαβάσουμε βιβλία στα παιδιά μας. Όταν διαβάζουμε βιβλία στα παιδιά καθημερινά έχουν μεγαλύτερη ευχέρεια στην ανάγνωση, εμπλουτίζουν το λεξιλόγιό τους. Αυτό όχι μόνο τα βοηθά να κατανοήσουν τον κόσμο αλλά προοδεύουν ταχύτερα και ο γραπτός και προφορικός τους λόγος βελτιώνεται.

-Από πόσο νωρίς πρέπει να φέρνουμε τα παιδιά σε επαφή με τα βιβλία;

Εγώ θα σας έλεγα…πριν ακόμα γεννηθούν. Υπερβολή; Όχι, δεν νομίζω. Θέλω να πω ότι θα ήταν σωστό να τους διαβάζουμε βιβλία από τη βρεφική ηλικία, από τον πρώτο χρόνο της ζωής τους. Τότε τα παιδιά αρχίζουν να καταλαβαίνουν τι γίνεται στον κόσμο που τα περιβάλει και σαν σφουγγαράκια αρχίζουν να απορροφούν όλα τα ερεθίσματα που δέχονται. Αργότερα όταν θα μπορούν μόνα τους να ξεφυλλίζουν βιβλία, να βλέπουν εικόνες…εμείς πρέπει να είμαστε εκεί…πρόθυμοι να τους εξηγήσουμε και να τους εμφυσήσουμε την αγάπη μας για τα βιβλία.

-Εσάς σας διάβαζαν παραμύθια μικρή;

Κάθε βράδυ.. μπορεί και το απόγευμα. Σε αυτό ήμουν πολύ τυχερή…και ο πατέρας και η μητέρα μας διάβαζαν παραμύθια. Η μητέρα μου  σκαρφιζόταν και δικές της ιστορίες που με το πέρασμα των χρόνων έχουν λίγο ξεθωριάσει από τη μνήμη μου. Θυμάμαι όμως τη φιγούρα της στο δωμάτιό μας, την αγάπη και τη στοργή της. Ο πατέρας μου μας διάβαζε πάντα ένα παραμύθι νωρίς το απόγευμα. Εγώ και η αδελφή μου μεγαλώνοντας θέλαμε να ακούμε περισσότερες ιστορίες και να αποκοιμηθούμε με αυτές. Όταν πήγα στο δημοτικό και έμαθα να διαβάζω και να γράφω…διάβαζα εγώ τα παραμύθια στην αδελφή μου. Ακόμη και σήμερα που τα δικά μου παιδιά έχουν μεγαλώσει ..ακόμη και τώρα αγοράζω παραμύθια.

Θα σας πω μια φράση που έλεγε ο Αϊστάιν, “Αν θέλετε το παιδί σας να γίνει έξυπνο, διαβάστε του παραμύθια. Αν θέλετε το παιδί σας να γίνει ακόμη πιο έξυπνο, διαβάστε του περισσότερα παραμύθια.”

 -Υπάρχουν ωστόσο παιδιά τα οποία λένε ότι δεν τους αρέσει το διάβασμα. Ποια είναι η γνώμη σας;

Δεν υπάρχει παιδί που μισεί το διάβασμα. Υπάρχουν μόνο παιδιά που δεν έχουν βρει το κατάλληλο βιβλίο..

-Ποιο βιβλίο είναι αυτό που σας άρεσε σαν παιδί;

Δύσκολο να ξεχωρίσω…Όλα έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στη ψυχή μου. Ένα βιβλίο που θα έλεγα είναι: Η τούρτα στον ουρανό του Τζάνι Ροντάρι. Ο Ροντάρι έφτιαξε αυτήν την ιστορία με την φαντασία του θέλοντας να στείλει ένα μήνυμα ειρήνης σ’ όλο τον κόσμο. Είναι ένα πανέξυπνο παραμύθι στο οποίο βλέπουμε πως μια ατομική βόμβα γίνεται μια καταπληκτική τούρτα που θα χορτάσει όλα τα παιδιά..

-Πώς εμπνευστήκατε την Αλφαβητοχώρα, τον Ομικρομικρούλη;

Η σκέψη ήταν αστραπιαία, καθοριστική και αφοπλιστική. Μπήκε σαν σίφουνας στο μυαλό μου. Λατρεύω τα μαθηματικά. Το μηδέν…η σκέψη ότι δεν είναι τίποτα. Ένα σύμβολο που δεν αντιπροσωπεύει κάτι. Η μεταφορά του στο κόσμο της γλώσσας ήρθε ξαφνικά και έλαμψε στη σκέψη μου. Όλα τα υπόλοιπα κύλησαν σαν το διάφανο νερό.

-Νιώσατε ποτέ τον εκφοβισμό σαν μαθήτρια;

Θυμάμαι πολλά περιστατικά σαν μαθήτρια…περιστατικά που έχουν μείνει ανεξίτηλα στη μνήμη μου. Θυμάμαι παρέες συμμαθητών να κοροϊδεύουν άλλα παιδιά και ειδικά σε μία συμμαθήτριά μου λεπτοκαμωμένη και ήρεμη. Όπως και το αντίθετο κορόιδευαν έναν συμμαθητή μου με περισσότερα κιλά, ο οποίος δεν τα κατάφερνε τόσο καλά στο ποδόσφαιρο και γενικά στη γυμναστική. Αυτός ο συμμαθητής δεν συμμετείχε σε καμία ομάδα και ντρεπόταν να κάνει γυμναστική.

-Μιλήστε μας για τον εκφοβισμό.

Είμαι εκπαιδευτικός με πολλά έτη προϋπηρεσίας στην τάξη. Θεωρώ ότι δεν θα μπορούσα να βρω καλύτερο επάγγελμα. Η καθημερινή μου επαφή με τα παιδιά είναι αναζωογονητική, Κάθε μέρα είναι διαφορετική. Στα χρόνια που πέρασαν έχω δει παιδιά που βιώνουν τον εκφοβισμό και δεν τολμούν να το πουν γιατί ντρέπονται ή φοβούνται. Πιστεύουν ότι εάν πουν κάτι θα θυμώσουν τα παιδιά που τον εκφοβίζουν και μετά τα πράγματα θα είναι χειρότερα γι’ αυτόν. Πολλά παιδιά νιώθουν ότι αυτά φταίνε. Η σκέψη τους είναι σχεδόν ενοχική και νομίζουν ότι εκείνα προκάλεσαν αυτή την κατάσταση.

-Πώς νομίζετε ότι θα πρέπει να το εξηγήσουν στο παιδί; Τι πρέπει να του πουν ώστε να καταλάβει ότι δεν φταίει αυτό; Να καταλάβει ότι πρέπει να μιλήσει στους γονείς, στην δασκάλα του.

Πρώτα οι γονείς και έπειτα οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να παρατηρούν τις συμπεριφορές των παιδιών. Εάν βλέπουν κάποια ξαφνική αλλαγή στη συμπεριφορά, στη διάθεση τους θα πρέπει να τους προβληματίσει. Θα πρέπει να κουβεντιάσουν με το παιδί τους για τον εκφοβισμό και προσπαθήσουν να του εξηγήσουν ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να  φέρεται με αυτόν τον τρόπο. Με κάθε τρόπο να επιβραβεύσουν το παιδί που συμμετείχε στην κουβέντα και να καταλάβει ότι δεν πρέπει να νομίζει ότι με την κουβέντα αυτή…μαρτύρησε το γεγονός σε αυτούς. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο μαρτυράω και στο ζητάω βοήθεια. Πρέπει να υπάρχει αυτή η επικοινωνία με τον δάσκαλο και με τους γονείς.

Επίσης σημαντικό…οι εκπαιδευτικοί το γνωρίζουν και καθημερινά προσπαθούν.

Ως εκπαιδευτικός γνωρίζω καλά ότι πρέπει να πλησιάσω το παιδί, να έχω όλη τη διάθεση να το ακούσω. Το παιδί να το εισπράξει αυτό…να το καταλάβει. Δεν πρέπει να το κρίνω ή να θυμώσω με αυτό που θα ακούσω. Το παιδί χρειάζεται να νιώσει ότι είναι ασφαλές.

-Κυρία Παντελίδου πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων;

Θυμάμαι ότι από το δημοτικό μου άρεσε να γράφω εκθέσεις και ιστορίες ..που αργότερα τις διάβαζα στην μητέρα μου, στην αδελφή μου και στις φίλες μου. Ως δασκάλα αφηγούμαι πολλές ιστορίες στους μαθητές μου, τους διαβάζω βιβλία στην ώρα της Φιλαναγνωσίας. Έπειτα συζητάμε με τα παιδιά…αν τους άρεσε το βιβλίο, ζωντανεύουμε τους χαρακτήρες και το δραματοποιούμε…παίζουμε ένα μικρό θεατρικό. Οπότε όπως καταλαβαίνετε δεν ήταν μία απόφαση της στιγμής…ήταν όνειρο ζωής.. που με τα χρόνια υπηρεσίας μου σε δημοτικά σχολεία… έγινε πραγματικότητα. Διαβάζω πολλά βιβλία που θα ήθελα να τα είχα γράψει εγώ…αλλά πιστεύω ότι θα προσπαθήσω να δώσω ότι καλύτερο έχω…γιατί αγαπώ τα παιδιά..αλήθεια τα αγαπώ πάρα πολύ!

-Τι πιστεύετε ότι πρέπει να κάνει ένας γονιός για να αγαπήσει το παιδί του βιβλία;

Πολλοί γονείς μου κάνουν αυτήν την ερώτηση. Με ρωτάνε γιατί δεν με ακούει το παιδί μου όταν του λέω να διαβάσει παιδικά βιβλία;

Θα ήθελα απλώς να πω δυο λόγια και να σας προβληματίσω.

Τα παιδιά δεν μας ακούν…μας αντιγράφουν.

Πιστεύω καταλάβατε τι εννοώ!!!

-Το βιβλίο σας προωθεί τη φιλία και τη συνεργασία. Είστε αισιόδοξη ως άνθρωπος; Πιστεύετε ότι ο κόσμος μας μπορεί να γίνει πιο ανθρώπινος με μικρές αλλά ουσιαστικές πράξεις;

Είμαι αισιόδοξη, αγαπώ τη ζωή. Κάθε μέρα είναι μια καινούρια αρχή. Όλοι μπορούμε να συμβάλλουμε ώστε ο κόσμος μας να γίνει πιο ανθρώπινος. Μπορούμε να βοηθήσουμε τον συμπολίτη που βρίσκεται σε ανάγκη. Όλοι μαζί μπορούμε να δημιουργήσουμε κάθε όμορφη στιγμή, να μην υπάρχει αδικία πάνω στη γη. Να δημιουργήσουμε…ναι.. γιατί πιστεύω ότι η ζωή και η δημιουργία πάνε μαζί, όπως έχει πει και η κα Κάρμεν Ρουγγέρη.

Βιογραφικο

Η Ανδρονίκη Παντελίδου κατάγεται από τη Δράμα και ζει στην Κομοτηνή. Είναι παντρεμένη και μητέρα δύο αγοριών. Αποφοίτησε από το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος με ειδίκευση στην Οργάνωση και Διοίκηση Σχολικών Μονάδων.

Εργάζεται σε δημοτικό σχολείο της Κομοτηνής ως εκπαιδευτικός και είναι συγγραφέας παιδικών και εκπαιδευτικών βιβλίων. Συνεργάζεται με τοπικούς φορείς για την προώθηση της φιλαναγνωσίας.

Έχει συμμετάσχει με άρθρα της σε παιδαγωγικά συνέδρια και διεθνή περιοδικά.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο