Ψωμί και Τριαντάφυλλο – Το διαχρονικό αίτημα των γυναικών

της Γιώτας Αγαπητού

Σάββατο βράδυ και μία ακόμη εβδομάδα σε λίγες ώρες θα ολοκληρώσει το ταξίδι της μέσα στο χρόνο.

Μέσα Φλεβάρη και ο καιρός έχει αρχίσει να μυρίζει άνοιξη. Δειλά δειλά τα δέντρα βγάζουν τα πρώτα τους άνθη, ενώ τριγύρω μικρά πολύχρωμα λουλούδια κάνουν αισθητή την παρουσία τους, ομορφαίνοντας το τοπίο, σαν να ετοιμάζονται και κείνα να γιορτάσουν στις οχτώ του Μάρτη την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Μια ιδιαίτερη και σημαντική μέρα, για την οποία έχουν γραφτεί τόσα πολλά πάνω στα δικαιώματα της γυναίκας, αλλά και στην επιρροή της στη διαχρονική εξέλιξη των κοινωνιών. Κείμενα που αναφέρονται στο ρόλο που διαδραμάτισε στην πολιτική, στην τέχνη, αλλά και τις θρησκείες. Ωστόσο, πολλές αναφορές έχουν γίνει ακόμη και για τις γυναίκες της διπλανής πόρτας, που η λάμψη τους δεν οφείλεται στους προβολείς της δημοσιότητας, αλλά στην προσωπικότητά τους και τον καθημερινό τους αγώνα για ένα καλύτερο αύριο. Για τις γυναίκες που παλεύουν με τα θέλω τους και τις απαιτήσεις μίας δήθεν καθώς πρέπει κοινωνίας. Γι’ αυτές που τολμούν να τα βάλουν με το σύστημα, μη θέλοντας να γίνουν οι ίδιες και οι δικοί τους πειραματόζωα των μεγάλων πολυεθνικών συμφερόντων, έχοντας το θάρρος να θυσιάσουν το ψωμί των παιδιών τους, ώστε να γίνουν για κείνα ένα φωτεινό παράδειγμα για το μέλλον, αδιαφορώντας για το δικό τους παρόν. Γυναίκες που μπήγουν τα νύχια τους μέσα στις παλάμες για να μην τσιρίξουν από αγανάκτηση και οργή για όσα συμβαίνουν καθημερινά σε βάρος τους. Για να μην ουρλιάξουν όταν μία ακόμα γυναίκα που πίστεψε στην συντροφικότητα και τον έρωτα έχασε τη ζωή της από έναν άντρα. Έναν άντρα, που όταν ήταν ο ίδιος παιδί οι γονείς του δεν του δίδαξαν τι θα πει σεβασμός προς τον άνθρωπο, αλλά και το πόσο ιερή είναι η ίδια η ζωή από τη φύση της, μαθαίνοντας του μόνο να επιβάλει τα θέλω του με τη σωματική του δύναμη μέσα από την κάθε είδους μορφή βίας.

Αυτός ο άντρας μεγάλωσε από μάνα που δε μπόρεσε πραγματικά να του διδάξει τι σημαίνει αγάπη, κατανόηση και σεβασμός. Εν αγνοία της όμως, ίσως να τον γαλούχησε με τρόπο ώστε να εξελιχθεί σ’ ένα ανθρώπινο τέρας. Γιατί και κείνη δεν έλαβε ποτέ της σαν παιδί την αγάπη που θα έπρεπε από τους δικούς της γονείς. Αντιθέτως η μάνα της τη δίδαξε πώς να υποτάσσεται στον άντρα αφέντη.

Οι γυναίκες με το πέρασμα του χρόνου στο βωμό της μίμησης και τη σκληρότητα που έπρεπε να επιδείξουν για ένα ισότιμο μέλλον,  άρχισαν σιγά σιγά άθελά τους να χάνουν τις ευαισθησίες τους. Να γίνονται ανταγωνιστικές, εκδηλώνοντας συμπεριφορές που θυμίζουν έντονα εκείνες των αντρών. Γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσαν να επιβιώσουν σε εργασιακούς χώρους άκρως απαιτητικούς. Όταν γυρίζουν όμως στο σπίτι κουρασμένες αργά το βράδυ, κάνουν τον απολογισμό της ημέρας που πέρασε, νιώθοντας ενοχές που παραμέλησαν τους ανθρώπους που αγαπούν. Μα πρώτα απ’ όλα νιώθουν ενοχές για τα παιδιά τους, που έμαθαν να ζουν με μία μαμά απούσα από το σπίτι τις περισσότερες ώρες της ημέρας, λόγω εργασίας και κείνα αναγκαστικά να γίνονται μέρα με τη μέρα όλο και πιο ανεξάρτητα, μα όλο και πιο ευαίσθητα. Γιατί υπάρχουν στιγμές που κρυφά από τους άλλους δακρύζουν λόγω αυτής της τόσο σημαντικής απουσίας. Ωστόσο μαθαίνουν από τις πρώτες στιγμές της ζωής τους να μεγαλώνουν με τη γιαγιά ή με μία ξένη γυναίκα που πληρώνεται για να τα φροντίζει. Εντούτοις, όσο κι αν προσπαθούν, η απουσία της μαμάς δεν μπορεί να γίνει συνήθεια. Όμως και  κείνη νιώθει τύψεις που δεν είναι δίπλα στα παιδιά της όταν την έχουν ανάγκη. Γιατί δυστυχώς όταν κι αυτή ήταν παιδί κανείς δεν της είπε ξεκάθαρα ότι ο κόσμος εκεί έξω δεν είναι όπως στα παραμύθια και πολλές φορές όσο κι αν προσπαθεί, οι ιστορίες της πραγματικής ζωής δεν έχουν πάντα αίσιο τέλος.

Σάββατο δεκαεννέα Φεβρουαρίου. Σε δύο εβδομάδες για μία ακόμα χρονιά θα εορταστεί η Μέρα της Γυναίκας. Για κάποιες η μέρα αυτή σημαίνει μόνο μία ξεχωριστή βραδινή έξοδο με τις κολλητές. Ενώ πολλές γυναίκες θα δεχτούν ένα τριαντάφυλλο ως ένδειξη σεβασμού από τους άντρες. Ελάχιστοι όμως θα μπουν στον κόπο ν’ αναρωτηθούν τι πραγματικά γιορτάζουμε. Τη μέρα αυτή η Γυναίκα, πριν από εκατόν εξήντα πέντε χρόνια,  διεκδίκησε το δικαίωμά της στην ισότητα με το σύνθημα «Ψωμί και Τριαντάφυλλο». Ένα σύνθημα διαχρονικό κι επίκαιρο, που ακούστηκε για πρώτη φορά στις οχτώ Μαρτίου του χίλια οχτακόσια πενήντα εφτά από τις εργάτριες των εργοστασίων κλωστοϋφαντουργίας στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Παρόλα αυτά σήμερα, εν έτη δύο χιλιάδες είκοσι δύο, οι γυναίκες εδώ και μήνες, χωρίς ουσιαστικό λόγο, έχουν στερηθεί από την εξουσία το αναφαίρετο και συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα τους στην εργασία, γιατί είχαν την τόλμη να συνεχίζουν να πιστεύουν στο αίτημα της αυτοδιάθεσης του κορμιού τους. Ένα από τα βασικά αιτήματα του παγκόσμιου φεμινιστικού κινήματος του χίλια εννιακόσια εβδομήντα με χίλια εννιακόσια ογδόντα πέντε. Γι’ αυτές τις γυναίκες η ιστορία θ’ αναφερθεί με σεβασμό και θα τις ονομάσει αγωνίστριες, γιατί έχουν το κουράγιο να διεκδικήσουν ένα πιο ελεύθερο και ανθρώπινο μέλλον χωρίς διακρίσεις.

Η γυναίκα όποιον ρόλο τελικά κι αν αποφασίσει να ενσαρκώσει στη μεγάλη σκηνή της ζωής, θα τον ερμηνεύσει με πάθος, μελοδραματισμό, αλλά και ευαισθησία, γιατί και η ίδια η ζωή είναι γυναίκα. Άλλωστε η γυναίκα είναι σαν το τριαντάφυλλο, ευαίσθητη μα και σκληρή όταν θέλει, γιατί έχει μάθει από τις προγόνους της να προστατεύει ότι πραγματικά αγαπάει και να συνεχίζει να διεκδικεί το δικαίωμά της στο «Ψωμί και Τριαντάφυλλο».

 

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο