του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

Ζω τα παλιά εκείνα βράδια των αναμνήσεων

σαν παράπονο ενός κόσμου που χάθηκε.

Για δες…

Τώρα γυρνάμε ο καθένας πίσω στο χθες

όπως τα λουλούδια στις ρίζες τους

ξεσκονίζοντας το παρελθόν.

Πικρό ξεγέλασμα….

Σαν αποτύπωμα θλίψης στην άκρη του ουρανού.

Κι όταν δεν το κάνουμε

εκεί που ο λογισμός μας ξεγελά

λέμε αύριο κι πάλι αύριο.

Σαν κάτι ακαθόριστο να περιμένουμε.

Μα δεν είναι παρά μία φενάκη.

Λέξη παλιά…

Μα τόσο απλή όσο ένα τίποτα.

Όπως το απραγματοποίητο

που το κενό του, ως πολύ, τους ώμους μας τσακίζει.

Μία αλγεινή νοσταλγία χωρίς τίτλο

αποτυπωμένη πάνω στον ανυπόστατο χρόνο.

Ας είναι…

Η απουσία πάντα θα βαραίνει τα εφήμερα.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο