efhmerida1

Μικρές Ιστορίες φαντασίας – Ένας ανοιχτός κόσμος στρωμένος με καλές προθέσεις

του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

Τα λίγα κουπόνια που είχε στην τσέπη του δεν του έφταναν ούτε για τα βασικά τριών ημερών. Ωστόσο πίστευε στη δημοκρατία και χαιρόταν που δε  ζούσε πια σε μία χώρα που, όπως έλεγε ο παππούς του, ο οποίος είχε γεννηθεί σ’ ένα χωριό κοντά στο Σουχούμι κι εκτοπίστηκε κακήν κακώς από την κυβέρνηση στο Ουζμπεκιστάν μαζί με διακόσιες άλλες οικογένειες, τον ανάγκασε ν’ αφήσει πίσω την κινητή και ακίνητη περιουσία του, η οποία πέρασε στα χέρια του κράτους. Αργότερα, με την άρση τον περιορισμών,  μετανάστευσαν στη μητέρα Πατρίδα, καθώς, όπως πίστευαν όλοι, μετά τον εμφύλιο είχε κατακτήσει την ελευθερία και τη δημοκρατία για όλους τους πολίτες της.

Ο Βλαδίμηρος πριν λίγες μέρες άκουσε πως η κυβέρνηση είχε υποσχεθεί δια στόματος του ίδιου του πρωθυπουργού πως θα κτιζόταν αιολικό πάρκο κοντά στην περιοχή στην οποία είχαν εγκατασταθεί μόνιμα οι παππούδες του. Η περιοχή αυτή εδώ και μερικά χρόνια είχε χαρακτηριστεί ως τόπος κοινοτικής προστασίας του δικτύου Natura για την προστασία της χλωρίδας και της πανίδας. Δυστυχώς όμως οι κυβερνώντες δεν είχαν θεσπίσει τ’ αναγκαία μέτρα για την προστασία της και για το λόγο αυτό η χώρα παραπέμφθηκε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Εντούτοις, τώρα με την εγκατάσταση ανεμογεννητριών, σκεφτόταν πως η κυβέρνηση μάλλον έχει κάθε λόγο να χαλαρώσει περαιτέρω το καθεστώς προστασίας της φύσης για την ανάσχεση της κλιματικής αλλαγής.

Ο Βλαδίμηρος συχνά όταν ήταν παιδί πήγαινε με τους γονείς και τον παππού του σ’ αυτό τον οικότοπο φωτογραφίζοντας τα πουλιά, τα καταπράσινα δέντρα και τ’ άγρια ζώα. Ύστερα όλοι μαζί ανέβαιναν στην κορυφή ενός λόφου, άπλωναν τα κιλίμια τους και κάθονταν για να φάνε και ν’ αγναντέψουν το ηλιοβασίλεμα που έπεφτε πάνω στην λίμνη, η οποία έφτανε ως τον απέναντι λόφο και χανόταν στα δεξιά του. Ήταν ωραία εκείνα τα χρόνια. Απλοϊκά, μα τρυφερά κι αθώα. Πολλές φορές έβγαινε στην αυλή του σπιτιού κι αναπολούσε τα παλιά, πίνοντας τον καφέ του κάτω από τον ίσκιο μίας γριάς ελιάς, που προσκαλούσε στα κλαδιά της όλα τα ωδικά πτηνά του οικότοπου. Θυμάται τους δικούς του όταν τον έπαιρναν μαζί τους στις υπαίθριες λαϊκές αγορές, πουλώντας τις ποντιακές φορεσιές, τις οποίες ύφαιναν με πολύχρωμα υφάσματα που έραβαν στη βιοτεχνία του χωριού. Μεγαλώνοντας έμεινε μόνος. Έτσι πριν δέκα χρόνια, όταν η βιοτεχνία πια έκλεισε αποφάσισε να εγκαταλείψει τον τόπο του και να δουλέψει σε μία λιγνιτική μονάδα κοντά στη μεγαλούπολη.

Ο Βλαδίμηρος ζούσε φτωχικά, όμως δεν παραπονιόταν για τη ζωή του. Πίστευε στη δημοκρατία και χαιρόταν που ζούσε σε μία χώρα η οποία, όπως έλεγε κι ο παππούς του, είχε κατακτήσει την ευημερία και την ελευθερία για όλους τους πολίτες της. Ωστόσο εδώ και τρία χρόνια λόγω του προγράμματος απολιγνιτοποίησης, το οποίο ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός, εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής και τη στροφή της κυβέρνησης προς την παραγωγή εναλλακτικών πηγών ενέργειας, έκλεισε το εργοστάσιο στο οποίο δούλευε. Έτσι αναγκάστηκε να βρει μία δουλειά του ποδαριού χωρίς ασφάλιση, μιας κι ο κρατικός έλεγχος ήταν σχεδόν ανύπαρκτος. Εντούτοις, αν και ίσα ίσα τα έβγαζε πέρα, όταν καμιά φορά συναντούσε κάποιο γνωστό στο δρόμο τού έλεγε πως τα κατάφερνε μια χαρά. Παρόλο που το κράτος έκανε εισαγωγές ρεύματος και το κόστος κατανάλωσης ενέργειας ανέβηκε στα ύψη, εκείνον τον ενδιέφερε, όπως έλεγε η κυβέρνηση, να επιδεικνύει καθημερινά την ατομική του ευθύνη. Δεν άναβε το θερμοσίφωνο, παρά μόνο δύο φορές το μήνα, ενώ μέσα στο σπίτι καθόταν συνεχώς σκεπασμένος με τις κουβέρτες, βλέποντας τηλεόραση ή διαβάζοντας κανένα βιβλίο. Καμάρωνε όμως κρυφά που κάποια στιγμή, όπως έλεγε ο πρωθυπουργός, θα αποκτούσαμε ενεργειακή αυτονομία από τα λεγόμενα αιολικά πάρκα, τουλάχιστον σε περιόδους  μη άπνοιας.

Κατά την περίοδο της πανδημίας ελάχιστα περνούσε από την πλατεία της πόλης. Δεν του άρεσε να βλέπει τους αστέγους που είχαν πολλαπλασιαστεί εξαιτίας των παρατεταμένων λοκ ντάουν και τους γιγάντιους αρουραίους που έβγαιναν από τους υπονόμους, ψάχνοντας για τροφή στους παρατημένους και βρόμικους κάδους των σκουπιδιών. Ωστόσο ήρθε και η δική του η σειρά. Το μαγαζί στο οποίο δούλευε έκλεισε κι έτσι έμεινε για μία ακόμα φορά άνεργος. Ο ίδιος είχε κάνει όλα τα εμβόλια, αν και δεν το ήθελε. Περηφανευόταν όμως που συνέβαλλε κι αυτός στο σχέδιο της κυβέρνησης «Επιχείρηση Ελευθερία». Από την άλλη γνώριζε πολύ καλά πως διαφορετικά δε θα του επιτρέπανε να μένει στο κέντρο φιλοξενίας για άστεγους. Άλλωστε τα λεφτά σε οποιαδήποτε δουλειά του ποδαριού θα ήταν ελάχιστα για να μείνει στο νοίκι. Εντούτοις χαιρόταν που ζούσε σε μία χώρα η οποία, όπως έλεγε κι ο παππούς του, είχε κατακτήσει την ευημερία, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια για όλους τους πολίτες της.

Λίγο μετά την κήρυξη του τέλους της πανδημίας σκεφτόταν να φύγει για το χωριό και ν’ ασχοληθεί με τον κήπο του και τις λιγοστές κότες που θ’  αγόραζε. Ήταν συνειδητός πολίτης, δεν ήθελε να εκτρέφει περισσότερα ζώα και κυρίως αγελάδες ή γουρούνια. Είχε ακούσει πως η κυβέρνηση είχε σκοπό να ψηφίσει νόμους περιορισμού των εκπομπών αζώτου που προέρχονταν από την κτηνοτροφία. Έτσι, δεν ήθελε να συμβάλει κι αυτός στην κλιματική αλλαγή. Αποφάσισε λοιπόν πως μάλλον θα έπρεπε να προσανατολιστεί σε νέες εναλλακτικές μορφές τροφίμων ως κομμάτι της ανθρώπινης διατροφής στο άμεσο μέλλον, όπως στην καλλιέργεια εντόμων και κατσαρίδων υψηλής ποιότητας. Εξάλλου η Ευρώπη ήδη είχε εγκρίνει μετά από αιτήσεις εταιριών τη βρώση της πρωτεΐνης κάποιων εντόμων σε σκευάσματα. Μία τέτοια εταιρεία είχε διαβάσει πως άνοιξε πρόσφατα σ’ ένα χωριό, λίγα χιλιόμετρα μακριά από τη μεγαλούπολη όπου έμενε και ζητούσε προσωπικό. Ο ίδιος ούτως ή άλλως δεν έβλεπε τη διαφορά ανάμεσα σ’ ένα πιάτο με αστακό ή σ’ ένα πιάτο με ακρίδες. Άλλωστε ποτέ του δεν είχε φάει αστακό κι ας ζούσε σε μία χώρα που είχε εξασφαλίσει την ευημερία και τη δημοκρατία για όλους τους πολίτες της.

Ο Βλαδίμηρος, κρατώντας σφιχτά στα χέρια του το τηλέφωνο της εταιρείας, πήρε το δρόμο για την πλατεία. Τα κουπόνια που είχε στην τσέπη του ίσα που του έφταναν να περάσει για τις επόμενες τρεις μέρες. Ένιωθε πως ζούσε σ’ ένα κόσμο ανοιχτό, γεμάτο με καλές προθέσεις. Τώρα, με την λήξη σχεδόν όλων των περιοριστικών μέτρων, μπορούσε και πάλι ελεύθερα να είναι υπάκουος.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο

Δικαιούχος ονόματος τομέα (domain name)
Ε. ΛΑΣΚΑΡΑΚΗΣ ΚΑΙ ΣΙΑ ΕΕ
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΓΝΩΜΗ
ΑΦΜ: 082164919
ΔΟΥ: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ

Ιδιοκτήτης: Λασκαράκης Εμμανουήλ
Νόμιμος εκπρόσωπος: Λασκαράκης Εμμανουήλ
Διευθυντής: Λασκαράκης Εμμανουήλ
Διευθυντής σύνταξης: Γιώργος Πανταζίδης
Διαχειριστής: Λασκαράκης Εμμανουήλ

Αρ. Μ.Η.Τ.: 232167

LOGO MHT RGB

              Μέλος του

media
Η ΓΝΩΜΗ - Καθημερινή Εφημερίδα της Θράκης

Τέρμα Αγίου Δημητρίου, Αλεξανδρούπολη

Τηλ 25510 24222, 29888

Fax : 25510 80606

email :  gnomi@gnomionline.gr