Μια συνέντευξη με τον αγωγό του ελληνικού πολιτισμού, τη Δημοκρατία – Μέρος 37ο

 «Το πρόταγμα της δημοκρατίας και ο επαναπροσδιορισμός της επιστήμης προς όφελος των κοινωνιών»

του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

Μετά απ’ όλα όσα έχουμε πει ως τώρα και τις αντιφάσεις τις οποίες κατέδειξες μεταξύ κοινοβουλευτισμού και δημοκρατίας, τι πιστεύεις ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε σήμερα;

Ο κοινοβουλευτισμός έχει εξαντλήσει τις δυνατότητές του. Το ζήτημα, λοιπόν, είναι να επανέλθει η εξουσία στην κοινωνία, στο δήμο, όπως δηλώνει και το πρώτο συστατικό της λέξης δημοκρατία. Ωστόσο, εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε την αναντιστοιχία ανάμεσα στη βία του όχλου ή κάποιων μεμονωμένων ομάδων και των όσων κηρύττουν οι αυτόκλητοι «προφήτες» τους, με τη δύναμη της κοινωνίας και την ικανότητα της να δημιουργεί να συντηρεί ή ν’ αλλάζει η ίδια τους θεσμούς της.

Στη φύση της βίας, όπως πολύ ορθά θα σημειώσει η Χάνα Άρεντ (1906 -1975) στο δοκίμιό της «Περί Βίας», ενυπάρχει η αυθαιρεσία και ο καταναγκασμός. Η πολιτική φιλόσοφος αντιδιαστέλει την άνευ όρων υπακοή  που προκαλεί η βία με ό,τι συντηρεί τη δύναμη και τη βούληση της συλλογικότητας στα πλαίσια της δημόσιας σφαίρας. Ο μόνος δρόμος, λοιπόν, για να περάσουμε ανώδυνα από τον κοινοβουλευτισμό στη δημοκρατία είναι να αρχίσουνε τα παιδιά στα σχολεία να μαθαίνουν στην πράξη ότι πραγματική δημοκρατία και πολιτισμός, σημαίνει την επέκταση της συμμετοχής στα κοινά όλο και περισσότερων πολιτών. Έτσι, από τη μία τα σχολεία θα καταφέρουν ν’ απαλλαγούν από τον ολιγαρχικό τρόπο εκπροσώπησης των οργάνων τους, καθώς τα μέλη των μαθητικών συμβουλίων όλων των σχολικών μονάδων θ’  αναδεικνύονται με κλήρωση, ενώ από την άλλη θ’ αναδυθούν στις μαθητικές κοινότητες οι αξίες της συλλογικής ευθύνης, του ελέγχου, της ισότητας και της ελευθερίας ως προς το πρόταγμα της πολιτικής τους δημιουργικότητας και αυτονομίας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο τα σχολεία των δύο πρώτων βαθμίδων θ’ αποτελούν ένα χώρο εκπαίδευσης μελλοντικών πολιτών οι οποίοι θα μαθαίνουν ν’ άρχονται και ν’ άρχουν, δηλαδή ν’ αναλαμβάνουν υπεύθυνο θεσμικό ρόλο χωρίς ν’ άγονται υπό τη σκιά των συμφερόντων ενός συγκεκριμένου κομματικού μηχανισμού μέσα από συλλαλητήρια και καταλήψεις ή να λειτουργούν ως μακροπρόθεσμες δεξαμενές αυριανών ψηφοφόρων και μελλοντικών στελεχών. Εξάλλου και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση όπου η οξυμένη διάθεση των μαθητών για πολιτικοποίηση και συνδικαλιστική δραστηριότητα συνδέθηκε για δεκαετίες με την επιλογή της μίας η της άλλης πολιτικοϊδεολογικής παράταξης κατά την περίοδο των εκλογών, εν τέλει δεν αποτελούν παρά μια λειτουργία καταγραφής των δυνάμεων και της επιρροής τους μέσα στους φοιτητές, καθώς αυτές λειτουργούν ως το μακρύ χέρι των κομματικών σχηματισμών που υπηρετούν. Εντούτοις, η κατάργηση τους (των παρατάξεων) σε συνάρτηση με την κλήρωση θα μπορούσε ν’ άρει τον πρόωρο κομματισμό στους χώρους των πανεπιστημίων, ενισχύοντας τη δημοκρατικότητα, δηλαδή τη διαφανή και συλλογική συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων.

Η δημοκρατία δηλαδή δεν είναι μία εγγενής κατάσταση στη φύση του ανθρώπου;     

Απεναντίας, η ιστορία μας απέδειξε άπειρες φορές ακριβώς το αντίθετο. Θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε πως η δημοκρατία δεν είναι μία, όπως ανέφερες, εγγενής φυσική ή βιολογική ιδιότητα, ούτε προέκυψε από τύχη, αλλά αποτελεί επινόηση της ανθρώπινης δημιουργικότητας όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν ή το επιτρέπουν, όπως θα έλεγε ο Κορνήλιος Καστοριάδης.

Βασικά και ουσιώδη αιτήματα στο δυτικό κόσμο, καθώς απαγκιστρώνονταν από τη φεουδαρχία και τα σκοτεινά βάθη του Μεσαίωνα, κατακτήθηκαν μέσα από θυσίες και μακραίωνους κοινωνικούς αγώνες. Ανθρώπινα δικαιώματα γύρω από την εκμετάλλευση στην εργασία, την έλλειψη υγειονομικής περίθαλψης, την εκπαίδευση, την προσωπική ελευθερία, την ελευθερία σκέψης και έκφρασης, την ελευθερία πεποιθήσεων και θρησκείας, την ελευθερία του συνέρχεσθε και του συνεταιρίζεσθαι, εκφράστηκαν και κατακτήθηκαν, στο βαθμό που κατακτήθηκαν, μέσα από συλλογικούς αγώνες, δε δόθηκαν ως δώρο ή άπαξ δια παντός από μία ανώτερη δύναμη στις κοινωνίες και σε καμία περίπτωση δε μπορούν να τις εγγυηθούν οι σύγχρονες ολιγαρχίες που τις εξουσιάζουν. Απεναντίας μάλιστα, η ιστορία απέδειξε πως με την πρώτη ευκαιρία πράττουν ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή προσπαθούν ν’  άρουν τα όποια ατομικά και συλλογικά δικαιώματα που κατακτήθηκαν μέσα από αγώνες.

Ας μη ξεχνάμε τα δείνα που υπέστη ο ελληνικός λαός με τα μέτρα ενισχυμένης λιτότητας κατά την μακραίωνη περίοδο των μνημονίων, τα οποία υπεγράφησαν από τους Έλληνες πολιτικούς χωρίς να διαβαστούν, λόγω του μεγάλου όγκου τους, όπως κάποιοι δήλωναν, με το ποσοστό των αυτοκτονιών να εκτοξεύεται το 2015 πάνω από το 35% εξαιτίας της  φτωχοποίησης και όλα αυτά παρά την υποχρέωση του κράτους να μεριμνά για την ασφαλή διαβίωση όλων των πολιτών, σύμφωνα με το άρθρο 21 του Συντάγματος. Εντούτοις, τα χρέη από τα «κόκκινα» δάνεια των δύο μακροβιότερων κομμάτων εξουσίας συνέχισαν ν’ αυξάνονται με ραγδαίους ρυθμούς έως και σήμερα που μιλάμε στα ύψη, σε βαθμό που να μην μπορούν ν’ αποπληρωθούν. Μολαταύτα οι ιθύνοντες φρόντισαν ν’ απαλλάξουν τις τράπεζες και τα στελέχη τους από τις ευθύνες τους για τα θαλασσοδάνεια τα οποία σπαταλήθηκαν σε κόμματα και κακοπληρωτές μεγαλομετόχους, οι οποίοι κρύβονται πίσω από εταιρικά σχήματα. Στον αντίποδα αυτής της κατάστασης οι «αναξιοπαθούσες» τράπεζες με αφορμή την κρίση και τα μνημόνια όχι μόνο γιγαντώθηκαν, κεφαλαιοποιήθηκαν με πολλά δισεκατομμύρια, αλλά και τα σχέδια αναδιάρθρωσής τους άνοιξαν νέους ορίζοντες κερδοφορίας, σε βάρος βέβαια χιλιάδων εργαζομένων που είτε απολύθηκαν με το κλείσιμο δεκάδων καταστημάτων, είτε  συνέχισαν να δουλεύουν με χαμηλότερες αμοιβές εργασίας, όπως βέβαια συνέβη σε όλο το δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Σε ότι αφορά τη διαχείριση της ελληνικής κρίσης ο τέως πρόεδρος των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα στα απομνημονεύματά του με τίτλο «Γη της Επαγγελίας» σημειώνει πως η επιβολή των Μνημονίων στην Ελλάδα ισοδυναμούσε με τη διάσωση των ευρωπαϊκών (γερμανικών και γαλλικών) τραπεζών και των βιομηχανιών τους, καθώς μεγάλο μέρος του χρέους των Ελλήνων είχε συσσωρευτεί αγοράζοντας γερμανικές και γαλλικές εξαγωγές.

Δυστυχώς «πριν αλέκτορα φωνήσαι», κατά τη διάρκεια της πανδημίας και των παρατεταμένων λοκντάουν δημιουργήθηκαν νέες στρατιές ανέργων, χρεωκοπημένων επιχειρήσεων και κόκκινων δανείων από ανθρώπους που είτε είδαν τον τζίρο τους να εκμηδενίζεται, είτε ετέθησαν σε αναστολή εργασίας στο χώρο της υγείας, στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, χωρίς καμία ασφαλιστική κάλυψη. Και όλα αυτά με την απίστευτη παραδοχή των ιθυνόντων της υπέρ  καταγραφής των θανάτων που σχετίζονται με Covid ασχέτως της αιτίας του  θανάτου. Μάλιστα αναφορικά με τους θανάτους και την καταγραφή τους από το βήμα της βουλής ο Υπουργός Υγείας τόνισε ότι ο τρόπος καταγραφής, εδώ και 2,5 χρόνια, δε γίνεται όπως σε άλλες χώρες, καθώς όπως είπε «Εμείς έχουμε επιλέξει και σωστά οτιδήποτε αναφέρεται σε θάνατο που έχει συνοδό Covid, ασχέτως από ποια αιτία είναι να καταγράφεται ως θάνατος Covid. Η Μ. Βρετανία, αν πεθάνεις μετά τις 28 μέρες δεν καταγράφεται. Άλλες χώρες λένε αν υπάρχει έμφραγμα, εγκεφαλικό και μαζί Covid, δεν καταγράφουμε. Εμείς έχουμε την επιλογή ότι ακόμα και ασθενείς που σας πληροφορώ ένα 10% μπαίνει για άλλο λόγο (στα νοσοκομεία) επειδή διαγιγνώσκεται με Covid, και αυτός αν πεθάνει θα καταγραφεί ως Covid. Έχουμε το πιο αυστηρό και διαφανές πλαίσιο καταγραφής που υπάρχει».

Ωστόσο, το ζητούμενο δεν είναι η αυστηρότητα του πλαισίου, αλλά η ακριβής και επιστημονική καταγραφή των αιτιών των θανάτων. Αυτό που θα έπρεπε, να χαρακτηρίζει την πολιτική, όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, εκεί που δεν υπάρχει επιστήμη, είναι η φρόνησις. Αναλογιστείτε, λοιπόν, το μέγεθος της παραπληροφόρησης και υποκρισίας σε βάρος του ελληνικού λαού, καθώς πάνω σε αυτούς τους αριθμούς έχουν βασιστεί πρόστιμα, υποχρεωτικότητες, απαγορεύσεις, φτωχοποιήσεις πολιτών, αναστολές εργασίας, κλείσιμο σχολείων κλπ. Παρόλα αυτά οι υπερβολικές εισαγωγές εμβολιασμένων ασθενών σε σχέση με τους ανεμβολίαστους στις ΜΕΘ, οι οποίες σχετίζονται με Covid, δεν δικαιολογούν πλέον την προηγούμενη συνταγή  κατατρομοκράτησης της κοινωνίας ως προς την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού. Πολλοί επιστήμονες και γιατροί, όπως ο John P.A. Ioannidis ή ο Dr. Wolfgang Wodarg ή ο νομπελίστας καθηγητής Michael Levitt, επισήμαναν ότι οι κορονοϊοί είναι μαζί μας εδώ και αιώνες και αποτελούν τακτικά μέρος των χειμερινών κυμάτων λοιμώξεων ήδη από τις αρχές του 2020, πριν κηρυχθεί καν η «πανδημία». Κατά πόσο, λοιπόν, σήμερα ο πολίτης θα μπορούσε να πεισθεί από Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις που ανατρέπουν την καθημερινότητά του, όταν παραπληροφορείται και δε συμβάλει στην καθιέρωσή τους ώστε να πειθαρχεί χωρίς το φόβο της τιμωρίας συνειδητά σε αυτές, όπως στην εποχή των Δελφικού παραγγέλματος «Νόμω Πείθου», όπου φυσικά ο ίδιος ήταν και νομοθέτης.

Μολαταύτα τα πράγματα στις μέρες μας σε παγκόσμια κλίμακα γίνονται όλο και πιο δυσοίωνα σε βάρος όλων των εθνών από τις υπερεθνικές οικονομικές ελίτ. Ήδη ο Μακρόν επικαλούμενος την πρόσφατη «σειρά σοβαρών κρίσεων» με τον πόλεμο στην Ουκρανία με τη Ρωσία και την κλιματική αλλαγή μίλησε στο υπουργικό συμβούλιο για το τέλος της αφθονίας και της ανεμελιάς, το τέλος του ρευστού χωρίς κόστος, της αφθονίας των προϊόντων τεχνολογίας, των υλικών, γης κι επίσης του νερού! Αντίστοιχα στη Γερμανία ο υπουργός Οικονομίας Ρόμπερτ Χάμπεκ ανακοίνωσε τον περιορισμό στο όριο θέρμανσης και φωτισμού όλων των κτιρίων (δημόσιων και ιδιωτικών), έκτος από τις περιπτώσεις ενοικιαζόμενης στέγης όπου η μείωση θέρμανσης θα γίνεται με προσωπική επιλογή, αλλά και χωρίς ζεστό νερό σε δημόσιους χώρους, με σκοπό την εξοικονόμηση ενέργειας! Ωστόσο, ήδη πριν τον πόλεμο, κατά την Gazprom, η μεταπώληση φυσικού αερίου από τη Γερμανία  σε χώρες όπως η Ουκρανία και η Πολωνία, επέφερε τεράστια κέρδη στους πρώτους, αυξάνοντας όμως την τιμή του φυσικού αερίου στην ευρωπαϊκή αγορά, λόγω έλλειψης. Αντίστοιχα οι δυτικοί κατηγόρησαν τον Ρωσικό κολοσσό ότι στέλνει μικρή ποσότητα αερίου στην ευρωπαϊκή αγορά ώστε ν’ ασκεί πίεση επί των Ευρωπαίων.

Όλα αυτά πριν κάποια χρόνια μπορεί να φάνταζαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας, εντούτοις ως απάντηση από την Κομισιόν στο πρόβλημα της ενεργειακής και κατά συνέπεια «επισιτιστικής κρίσης» προς τους ευρωπαίους πολίτες θεωρείται πλέον η βρώση ακριδών, σκουληκιών και γρύλων. Μάλιστα η βρετανική εφημερίδα Guardian ανακοίνωσε «Τα έντομα μπορούν να μετατραπούν σε γεύσεις που μοιάζουν με κρέας, βοηθώντας στην παροχή μιας πιο φιλικής προς το περιβάλλον εναλλακτικής λύσης στις παραδοσιακές επιλογές κρέατος, ανακάλυψαν οι επιστήμονες».

Με πρόσχημα την κλιματική αλλαγή νέες εταιρείες που αναπτύσσουν συνθετικό κρέας στα εργαστήριά τους για να τρέφεται ο πληθυσμός του πλανήτη, από επενδυτές που χρηματοδοτούν την ανάπτυξή τους, όπως ο Τζεφ Μπέζος και ο Μπιλ Γκέιτς, αποδεικνύονται εξαιρετικά κερδοφόρες, μιας και δε χρειάζεται η καλλιέργεια σοδειάς για την εκτροφή ζώων. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο πως ο τομέας εναλλακτικών τροφίμων έχει ήδη επιφέρει τεράστια κέρδη σε εταιρείες, οι οποίες αναμένεται στο μέλλον να αποκτήσουν τεράστιο μερίδιο της αγοράς σύμφωνα με την συμβουλευτική εταιρεία AT Kearney.

Εντωμεταξύ η επιστημονική ομάδα του Έλον Μασκ στην εταιρεία Neuralink εργάζεται πυρετωδώς στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης ώστε να επιτύχει τη συμβίωση ανθρώπινου εγκεφάλου – μικροτσίπ με στόχο την ανθρώπινη αναβάθμιση, ώστε να εξασφαλίσει, όπως αναφέρει ο ίδιος, ένα είδος εκδημοκρατισμού της νοημοσύνης στον πλανήτη για να μη γίνει αντικείμενο μονοπωλίου και οδηγήσει στην ύπαρξή της μόνο σε ψηφιακή μορφή από κυβερνήσεις και εταιρείες κολοσσούς. Μάλιστα, υπό τη δαμόκλειο σπάθη της περιβαλλοντικής καταστροφής, ο ίδιος έχει χαρακτηριστεί ως πρόσωπο της χρονιάς για το 2021 από τους Financial Times καθώς έχει προκαλέσει μια ιστορική στροφή στην παγκόσμια αυτοκινητοβιομηχανία, με τεράστιες επενδύσεις προς την ηλεκτροκίνηση. Με λίγα λόγια η παγκόσμια ελίτ απεργάζεται ένα ευγονικό, εφιαλτικό και θαυμαστό καινούριο κόσμο, όπως τον φαντάστηκε ήδη από το 1932 ο  Άλντους Χάξλεϊ στο διασημότερο μυθιστόρημα του «Ο θαυμαστός καινούριος κόσμος», όπου οι επιστημονικές κατακτήσεις θα εφαρμόζονται παγκοσμίως σε όλους τους τομείς της ζωής, ορίζοντας τα ηθικά όρια της ανθρωπινότητάς μας.

 Όλα αυτά πραγματικά μοιάζουν με τρομακτικό σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Εντούτοις τι θα μπορούσε να γίνει; Πώς θα μπορούσε η ανθρωπότητα να ξαναβρεί τα βήματά της;

 Η λύση βρίσκεται στις ίδιες τις κοινωνίες και στην πρωτογενή δύναμη που έχουν να διαμορφώνουν οι ίδιες το μέλλον τους, όπως συνέβαινε και στην αρχαιότητα. Δυστυχώς η «πολιτικοποιημένη» επιστήμη, εξ όσων φαίνεται σε όλους τους τομείς, έχει καταστεί πλέον το δεκανίκι στη διαχείριση της εξουσίας των παγκόσμιων αγορών σε βάρος των λαών. Στο βαθμό, λοιπόν, που στην περίοδο του διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης βασικό αίτημα της κοινωνίας ήταν ο διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας, ο οποίος επετεύχθη στη Γαλλία το 1905, σήμερα αυτό το πρόταγμα θα πρέπει να στραφεί μεταξύ της παγκόσμιας οικονομικής ελίτ και των πολιτικών που συνεργούν στα συμφέροντά της, με  την επιστήμη, κυρίως για την υπεράσπισή των στόχων της, που δεν θα έπρεπε να είναι άλλοι από την αναζήτηση της γνώσης και της αλήθειας προς όφελος πάντα της ανθρωπότητας και όχι εις βάρος της, όπως συμβαίνει στις μέρες μας κατά κόρον.

 

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο