Με σεβασμό απέναντι στην Αλήθεια – «Ο αντιδιαλεκτικός μονόλογος της υποχρεωτικότητας»

«Πᾶσά τε ἐπιστήμη χωριζομένη [247a] δικαιοσύνης καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς πανουργία, οὐ σοφία φαίνεται.» (Πλάτωνος: Μενέξενος)

του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

Αλήθεια πότε ήμαστε πιο πολύ ο εαυτός μας, όταν μιλάμε ή όταν σωπαίνουμε;

Όταν λέμε αυτά που θέλουμε ή όταν λέμε αυτά που θέλουν οι άλλοι;

Κατά τον Κορνήλιο Καστοριάδη η δημοκρατία και η φιλοσοφία στηρίζονται στην αμφισβήτηση της ετερονομίας. Πώς αλλιώς θα μπορούσε κανείς να διεισδύσει στο βάθος της ύπαρξής του και του κόσμου μέσα στον οποίο βρίσκεται και που παράγει τη συνείδησή του χωρίς να σκεφτεί πρώτα; Μόνο μέσω της ατομικής συμμετοχής όλων των πολιτών στις αποφάσεις που τους αφορούν μπορεί να σπάσει το φαντασιακό μίας άρρωστης κοινωνίας, η οποία όταν λειτουργεί ως οντότης δεν δύναται να βλάψει τον εαυτό της.

Η αλήθεια, λοιπόν, δεν απαιτεί τον καταναγκασμό της όποιας μονοδιάστατης  σκέψης για να την πλησιάσουμε. Προσδίδει από μόνη της το άμεσο αίσθημα της χαράς σε αυτόν που την εισπράττει. Είναι αυθυποστήρικτη. Δεν ξεγελιέται από αντιδιαλεκτικούς μονόδρομους και τιμωρητικού χαρακτήρα υποχρεωτικότητες, οι οποίες θέτουν τους πολίτες ως στιγματισμένους στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής.

Η ουσία της ελευθερίας και της αλήθειας που αυτή απαιτεί έγκειται επί της ουσίας και πριν απ’ όλα στο να είναι κανείς ελεύθερος από την ανισότητα που ενυπάρχει στην ίδια την κοινωνία και ακόμη περισσότερο στο αίτημα της  θεσμικής βούλησης της ίδιας της κοινωνίας. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα ως προς την ανάκτηση της ελευθερίας που σήμερα προβάλλεται  ως ατομικό ψευτοδίλημμα.

Η ζωή φίλοι μου δεν ξεγελιέται. Όλα στη ζωή τίθενται κάτω υπό το αίτημα της συνέπειας και την εξαντλητική βάσανο της κριτικής σκέψης.

Εξάλλου, τι άλλο είναι η συνείδηση παρά ο πόνος αυτών που έχουν υποστεί τις συνέπειες της πανδημίας αλλά και των συνακόλουθων παρενεργειών που αυτή επέφερε.

Η συνείδηση είναι η μόνη που ξέρει να μιλήσει πραγματικά με τον εαυτό της, μην την απαξιώνεται μέσα από αντιδιαλεκτικούς μονολόγους μονοδιάστατων θέσεων καθολικού χαρακτήρα.

Σήμερα που το σύστημα θέλει να διχάσει την κοινωνία, που παίζει με παγκόσμιους όρους χωρίς τη σύννομη γνώμη της κοινωνίας, η ευθύνη της πολιτικής τάξης και της εκκλησίας είναι τεράστια ως προς τη στάση τους απέναντι στο εγχείρημα της υποχρεωτικότητας.

Το τραγικό μεγαλείο όλων των σπουδαίων ανθρώπων ήταν και είναι να τραβάνε μπροστά με σημαία την αλήθεια και το βίωμα της, που αυτό έρχεται ως λύτρωση και  ως χάρις σε μία ζωή αυτεξούσια και δουλεμένη πάνω στο αμόνι της ύπαρξης  και που ουδεμία σχέση έχει με την απλή πληροφόρηση, αλλά είναι παρούσα στην κάθε στιγμή που περνά μέσα στο χρόνο που της έχει δοθεί με το όποιο τίμημα.

Ο Ρωμαίος φιλόσοφος Σενέκας μας λέει πως η μόνη ιδιοκτησία είναι ο χρόνος μας. Μόλις ασθενήσει ένα άτομο και σε προέκταση μία κοινωνία, μία χώρα ολόκληρη, τότε αναρωτιέται κανείς πόσα άπειρα δικά του δευτερόλεπτα έχει σφάξει γιατί δεν ήταν παρόν. Γιατί βρισκόταν κάπου ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον, δίχως να έχει τιμήσει τα δευτερόλεπτα που του αντιστοιχούσαν στο σύνολό τους.

Για όλους τους μεγάλους ουμανιστές η ζωή δεν έχει κανένα νόημα στην επιμήκυνση, αλλά στη συμπύκνωση της και τις υψηλές αρετές που αντλούν από αυτή όπως η ελευθερία, η αυτοδιάθεση και τόσες άλλες. Αυτή η έλλειψη παρόντος είναι ο πραγματικός μαζικός μεταδοτικός φόβος μας.

Η διαίρεση του χρόνου, η διαίρεση της ζωής είναι μία πλάνη, ενώ από την άλλη η ίδια η ζωή απαιτεί την αμεσότητα των πράξεών μας την κάθε στιγμή. Αύριο συμπολίτες μας, οι μέχρι χθες νομοταγείς φορολογούμενοι, θα χάσουν τις δουλειές τους επειδή τόλμησαν ν’ ακούσουν την αλήθεια τους. Τη δική τους αλήθεια. Ήδη η κοινωνία διχάζεται. Ας μην εμπλέξουμε και τα παιδιά σε αυτό το παιχνίδι της διαίρεσης και του διχασμού.

Εξάλλου, ο πρώτος νεκρός σε κάθε πόλεμο μεταξύ κοινωνίας και κράτους (το οποίο έχουν ενσαρκώσει οι κυβερνώντες για τον εαυτό τους) είναι η Αλήθεια.

Σήμερα, λοιπόν, που διακυβεύεται η αλήθεια, η ελευθερία η αυτοδιάθεση και η συνέπεια, η ίδια η ζωή απαιτεί από τους ποιμένες της εκκλησίας να γίνουν μπροστάρηδες στον αγώνα της ελεύθερης επιλογής των συνανθρώπων μας, της μη υποχρεωτικότητας, της κατάργησης της ανισότητας για τα παιδιά μας, για τις νέες γενιές, για τους ανθρώπους που έχουν οικογένειες με χίλιες υποχρεώσεις και αύριο θα βρεθούν στο δρόμο της ανεργίας.

Άλλωστε, όλοι οι πνευματικοί άνθρωποι που αναζητούν την αλήθεια αυτό κάνουν, δεν παραμένουν στο φυσικό επίπεδο του διχασμού, αλλά ταυτίζονται με την πηγή της συνείδησης όλου του κόσμου.

«Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει ημάς» (Ἰω. η΄ 32) Ενώ αντίθετα το ψέμα δεν ελευθερώνει, δεν αποδεσμεύει ενέργεια. Τουναντίον, επιζητεί την υποστήριξη όλου του κόσμου για να σταθεί και δη των μονοδιάστατων μέσων χειραγώγησης.

Η ζωή απαιτεί την κατάθεσή όλων μας γιατί στο τέλος χωρίς κατάθεση δεν θα λάβουμε τίποτα από την ίδια τη ζωή.

Εάν πραγματικά οι Πατέρες της εκκλησίας πιστεύεται ότι υπηρετείτε την αλήθεια τότε ποιος ο λόγος να κάνετε το σταυρό σας ώστε να προστατευθείτε όταν προσφέρετε το μπράτσο σας; Ποιος ο λόγος να σκέφτεστε ότι αν είναι θέλημα του Κυρίου να πάτε κοντά του – κανείς δεν ξέρει – θα πάτε χωρίς να δειλιάσετε, επειδή κάνατε το λάθος ν’ ακούσετε τους ειδικούς; Γιατί δεν τολμάτε να εμπιστευτείτε την αλήθεια σας; Γιατί εμπλέκετε το θεό στις προσωπικές σας αποφάσεις; Γιατί φτάσατε ν’ αγγίζετε με καχυποψία τον πλησίον σας; Εξάλλου και αν ακόμα πεθάνετε θα ζήσει η αγάπη σας. Τι πιο αγνό απέναντι σε αυτό το αίτημα της ζωής, στην αγάπη. Κανείς που αγαπάει την γυναίκα του ή τα παιδιά του δεν αμφισβήτησε την αγάπη του, ούτε πήγε να δει αν η γυναίκα του του βάζει δηλητήριο στο φαγητό.  Η ζωή είναι αγάπη. Ο θεός είναι αγάπη. Η αλήθεια είναι αγάπη. Είναι αυτή η ίδια η οντότης στην ολότητά της και όχι μία απλή κενή λέξη, εμπλεκόμενη σε μη εγκεκριμένες πειραματικές γνώμες.

Γι’ αυτό και ό,τι ενώνει ακολουθεί τη γλώσσα της αλήθειας, είναι αρετή, ενώ κάθε τι που διχάζει είναι αμαρτία ή αστοχία, απώλεια ενεργείας και φθορά. Κάθε διχόνοια ασχημονεί έναντι της ενότητας του συνόλου της κοινωνίας και επιστρέφει πίσω με το τίμημα της εισπρακτέας δυσαρμονίας των πράξεών μας. Ενώ παράλληλα εκπαιδεύει τις συνειδήσεις μας στο να παραμένουν ανάλγητες απέναντι στο πόνο και την αγωνία των συνανθρώπων μας.

Αυτό είναι το κύριο ανάχωμα προς τη Δημοκρατία. Αυτή η συντήρηση του “διαίρει και βασίλευε των ολιγαρχιών”. Αφού επί της ουσίας δημιουργείται μια εσωτερική αντιπαλότητα που καταργεί στην πράξη το αυτόβουλο και το ελεύθερο σκεπτικό του πολίτη επί πρακτικών ζητημάτων και όχι πάνω σε ευρύτερα θεωρητικά μοντέλα όπως τα περιγράφει η μια ή η άλλη ιδεολογία.

Εν τέλη ή την Δημοκρατία θα μάθουμε να υπηρετούμε και τις αξίες που αυτή φέρει μέσα της ή την όποια ιδεολογία-ιδεοληψία μας… ΔΙΑΛΕΞΤΕ !!!!!

Ας μην κρύβεται ο καθένας πίσω από την όποια εξουσία και τ’ από – κόμματα που επέλεξε να υπηρετήσει. Η ζωή απαιτεί τον άνθρωπο αυτεξούσιο και την κατάθεση της φιλότητας για να υπάρξει.

Με σεβασμό απέναντι στην Αλήθεια!

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο