room-to-grow-bnner

Με μια πιρόγα στις όχθες του Έβρου

της Γιώτας Αγαπητού

Δέλτα του Έβρου, φθινόπωρο, σιγά-σιγά  η φύση αρχίζει να βάφει με χρυσό και καφέ τα φύλλα από τα πλατάνια και τις λεύκες, ενώ οι ιτιές συναγωνίζονται με τα μακρόστενα σκουροπράσινα φύλλα τους τα πλατύφυλλα δέντρα της όχθης. Σχεδόν σούρουπο, λίγο πριν οι τελευταίες ζεστές μέρες του καλοκαιριού αποχωρίσουν αφήνοντας σιγά σιγά τη θέση τους σ’ ένα βαρύ και μακρόσυρτο χειμώνα, όπως αληθινά ταιριάζει σ’ αυτό το βόρειο άκρο της ελληνικής γης.

Ο Ήλιος έτσι όπως δύει  δημιουργεί μια μαγική εικόνα, σαν πίνακας σπουδαίου ζωγράφου του 18 αιώνα που έχει ‘’εγκλωβίσει’’ με τα πινέλα του την ομορφιά των χρωμάτων που του αποκαλύπτει η  Φύση. Τα νερά του ποταμού κατακόκκινα, χαιρετούν  μία ακόμη ημέρα που φεύγει. Παντού σιωπή, σχεδόν απόκοσμη, που μόνο κάποιες στιγμές τη διακόπτει το φτερούγισμα ενός πελαργού, ο οποίος έχει ξεμείνει  σε αυτόν τον απόμερο τόπο στις  εσχατιές της Ευρώπης. Τώρα πια είναι καιρός  ν’ αφήσει τη φιλόξενη γι’ αυτόν τούτη γη και να πετάξει για πιο τροπικά μέρη, δίνοντας στο «άπειρο» την υπόσχεση ότι θα ‘ρθει και του χρόνου να χτίσει ξανά εκεί τη φωλιά του. Την ηρεμία στην ορισμένη σιωπή της στιγμιαίας αιωνιότητας έρχεται να ταράξει με τα κουπιά της μια χειροποίητη ξύλινη πιρόγα, αγγίζοντας σχεδόν ερωτικά τα νερά.

Ο Φαίδωνας και η Άννα αφήνοντας για λίγες μέρες την πολύβουη ζωή της Αθήνας έχουν έρθει στη μικρή καλύβα που απέκτησαν εδώ και σχεδόν μία δεκαετία στις όχθες του Δέλτα του Έβρου. Μία απλή κατασκευή, λιτή και φιλόξενη, που τους παρέχει τις βασικές τους ανάγκες.

Το ζευγάρι γνωρίστηκε πριν σχεδόν δεκαπέντε χρόνια στην αίθουσα αναμονής του γραφείου ενός συμβούλου ψυχικής υγείας. Εκείνη σχεδόν στα είκοσι, ενώ αυτός στα εικοσιπέντε. Η Άννα είχε διαγνωστεί με μία ασθένεια που παρέλυε τα κάτω άκρα της, ενώ ο Φαίδωνας έβγαινε από το λαβύρινθο των ουσιών. Στην αρχή η γνωριμία τους ξεκίνησε αμήχανα, φιλικά και στη συνέχεια μετατράπηκε σε μία σχέση ερωτική και συντροφική, όπως ένα χέρι αναζητά ένα άλλο χέρι που έχει την ανάγκη της πλησμονής. Όταν η Άννα γέμιζε με αμφιβολίες για την ζωή ή όταν ο Φαίδωνας πάλευε κάποιες στιγμές λόγω έντονης απόγνωσης με τους δικούς του δαίμονες ο ένας συμπαραστέκονταν στον άλλο.

Σε όλα αυτά που βίωναν είχαν για παρέα τους την Hope (Ελπίδα) ένα θηλυκό κανίς που το αγαπούσαν σαν παιδί τους. Την είχανε βρει μια μέρα τραυματισμένη στο δρόμο κοντά στο σπίτι που έμεναν στα Εξάρχεια, κάποια χρόνια πριν και από τότε την έπαιρναν πάντα μαζί τους όπου και αν πήγαιναν. Ακόμα και στην καλύβα τους που την είχανε αποκτήσει από τον αγαπημένο παππού του Φαίδωνα, ο οποίος την είχε χτίσει μόνος του με το πρόσχημα πως ήθελε να ξεφεύγει πηγαίνοντας για ψάρεμα και κυνήγι, αλλά στην πραγματικότητα ήθελε να μένει μόνος μακριά από τους ανθρώπους, απολαμβάνοντας την ηρεμία της φύσης.

Έτσι λοιπόν, όταν ο Φαίδωνας έπαιρνε άδεια από τη δουλειά του ταξίδευαν με την Άννα στο Δέλτα του Έβρου για ν’ απολαύσουν την μαγεία και την ηρεμία που τους προσέφερε ο μαγικός τούτος υδροβιότοπος. Με την προτροπή της συντρόφου του, αλλά και με υπομονή και επιμονή ο νεαρός άντρας έφτιαξε μία πιρόγα για να πηγαίνουν βόλτες οι δυο τους, γιατί ήταν από τα λίγα πράγματα που τους ξεκούραζε και τους έκανε να νιώθουν ελεύθεροι.

Εδώ και λίγη ώρα η Άννα ζήτησε από το Φαίδωνα να πάνε μία βαρκάδα στο ποτάμι. Ένα τόσο όμορφο ηλιοβασίλεμα όσο αυτό εκείνη δεν θα ήθελε να το χάσει, γιατί της θύμιζε το ηλιοβασίλεμα που είχαν αντικρίσει για πρώτη φορά όταν είχαν έρθει στο Δέλτα του Έβρου.

Στην Άννα άρεσε να λέει ότι η ηρεμία που σου προσφέρει ο υδροβιότοπος του Δέλτα είναι βάλσαμο για την ψυχή. Της άρεσε πάντα να ρίχνει μία μικρή κουβέρτα στους ώμους της και έχοντας για παρέα δύο ζεστά φλιτζάνια  τσαγιού από βότανα της περιοχής που μάζευαν οι ίδιοι, να κάνουν βαρκάδα. Την ηρεμούσε  να βλέπει το πρόσωπο του Φαίδωνα  να φωτίζεται από ηρεμία και γαλήνη και πιο κάτω να παρατηρούν τους πελαργούς μαζί με τους ροδοπελεκάνους και τις σταχτόχηνες να τους συντροφεύουν στην βόλτα τους σκίζοντας τον ουρανό και αγγίζοντας τον ήλιο, καθώς εκείνος βυθιζόταν όλο και περισσότερο στα χρυσοκόκκινα νερά του ποταμού δίνοντας τη θέση του στην έναστρη νύχτα.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο