«Μακάρι να μπορούσε όλος ο κόσμος να ταξιδεύει, θα ήταν πολύ πιο όμορφος ο πλανήτης».

Της Μαρίνας Κωστοπούλου

Ο Γιώργος Αξαρλής είναι ένας νεαρός άνδρας με καταγωγή από την Θεσσαλονίκη που τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στην Κούβα ως ξεναγός και διερμηνέας. Λάτρης της λατινοαμερικάνικης κουλτούρας και “Cubaspecialist” – όπως αυτοχαρακτηρίζεται – αυτό που τον ξεχωρίζει είναι το μεγάλο και αστείρευτο πάθος του για ταξίδια και περιηγήσεις σε μερικά από τα πιο μακρινά και άγνωστα στους πολλούς μέρη του πλανήτη. Από το Μπενίν μέχρι την Τανζανία και από το Τόγκο έως το Νησί του Πάσχα και την Ανταρκτική, ο Γιώργος έχει βρεθεί σε μέρη που οι περισσότεροι δεν τα έχουμε ακούσει ποτέ. Είναι ένας από τους ελάχιστους «τουρίστες» που επισκέφθηκαν την Βόρεια Κορέα του Κιμ Γιονγκ Ουν, την άκρως επικίνδυνη Ταϊτή και την Δημοκρατία του Νίγηρα, ένα από τα φτωχότερα μέρη του κόσμου. Ένας σύγχρονος James Cook με άπλετο χιούμορ, θετική διάθεση και μια βαθιά γνώση του κόσμου και των ανθρώπων.

Είχα την χαρά να μιλήσω μαζί του ενώ βρισκόταν στην Κύπρο κι ετοιμαζόταν να αναχωρήσει για το Καζακστάν.

Πάμε, λοιπόν, να τον γνωρίσουμε καλύτερα.

Από μικρή ηλικία αγαπούσε ιδιαίτερα τις ξένες γλώσσες και αυτές ουσιαστικά αποτέλεσαν την γέφυρα που τον οδήγησαν να ανακαλύψει τον μεγάλο έρωτα της ζωής του, τα ταξίδια. Με δικά του λόγια. «Σε νεαρή ηλικία συμμετείχα σε ένα καλοκαιρινό πρόγραμμα εθελοντικής εργασίας στην Ισπανία με κίνητρο να γνωρίσω νέους από άλλες χώρες, να μάθω την κουλτούρα τους και να μιλήσω τις γλώσσες που ήξερα. Μου άρεσε πολύ η εμπειρία, αλλά όχι το ταξίδι ως ταξίδι. Δεν είχα δηλαδή την επιθυμία να γυρίσω τη χώρα που επισκέφθηκα. Το επόμενο καλοκαίρι συμμετείχα σε άλλο αντίστοιχο πρόγραμμα στην Κούβα. Μετά το πέρας του προγράμματος οι φίλοι μου αποφάσισαν να γυρίσουν όλη τη χώρα με ωτοστόπ. Εγώ δεν τους ακολούθησα, αλλά ακούγοντας αργότερα τις ιστορίες από τις περιηγήσεις τους, αποφάσισα να επιχειρήσω το πρώτο μου πολύμηνο ταξίδι. Επισκέφθηκα τέσσερις χώρες, Εκουαδόρ, Περού, Βολιβία και Χιλή και έτσι γεννήθηκε ο έρωτας…Από τότε αποφάσισα πως αυτό θα κάνω στη ζωή μου».

Αναρωτιέμαι…Υπάρχει άραγε χώρα που δεν έχεις ακόμη επισκεφθεί;

Ναι, αρκετές. Έχω πάει σε πάνω από εκατό χώρες και μέσα στους επόμενους μήνες θα εμπλουτιστούν με άλλες έξι, αλλά μου μένουν αρκετές δεκάδες ακόμη. Και φυσικά με ορισμένες από αυτές που έχω ήδη επισκεφθεί έχω αφήσει πολλές εκκρεμότητες, ενώ σε κάποιες άλλες είτε λόγω συρράξεων είτε λόγω βίζας δεν προβλέπεται να πάω στο άμεσο μέλλον. Είναι όμως αλήθεια πως αυτές που με ενδιέφεραν περισσότερο τις επισκέφθηκα.

Έχεις νιώσει ποτέ να σε κουράζει ένα πολύμηνο ταξίδι και η μεγάλη προετοιμασία, που φαντάζομαι, ότι απαιτεί;

Δεν προετοιμάζω τα ταξίδια μου. Δεν κάνω κρατήσεις εκτός κι αν πρόκειται για κάτι το εξαιρετικό που απαιτεί υποχρεωτικά κράτηση (π.χ. κρουαζιέρα στην Ανταρκτική) και γενικά περνάω ελάχιστο χρόνο πριν το ταξίδι προγραμματίζοντας κάτι σχετικά με αυτό, πέρα από το να διαβάσω για τον προορισμό και να διαλέξω τι θα μου άρεσε να επισκεφθώ μέσες άκρες. Αυτή τη στιγμή είμαι στην Κύπρο για παράδειγμα και δεν ξέρω αν αύριο θα είμαι στα κατεχόμενα ή στο ελληνικό κομμάτι. Σε 10 μέρες θα είμαι στο Καζακστάν και δεν ξέρω πού θα κοιμηθώ. Γενικά η προετοιμασία δεν με κουράζει, διότι δεν προγραμματίζω και πολλά.  Θεωρώ πως αφαιρεί κομμάτι του ενθουσιασμού. Επίσης προσπαθώ με ζήλο να μην βλέπω φωτογραφικό υλικό από τα μέρη που θα επισκεφθώ. Προτιμώ η πρώτη εικόνα που θα έχω να είναι όταν τα αντικρίσω ο ίδιος».

σ.σ. Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσω – καθώς πολλοί θα αναρωτιούνται – ότι  ο Γιώργος δεν είναι ένας εισοδηματίας που έχει λύσει τα βιοποριστικά του προβλήματα και γυρίζει τον κόσμο στον ελεύθερο χρόνο του. Είναι ένας νέος άνθρωπος με τα ίδια προβλήματα και τις ίδιες ανησυχίες, όπως όλοι μας. Αυτό που τον διαφοροποιεί είναι ότι πολύ συνειδητά έχει αποφασίσει να ακολουθήσει ένα άλλο μοντέλο και πρότυπο ζωής, μακριά από τα καθιερωμένα. Θέλει να γνωρίσει όλο τον πλανήτη και το πέτυχε. Τίποτα και κανένας – πόλεμοι, οικονομική δυσπραγία, επαγγελματικές υποχρεώσεις, προσωπικές αναστολές και φόβοι – δεν κατάφεραν να τον σταματήσουν.

Για ποιο λόγο πιστεύεις οι Έλληνες δεν έχουμε ταξιδιωτική κουλτούρα και παιδεία; Στο εξωτερικό υπάρχει το λεγόμενο “gap year”, το διάστημα μετά το τέλος του σχολείου και πριν την έναρξη των σπουδών που οι νέοι ταξιδεύουν ανά τον κόσμο ασκώντας παράλληλα περιστασιακή εργασία. Έτσι, γνωρίζουν στην ουσία καλύτερα τον εαυτό τους, τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους. Γιατί εδώ δε συμβαίνει κάτι παρόμοιο;

Νομίζω ότι είναι συνδυασμός πολλών αιτιών, αν και σίγουρα η ταξιδιωτική κουλτούρα του Έλληνα βελτιώθηκε πολύ από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 κι έπειτα. Επιγραμματικά θα έλεγα ότι ορισμένοι από τους λόγους είναι καταρχήν η Ελληνίδα μάνα! Υπερβολικό; Δεν μπορούμε ωστόσο να αρνηθούμε ότι υπάρχει στη χώρα μας μια κουλτούρα υπερπροστατευτισμού πιο έντονη σε σχέση με άλλες χώρες. Επίσης, οι εργασιακές συνθήκες στην Ελλάδα δεν ευνοούν την απόφαση για ένα πολύμηνο ταξίδι.  Επιπλέον, ανήκουμε σε γενιές που οι γονείς τους δεν έχουν ταξιδέψει πολύ. Αλλιώς μεγαλώνει ένας Νεοζηλανδός που οι γονείς του ταξίδεψαν όλο τον κόσμο ως χίπηδες κι αλλιώς ένας Έλληνας γύρω στα τριάντα, του οποίου οι γονείς πέρασαν από χούντα, οικονομική αδυναμία να ταξιδέψουν και μια κουλτούρα εξοικονόμησης χρημάτων που πηγάζει από την ανασφάλεια των δικών του γονιών που πέρασαν εποχές πολύ πιο δύσκολες. Τέλος, θα έλεγα ότι ο μέσος Έλληνας από μικρή ηλικία συνηθίζει να περνάει τις διακοπές του στο χωριό ή στο εξοχικό που διαθέτει η οικογένεια και συχνά δεν ψάχνει κάτι διαφορετικό. Αποτελεί συνήθεια και ως γνωστόν οι συνήθειες δεν αλλάζουν εύκολα.

Πιστεύεις ότι ισχύει το κλισέ που θέλει μέσω των ταξιδιών να γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου και τις δυνατότητές σου;

Νομίζω γενικά όταν βγαίνεις από την “comfort zone” – ζώνη ασφαλείας σου δοκιμάζεσαι κι άρα γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου. Τα ταξίδια είναι μια τέτοια εμπειρία, αν και όχι η μόνη. Πήγα κάποτε να εργαστώ εθελοντικά με άτομα με ειδικές ανάγκες και ήταν μια πολύ πιο έντονη εμπειρία από οποιοδήποτε ταξίδι. Αυτό που σίγουρα κάνει το ταξίδι είναι να σου προσφέρει ένα σημείο αναφοράς, ώστε να κάνεις συγκρίσεις με τον τρόπο και τόπο ζωής σου, οπότε και πολλές φορές εκτιμάς ή κοιτάς επικριτικά πράγματα που θεωρείς δεδομένα. Πριν λίγες μέρες επισκέφθηκε την Ελλάδα η κοπέλα μου από την Κούβα, ήταν το πρώτο της ταξίδι στο εξωτερικό, είναι τρομερό το πώς το πρώτο σου ταξίδι σε εκπλήσσει, σε κάνει να αρχίσεις να σκέφτεσαι τα πάντα και να ζυγίζεις περισσότερο τα πράγματα.

Μου δίνεις την πάσα να σε ρωτήσω αν θα μπορούσες ποτέ να ερωτευτείς μια γυναίκα που δε συμμερίζεται το πάθος σου για ταξίδια και εξερεύνηση;

Ναι, έχει συμβεί. Πολλές από τις σχέσεις μου ήταν με κοπέλες από χώρες (όπως η Κούβα στην οποία ζω) όπου πολύ μικρό κομμάτι του πληθυσμού έχει την δυνατότητα να ταξιδέψει, ακόμη και εντός της χώρας τους πολλές φορές. Είναι βέβαια απαραίτητη προϋπόθεση να κατανοεί την δική μου ανάγκη να ταξιδέψω. Αλλά υπάρχουν πολύ περισσότερα πράγματα σε μια σχέση από την αγάπη για τα ταξίδια.

Οι γονείς σου ζουν στην Ελλάδα. Σου λείπουν;

Ναι και ναι, αν και είμαι σίγουρος πως περισσότερο τους λείπω εγώ. Με βλέπουν λίγες εβδομάδες το χρόνο και ξέρουν πως ταξιδεύω για μεγάλα διαστήματα από επιλογή, χρόνο τον οποίον θα μπορούσα να περνάω μαζί τους. Ποτέ ωστόσο δε μου ζήτησαν να μην ταξιδεύω. Γενικά είμαι τυχερός, γεννήθηκα σε μια οικογένεια που παρότι δεν είχε ταξιδιωτική κουλτούρα όταν ξεκίνησα εγώ να ταξιδεύω, υπήρχε ενθάρρυνση στο να κάνω ό,τι με ευχαριστεί και με κάνει ευτυχισμένο. Είμαι αληθινά ευγνώμων για τους δικούς μου.

σ.σ. Εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει η οπτική του σχετικά με την Ελλάδα του σήμερα που μαστίζεται από μια παρατεταμένη οικονομική και όχι μόνο κρίση και πολλοί, ιδιαίτερα νέοι, θέλουν να εγκαταλείψουν. Η άποψη του Γιώργου ξαφνιάζει ευχάριστα και αποτελεί ένα αισιόδοξο και ελπιδοφόρο μήνυμα. «Ζω σε μια χώρα όπου το βιοτικό επίπεδο είναι απείρως κατώτερο της Ελλάδος, όπου μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού δεν έχει φάει ποτέ σε εστιατόριο, δεν έχει περιηγηθεί ποτέ στο διαδίκτυο. Έχω γνωρίσει κόσμο που ζώντας σε νησί δεν έχουν δει ποτέ την θάλασσα. Η Ελλάδα, ακόμη και σήμερα, είναι μια πάρα πολύ πλούσια κοινωνία με πολλές ευκαιρίες εντός κι εκτός αυτής. Είναι ευλογία να έχεις γεννηθεί σε τόσο ανεπτυγμένη και πλούσια χώρα, ακόμη και τώρα στην κρίση. Η κοπέλα μου – επιστήμονας σημειωτέον – πριν λίγες μέρες είδε για πρώτη φορά πλυντήριο πιάτων, μπήκε σε πολυκατάστημα και δοκίμασε…αχλάδι! Στην Ελλάδα παίρνουμε πολλά πράγματα ως δεδομένα. Η χώρα εξακολουθεί να είναι μια από τις πολύ πλούσιες κοινωνίες του πλανήτη. Χώρος για μιζέρια και παραίτηση δεν πρέπει να υπάρχει». Δεν θα μπορούσα να αποφύγω να μην του ζητήσω να κάνει μια σύντομη αξιολόγηση σε σχέση με τα μέρη που έχει επισκεφθεί.

Η πιο όμορφη χώρα που θέλεις να πηγαίνεις ξανά και ξανά.

Χωρίς δεύτερη σκέψη το Περού. Ανεξάντλητη χώρα, με ανεπανάληπτη ποικιλία σε τοπία από οάσεις μέχρι παγετώνες, εκπληκτική κουζίνα, καταπληκτικούς ανθρώπους, ατέλειωτες δραστηριότητες, μυστήριο, εκπλήξεις, μαγεία. Το Περού έχει τα πάντα! Ειδική μνεία θα έκανα στην φύση του Παλάου, την φιλοξενία του Ιράν, τη μοναδικότητα της Ινδίας, την κουζίνα της Ιαπωνίας, την αυθεντικότητα του Νίγηρα, τις πόλεις της Ισπανίας, τις γυναικάρες της Κολομβίας, τους ανθρώπους του Λάος, του μυστηρίου της Αιθιοπίας ή του Νησιού του Πάσχα, της ίντριγκας της Βορείου Κορέας.

Το καλύτερο ταξίδι που έκανες ποτέ

Πέρυσι, ένα μικρό έπος σε Περού, Βολιβία, Χιλή, Αργεντινή και Ανταρκτική. Ειδικά στο Περού κατόρθωσα να επισκεφθώ δυο “νέες” χαμένες πόλεις των Ίνκας που σώζονται σε εξαιρετική κατάσταση. Για να φτάσει κανείς εκεί διασχίζει χιόνια, ζούγκλες, ανεβαίνει στα 5.000 μέτρα, χτυπιέται από χαλάζι, τροπικές βροχές και μετά από πέντε άκρως κοπιαστικές ημέρες φτάνει στο Choquequirao και τη Vilcabamba. Είχα την δυνατότητα να βρεθώ μόνος μου μέσα στο παλάτι του τελευταίου Ίνκα και να δω  απίστευτα τοπία που δεν έχει δει ψυχή. Ανεκτίμητη και ανεπανάληπτη εμπειρία!

 Στην Βολιβία ακολούθησα τα χνάρια του Τσε στον δονκιχωτικό του δρόμο και στην Ανταρκτική έκανα καγιάκ με φώκιες, πιγκουίνους και φάλαινες κυριολεκτικά σε απόσταση αναπνοής. Αυτό ήταν θεωρώ το πληρέστατο ταξίδι που έχω κάνει.

Σε μικρότερο βαθμό θα έβαζα τα ταξίδια μου σε Ινδία, Αιθιοπία, Ιαπωνία, Ισλανδία, Τανζανία, για διαφορετικούς λόγους το καθένα. Γενικά πάντως τα ταξίδια που είχαν τη μεγαλύτερη ποικιλία σε τοπία, θρησκείες, αρχαιολογία και φύση είναι και αυτά που μου μένουν πιο έντονα. Επίσης έχω μια αδυναμία σε χώρες με σημαντικό αρχαιολογικό πλούτο.

Ταξίδια. Μόνος ή με παρέα;

Νομίζω όλα τα πράγματα στη ζωή είναι καλύτερα με την κατάλληλη παρέα. Έτσι είναι και τα ταξίδια – εμπειρίες άλλοτε καλές, άλλοτε κακές που σε δένουν με αυτόν που τις μοιράζεσαι. Αλλά και μόνος του ταξιδεύει κανείς έχει την ευκαιρία να γνωρίσει κόσμο στον δρόμο, αλλά και να περάσει χρόνο με τον εαυτό του. Ένα από τα καλύτερα ταξίδια μου ήταν στο Νησί του Πάσχα.  Πήγα μόνος κι όμως μού έμεινε αξέχαστο. Μακάρι να μπορούσε όλος ο κόσμος να ταξιδεύει, θα ήταν πολύ πιο όμορφος ο πλανήτης μας.

Κι ενώ τον ακούω να διηγείται μαγεμένη τις περιπέτειες και τα απρόοπτα από τα διάφορα ταξίδια του, δεν μπορώ να μην θαυμάσω αυτόν το νεαρό άνδρα που πραγματοποιεί και ζει το όνειρό του πασχίζοντας σκληρά και καθημερινά. Έχω μπροστά μου έναν ευτυχισμένο άνθρωπο, σπάνιο πράγμα πλέον στην εποχή της μιζέριας που διανύουμε. Ο Γιώργος είναι εδώ για να μας θυμίσει ότι τίποτα δεν είναι τόσο δύσκολο κι ακατόρθωτο όσο πιστεύουμε. Το μεγαλύτερο εμπόδιο για να ακολουθήσουμε τα όνειρά μας, όποια κι αν είναι αυτά, είναι – μαντέψτε – εμείς οι ίδιοι και οι φραγμοί που θέτουμε στον εαυτό μας.

Καλά ταξίδια, Γιώργο!

Μου έδωσες ένα υπέροχο μάθημα ζωής απλά και μόνο με το παράδειγμά σου.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο