Λειτουργία δεύτερης αίθουσας στα «Ηλύσια» και σχέδια για νέο, μεγάλο θερινό σινεμά

Μιλά στη ΓΝΩΜΗ ο ιδιοκτήτης του κινηματογράφου Ευθύμης Παπασταφίδας: Το εγχείρημα που ξεκίνησε πριν 7 χρόνια, η στήριξη του κόσμου, οι δυσκολίες του covid και η ενεργειακή κρίση. «Τα κέρδη μας έχουν μειωθεί αισθητά, όμως, δεν θα αυξήσουμε τις τιμές, έχουμε αποφασίσει, όσο κρατά η κρίση αυτή, να είμαστε απλά βιώσιμοι»

 της Κικής Ηπειρώτου

Επτά χρόνια λειτουργίας και παρουσίας στα πολιτιστικά δρώμενα της Αλεξανδρούπολης συμπλήρωσε πριν λίγες μέρες ο κινηματογράφος «Ηλύσια». Επτά χρόνια γεμάτα όμορφες στιγμές, αλλά και δυσκολίες. Σήμερα, μιλά στη ΓΝΩΜΗ ο ιδιοκτήτης του κινηματογράφου Ευθύμης Παπασταφίδας, για το πώς ξεκίνησε αυτό το εγχείρημα και για την πορεία του στο χρόνο, με τις αγωνίες και αναποδιές, αλλά πάντα με τη θερμή στήριξη του κόσμου. Ο κ. Παπασταφίδας μιλά για τα μελλοντικά του σχέδια, στα οποία συγκαταλέγεται η λειτουργία δεύτερης αίθουσας στα «Ηλύσια» αλλά και η αναζήτηση κατάλληλου χώρου για τη δημιουργία ενός μεγάλου θερινού κινηματογράφου.

Η συνέντευξη

-Κύριε Παπασταφίδα, πρόσφατα συμπληρώθηκαν 7 χρόνια από τη λειτουργία του κινηματογράφου «Ηλύσια» υπό τη δική σας διαχείριση. Πώς ξεκίνησε αυτό το ταξίδι για εσάς;

Ήμουν επικεφαλής μίας ομάδας στην Κω, όπου λειτουργούσαμε από το 2012 ως το 2015 δύο κινηματογράφους, έναν χειμερινό κι έναν θερινό, ήταν δημοτικά ακίνητα. Ένα από τα παιδιά της ομάδας ψάχνοντας για κάποια πράγματα σχετικά με τον κινηματογράφο, ανακάλυψε τυχαία από κάποιο άρθρο ότι η Αλεξανδρούπολη δεν έχει κινηματογράφο κι ότι όλος ο κόσμος που θέλει να δει μια ταινία πηγαίνει μέχρι την Κομοτηνή. Αυτό εμένα μου φάνηκε απίστευτο, μία πόλη σαν την Αλεξανδρούπολη, με τόσους κατοίκους, να μην έχει δικό της κινηματογράφο, κι αμέσως το έψαξα. Είδα σε ποιον ανήκει το κτίριο, επικοινώνησα με τον Σύλλογο Κυριών και Δεσποινίδων, μίλησα με την πρόεδρο και μου είπε ότι ήταν έτοιμοι να το δώσουν για να γίνει μαγαζί με ρούχα. Μου είπαν «ελάτε να τον πάρετε», να γίνει κινηματογράφος, γιατί δεν υπήρχε κάποιος σοβαρός ενδιαφερόμενος. Τον Αύγουστο του 2015 ήρθα , μίλησα με σύλλογο, συμφωνήσαμε και κάναμε την κίνηση.
Ήταν κάτι πολύ δύσκολο για μένα, η ζωή μας ήταν μια χαρά στην Κω με τη γυναίκα μου, είχα τους συνεργάτες μου, απλώς μου φάνηκε μία μεγάλη ευκαιρία. Έκανα πρόταση στο συνεργάτη από την Κω που ανακάλυψε ότι δεν έχει κινηματογράφο η πόλη να το αναλάβουμε μαζί και συμφώνησε. Αυτά το 2015… σήμερα νιώθουμε δικαιωμένοι. Είχα μάθει τη δουλειά από το 2012 στην Κω και ήμουν σίγουρος ότι θα πετύχει, λόγω του μεγάλου πληθυσμού που έχει η πόλη και των φοιτητών, και λόγω του ότι ένας κινηματογράφος είναι απαραίτητος. Ήμουν πεπεισμένος ότι θα πετύχει.
Από εκεί και πέρα, φυσικά, υπήρχαν δυσκολίες, άγχος, όμως, με βοήθησαν πάρα πολύ όλοι στην προετοιμασία, από μηχανικούς και συνεργεία, ήταν όλοι φιλικοί και χαρούμενοι γιατί ανοίγαμε πάλι τον κινηματογράφο της πόλης. Οπότε, από την πρώτη στιγμή, είχαμε την στήριξη της τοπικής κοινωνίας και αυτό μας έδωσε δύναμη.

-Οπότε, τα πρώτα χρόνια κύλησαν ομαλά…

Ναι πολύ ομαλά, δεν είχαμε κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα. Πήραμε βέβαια μεγάλο ρίσκο, ο χώρος ήταν σε κακή κατάσταση, δαπανήθηκαν πολλά χρήματα για να τον φέρουμε στην κατάσταση που είναι σήμερα. Κεφάλαια δεν υπήρχαν, οπότε έπρεπε να ανοιχτούμε, έχουμε καταφέρει όμως να αποσβέσουμε όλες τις επενδύσεις που έγιναν, έχουμε ξεχρεώσει. Η επιχείρηση συνεχίζει και είναι βιώσιμη παρά τα προβλήματα των τελευταίων ετών.

-Την περίοδο της πανδημίας, μας έλειψε πολύ ο κινηματογράφος. Πρέπει να ήταν μία πολύ δύσκολη περίοδος και για εσάς, να πρέπει να κλείσετε τις πόρτες ή να τις ανοίξετε με ένα σωρό περιορισμούς.

Για μένα, προσωπικά, ψυχολογικά ήταν πολύ δύσκολο. Κλείσαμε στην αρχή από Μάρτιο ως Ιούλιο του 2020, μετά λειτουργήσαμε ως τέλη Οκτώβρη και μετά πάλι lockdown για 8 ολόκληρους μήνες. Στην αρχή δεν είχαμε μεγάλη στήριξη, ήταν πολύ δύσκολα, ψυχολογικά, αλλά και οικονομικά, αφού χάναμε κεφάλαια κάθε μέρα.

-Πέρασε από το μυαλό σας μήπως δεν μπορέσετε να ανοίξετε ξανά;

Όχι, δεν πέρασε αυτό από το μυαλό μου, ήμουν σίγουρος ότι κάποια στιγμή θα φτιάξουν τα πράγματα, ήλπιζα απλά, όταν θα γινόταν αυτό, να είμαστε ακόμη δυνατοί. Δεν ήξερε κανείς πόσο θα αντέξουμε. Αλλά με το που ανοίξαμε, ο κόσμος επέστρεψε στον κινηματογράφο, παρά τα μέτρα, τις αποστάσεις, τις μάσκες, τα πιστοποιητικά εμβολιασμού. Μας δυσκόλεψε αυτό, δεν μπορούσαμε να επιτρέψουμε σε κόσμο που δεν είχε εμβολιαστεί να μπει μέσα, ενώ χρειάστηκε και έξτρα προσωπικό για τους ελέγχους. Ήταν πολύ δύσκολη διαδικασία και για μένα και για όλη την ομάδα. Παρ’ όλα αυτά μας στήριξε ο κόσμος, με το που ανοίξαμε ήρθαν να δουν ταινίες. Σιγά – σιγά πήραμε τα πάνω μας.

-Έχει επανέλθει  η κίνηση στα προ πανδημίας επίπεδα;

Η συμπεριφορά του κόσμου είναι όπως πριν την πανδημία, δηλαδή, πλέον, από τον Σεπτέμβριο ο κόσμος δεν φοβάται και μας το λέει. Πάρα πολλοί πελάτες που είχαν να έρθουν δύο χρόνια στο σινεμά, τώρα επιστρέφουν.
Όσον αφορά τα κέρδη της επιχείρησης, δεν έχουμε επιστρέψει σε περιόδους προ πανδημίας, κι αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι έχει ακριβύνει πάρα πολύ η ενέργεια. Εμείς καταναλώνουμε πολλή ενέργεια είτε για να θερμάνουμε είτε για να ψύξουμε το χώρο, επίσης τα μηχανήματα προβολής καίνε πολύ ρεύμα. Έτσι, έχει πολλαπλασιαστεί το κόστος της ενέργειας, ενώ έχουμε και ανατιμήσεις στα προϊόντα που εμπορευόμαστε και τις υπηρεσίες που χρησιμοποιούμε.
Παρ’ όλα αυτά, δεν έχουμε αυξήσει τις τιμές μας ούτε στα εισιτήρια ούτε στα προϊόντα του κυλικείου μας. Κρατάμε τις ίδιες τιμές κι απορροφούμε τις αυξήσεις, οπότε έχουν μειωθεί αισθητά τα κέρδη μας. Αλλά είναι επιλογή μας να κρατήσουμε τις τιμές χαμηλά, γιατί αφουγκραζόμαστε την κοινωνία, βλέπουμε τι συμβαίνει και θεωρούμε ότι πρέπει να παραμείνει μία προσιτή διασκέδαση ο κινηματογράφος και κάνουμε ό,τι μπορούμε για να απορροφήσουμε τις αυξήσεις. Αυτός είναι ο λόγος που έχουν μειωθεί τα κέρδη μας, αλλά είναι επιλογή μας, για όσο διαρκεί αυτή η περίοδος με τις τιμές της ενέργειας και τον πληθωρισμό να είναι τόσο ψηλά, να παραμείνουμε απλώς βιώσιμοι.

-Τι ταινίες προτιμά να βλέπει ο κόσμος;

Ξεκινάμε από τα παιδάκια, όλα τα παιδικά το Σαββατοκύριακο έχουν κόσμο. Μάλιστα, κάτι που γίνεται τα τελευταία χρόνια όλο και πιο συχνά είναι να διοργανώνουμε παιδικά πάρτι, δηλαδή ο γονέας κερνάει τους συμμαθητές και τους φίλους του παιδιού του κινηματογράφο και, είτε πριν είτε μετά την προβολή, κόβουν και τούρτα. Αυτό έχει γίνει πάρα πολύ της μόδας. Μετά είναι οι έφηβοι, που προτιμούν  περιπέτειες, οι φοιτητές, που επιλέγουν ταινίες φαντασίας και θρίλερ…

-Πώς σχολιάζετε όσα κατά καιρούς λέγονται περί κόπωσης στην κινηματογραφική παραγωγή, αλλά και τον ανταγωνισμό από πλατφόρμες, torrents κτλ;

Στην ιστορία του κινηματογράφου, πάντα υπήρχε κάποιος εναλλακτικός τρόπος για να δει κάποιος μία ταινία. Παλιά, στη δεκαετία του ’70, δεν υπήρχε καν τηλεόραση, οπότε όλος ο κόσμος πήγαινε στον κινηματογράφο, γι’ αυτό υπήρχαν και στην Αλεξανδρούπολη πολλοί κινηματογράφοι. Σταδιακά, ήρθε η τηλεόραση, το βίντεο, το dvd, το «κατέβασμα» από το ίντερνετ, τώρα υπάρχουν και οι πλατφόρμες. Εμείς αυτή την στιγμή δεν απευθυνόμαστε σε όλη την κοινωνία για να βλέπει όλες τις ταινίες που θέλει στο σινεμά. Δεν θα μπορούσαμε να τους εξυπηρετήσουμε, θα χρειαζόταν πάλι η πόλη να έχει 10 κινηματογράφους. Αλλά, πιστεύω ότι παραμένει για μία πολύ μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας μια επιλογή για να δει την αγαπημένη του ταινία, για να απολαύσει ένα είδος ταινίας που δεν θέλει να το χάσει με τίποτα, ή που θέλει να δει με έναν διαφορετικό τρόπο, δηλαδή στη μεγάλη οθόνη, με καλύτερο ήχο και εικόνα.
Είναι μια διαφορετική εμπειρία που μπορείς να τη μοιραστείς με άλλους, νομίζω βιώνεις αλλιώς την ταινία σε μία αίθουσα. Οπότε, δεν ανησυχούμε, ούτε εγώ προσωπικά ούτε η κινηματογραφία γενικότερα, ότι πρόκειται να σβήσει  ο κινηματογράφος, λόγω των εναλλακτικών που υπάρχουν με τις πλατφόρμες. Θα δει ο κόσμος δέκα ταινίες σπίτι του και μία στον κινηματογράφο.

-Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας ;

Εμείς από την αρχή είχαμε σχεδιάσει να κάνουμε μία δεύτερη αίθουσα στον εξώστη του κινηματογράφου. Τον έχουμε απομονώσει κι έχουμε σχεδιάσει πώς θα γίνει η δεύτερη αίθουσα, ώστε να παίζεται άλλη ταινία εκεί. Αυτό πήγε πίσω με όλα όσα συμβαίνουν, αλλά παραμένει στη σκέψη μας και μόλις ομαλοποιηθεί η κατάσταση θα ξαναβάλουμε μπροστά αυτά τα σχέδια.
Επίσης, θέλουμε, μελετάμε και ψάχνουμε χώρο για να κάνουμε έναν θερινό κινηματογράφο. Πιστεύω ότι λείπει ένας μεγάλος θερινός κινηματογράφος από την πόλη. Δεν ξέρουμε αν θα μπορέσει να γίνει ως το επόμενο καλοκαίρι. Πάντως, υπάρχει το πλάνο, έχουμε συζητήσει για χώρους με τον Δήμο, ψάχνουμε να βρούμε έναν κατάλληλο χώρο που θα μπορούσαμε να κάνουμε έναν μεγάλο θερινό  κινηματογράφο, που να ανταποκρίνεται στον πληθυσμό της πόλης. Δεν είμαστε βιαστικοί.
Βέβαια, υπάρχει ένας θερινός κινηματογράφος, που τον λειτουργεί η Κινηματογραφική Λέσχη Αλεξανδρούπολης. Η δική μας άποψη είναι να παραμείνει εκείνος ο χώρος, όπως τον λειτουργεί η Λέσχη, γιατί την χρειαζόμαστε και μας αρέσει το έργο της, είναι συμπληρωματικό σε αυτό που κάνουμε. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που κάθε καλοκαίρι λειτουργεί ο Φλοίσβος από τη Λέσχη, εμείς θέλουμε να κάνουμε κάτι πιο μεγάλο, που θα συνυπάρχει με τον Φλοίσβο. Δεν είναι κάτι ανταγωνιστικό.

Ποια είναι η αγαπημένη σας ταινία φέτος;

Αυτή τη χρονιά, αυτό που περιμένουμε όλοι, είναι το νέο Avatar που βγαίνει στις 15 Δεκεμβρίου. Η πρώτη ταινία είχε βγει το 2009, είχε κάνει τότε μεγάλη εντύπωση το πόσο ωραίο ήταν το 3D. Ακόμη και μέχρι σήμερα δεν έχει ξεπεραστεί αυτή η ταινία στο κομμάτι τις τρισδιάστατης προβολής. Ο σκηνοθέτης Τζέιμς Κάμερον κάνει πάλι καινούρια πράγματα, χρησιμοποιεί νέα τεχνολογία, με διπλάσια καρέ το δευτερόλεπτο, για πιο καλή ποιότητα εικόνας. Και το 3D  της λένε πάλι ότι θα είναι κάτι καινούριο. Εμείς, στα «Ηλύσια», τεχνολογικά μπορούμε να υποστηρίξουμε αυτές τις καινούριες τεχνολογίες. Θεωρούμε ότι θα είναι μια ξεχωριστή εμπειρία, που περιμένουμε πώς και πώς. Αναμένεται να είναι και εισπρακτικά πολύ δυνατή, αλλά την περιμένω κι εγώ προσωπικά ως θεατής.

 

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο